ตอนที่ 842 พี่ชายทั้งสองมาหา

ตอนที่ 842 พี่ชายทั้งสองมาหา

รอจนกู้ฮอนเดินเข้าไปในตัวบ้านแล้วจึงเห็นว่าฉิงฮัวกำลังเดินลงมาจากชั้นสองกับลั่วเฉียว โดยที่ข้างกายพวกเขายังมีทารกน้อยจิ่วจิ่วด้วย

“หม่ามี๊กลับมาแล้ว......” จิ่วจิ่วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเรียก

เดิมกู้ฮอนมีท่าทางอารมณ์ไม่ดีเท่าไร แต่เมื่อเห็นลูกสาวก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาเต็มใบหน้า

เสียงหนวกหูจากการลากกระเป๋าสัมภาระของเฉิงเฉิงและหยางหยางที่เดินมากับแอนนิก็ลอยมาจากหน้าประตูตามมาติดๆ

***

ฉิงฮัวเห็นเฉิงเฉิงและหยางหยางล้วนกลับมาพร้อมกันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ว่าเขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้บ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิงนั้นถือได้ว่าคนจากไปชาก็เย็น เจ้านายก็คงจะไม่กลับมาภายในระยะเวลาอันสั้น

หากให้ท่านนายเป่หมิงรับผิดชอบดูแลคุณชายน้อยทั้งสองก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เธอลำบากใจไม่น้อย

เขาประคองลั่วเฉียวให้นั่งลงบนโซฟาแล้วก็เดินไม่กี่ก้าวไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหยางหยางและเฉิงเฉิง “คุณชายน้อยทั้งสอง ให้ผมช่วยพวกคุณถือกระเป๋าสัมภาระเถอะครับ” เขาพูด พลางโค้งตัวลงมารับกระเป๋าสัมภาระขนาดเล็กสองใบมาจากมือของพวกเขา

การจัดที่พักให้กับพวกเขานั้นทำให้ฉิงฮัวรู้สึกลำบากเล็กน้อย แม้ว่านี่จะเป็นบ้านพักของเขา แต่ก็ยังห่างชั้นจากบ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิงอยู่มาก

ไม่มีห้องว่างมากพอจะให้พวกเขาใช้อีกแล้ว

ระหว่างทางที่กู้ฮอนพาลูกๆกลับมาก็คิดเรียบร้อยแล้ว เธอมองใบหน้าที่เผยแววลำบากใจของฉิงฮัวก็เข้าใจชัดเจนว่าเขากำลังครุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่ “ฉิงฮัว คุณยกสัมภาระของเด็กทั้งสองคนไปไว้ที่ห้องใต้หลังคาเถอะ”

“คุณผู้หญิง อาจจะไม่ค่อยดีมั้งครับ ด้านบนนั้นไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย ให้คุณชายน้อยทั้งสองพักอยู่ที่นั่นก็ไม่เป็นธรรมสำหรับพวกเขาไปหน่อย”

กู้ฮอนยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร เด็กๆจะเป็นอะไรไปได้ เป็นพวกแม่เราลูกที่มารบกวนการใช้ชีวิตของพวกคุณต่างหาก คุณแค่เตรียมเตียงและโต๊ะเขียนหนังสือให้กับพวกเขาคนละตัวก็พอแล้ว บางทีพวกเราอาจจะต้องรบกวนพวกคุณไปอีกพักหนึ่งเลย”

“ฮอน เธอพูดอะไรของเธอน่ะ พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ ไม่ต้องพูดว่าเธออาศัยอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน จะอยู่ไปตลอดไปชีวิตก็ยังได้ ฉันยอมไม่ได้ที่จะให้บ้านดูเงียบเหงา ตอนนี้ก็ดีแล้วที่มีคนมากมายอาศัยอยู่ หลังเจ้าเด็กนี่ลืมตาดูโลกแล้ว ฉันจะได้ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะเหงา” ลั่วเฉียวนั่งอยู่บนโซฟา มือลูบไปบนท้องของตัวเองพลางเอ่ย

ฉิงฮัวถึงถือกระเป๋าสัมภาระขึ้นไปจัดการด้านบนแล้ว กู้ฮอนเดินไปถึงหน้าลั่วเฉียว ยื่นนิ้วออกมาดันไปที่หน้าผากของเธอเบาๆ “ฮ่า เดิมเธอวางแผนแบบนี้เอง วาดภาพเสียสวยหรูเลยนะ ยิ่งไปกว่านั้น เธอดูลุงฮัวสิ อายุอานามก็ปาเข้าไปขนาดนี้แล้ว ดีร้ายอย่างไรก็ต้องพิถีพิถันในเรื่องการให้กำเนิดลูกดีๆสักคนหนึ่งแล้วล่ะ”

“ฉิงฮัวของผู้อื่นทำไมล่ะ เขาก็แค่ดูแก่แค่ภายนอกเท่านั้นเอง ตอนเธอแต่งงานก็ไม่ได้ดูอายุของเขาเหมือนกัน เขาอายุน้อยกว่าเป่หมิงโม่ปีหนึ่งเลยนะ ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็เป็นคนของเขาแล้ว ยังจะมีคนแบบเธอที่พูดถึงสามีของตัวเองแบบนี้ด้วยหรือ”

กู้ฮอนกำลังพูดคุยกับลั่วเฉียว จิ่วจิ่วเห็นว่าพี่ชายทั้งสองคนมาด้วยก็ร่าเริงขึ้นมาทันที “พี่เฉิงเฉิง พี่หยางหยาง พวกพี่ล้วนมาเยี่ยมจิ่วจิ่วแล้ว”

เฉิงเฉิงและหยางหยางล้อมอยู่ด้านหน้าของจิ่วจิ่ว พวกเขาก็ไม่ได้เจอเธอมานานมากเหมือนกัน “น้องสาว เธออยู่ที่นี่สบายดีหรือไม่”

จิ่วจิ่วเบะปากเริ่มออดอ้อนพี่ชายทั้งสองคน “จิ่วจิ่วอยู่ที่นี่เบื่อมากเลยค่ะ ทุกวันก็อยู่กับคุณป้าแอนนิ ทำได้แค่เล่นกับตุ๊กตาอยู่ในบ้าน ออกไปไหนก็ไม่ได้ เวลาผ่านไปนานก็ไม่สนุกแล้ว เพียงแต่ว่าตอนนี้ดีแล้ว พวกพี่ล้วนมาเล่นกับหนูแล้ว”

หยางหยางหัวเราะอิอิ ตบไหล่เล็กๆของจิ่วจิ่ว “อิอิ พวกเราไม่ได้มาตัวเปล่านะ”

***

จิ่วจิ่วมองหยางหยางอย่างประหลาดใจ ยื่นมือเล็กๆออกมาจับมือของเขาเอาไว้ “พี่หยางหยาง พี่เอาของขวัญอะไรมาให้หนูหรือคะ รีบเอาออกมาให้หนูดูเถอะค่ะ......”

หยางหยางยิ้มๆไม่ตอบอะไร

เฉิงเฉิงมองหยางหยางแวบหนึ่ง “นายดูสิ น้องสาวร้อนใจแล้ว ยังไม่ยอมให้เธอดูอีก”

“โอเค ฉันจะเรียกมันออกมา” หยางหยางพูดแล้วหมุนตัวตะโกนไปทางประตูครั้งหนึ่ง “ ‘เชี่ย’ ออกมานี่เร็ว”

จิ่วจิ่วยื่นหน้ามองออกไปด้านนอกอย่างอยากรู้อยากเห็น “พี่หยางหยาง ‘เชี่ย’ คืออะไรหรือคะ”

“อา ‘เจ้าเชี่ย’ นี่ ไปทำอะไรที่ไหนกัน” หยางหยางเห็นว่าหน้าประตูไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆก็รีบเดินออกไปอย่างเร่งรีบ

เฉิงเฉิงเห็นหยางหยางเดินไปนอกประตูแล้ว จึงเอ่ยกับจิ่วจิ่วว่า “จิ่วจิ่ว น้องอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของหยางหยางนะ นั่นเป็นเพียงแค่สุนัขตัวหนึ่งเท่านั้นเอง เดิมพี่ตั้งชื่อให้ว่า ‘เบลล่า’ น้องอย่าไปหัดเรียกชื่อมั่วๆเหมือนหยางหยางเข้าใจไหม”

เมื่อได้ยินว่ามีสุนัขตัวหนึ่งก็เกิดความสนอกสนใจขึ้นมาพอดี

“อา แกมาทำอะไรอยู่ที่นี่กันหือ ฉันเรียกแล้วทำไมไม่เชื่อฟัง ไม่อยากให้เพิ่มอาหารมื้อเย็นแล้วใช่ไหม” หยางหยางเห็นเบลล่ากำลังดมกลิ่นไปรอบนอกตัวบ้าน

จากนั้นก็ยกขาข้างหนึ่งขึ้นที่มุมของกำแพงแล้วปัสสาวะใส่

“หงิงๆ” เบลล่าเห็นหยางหยางเดินออกมาก็ส่งเสียงร้องสองสามครั้ง จากนั้นก็สะบัดหางเดินเข้าไปหา

หยางหยางเห็นการกระทำของมันแล้วก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไป พวกเราไปหาเจ้านายคนใหม่ของแกกันเถอะ” หยางหยางกวักมือให้เบลล่า

“หงิงๆ.....” เบลล่ามองหยางหยางอย่างโศกเศร้าเสียใจ ทั้งยังถูขาของเขาไปมา แสดงท่าทางอาลัยอาวรณ์มากอย่างชัดเจน

หยางหยางย่อตัวลง ยื่นมือไปเกาคางมันเบาๆ “ฉันรู้ว่าแกไม่อยากไปจากฉัน ฉันก็อาลัยอาวรณ์แกเหมือนกัน แต่ว่าเจ้านายคนใหม่ของแกก็คือน้องสาวของฉัน จากสภาพการณ์แบบนี้ พวกเรายังคงต้องพักอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่งแล้ว”

เบลล่าเงยศีรษะอย่างให้ความร่วมมือ ดวงตาหรี่ลงเป็นเส้น สะบัดหางไปมาเป็นพักๆ แสดงให้เห็นว่าเพลิดเพลินเป็นอย่างมาก

ชั่วครู่หนึ่ง จิ่วจิ่วก็เห็นสุนัขอวบอ้วนตัวเล็กๆตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู เดินสะบัดหางเข้ามาอย่างเชื่องช้าภายใต้การนำของหยางหยาง

จิ่วจิ่วเห็นแล้วเผยรอยยิ้มออกมาเต็มใบหน้า

เธอเดินไปหยุดอยู่หน้าเบลล่า ก้มหน้ามองมัน “สุนัขตัวนี้ทำไมดูแล้วอ้วนเหมือนกับพี่หยางหยางเลย”