ตอนที่ 843 เตรียมปฏิบัติการ

ตอนที่ 843 เตรียมปฏิบัติการ

กู้ฮอนมองลูกๆทั้งสามคนแล้วก็ยิ้มบางๆ เอาชนะพวกเขาไม่ได้เลยจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็คงต้องทำตามความต้องการของพวกเขาแล้ว

ในไม่ช้าเธอกับแอนนิก็ปูฟูกสองหลังไว้ที่พื้นและเตรียมผ้าห่มให้กับเด็กๆเรียบร้อย

เด็กทั้งสามคนก็อาบน้ำอย่างรวดเร็วเช่นกัน

นี่นับเป็นครั้งแรกที่สามพี่น้องได้นอนด้วยกัน มากน้อยอย่างไรก็ยังมีบรรยากาศน่าตื่นเต้นและแปลกใหม่อยู่บ้าง

เฉิงเฉิงและหยางหยางแยกกันนอนคนละข้าง จิ่วจิ่วนั้นนอนอยู่ตรงกลาง

เบลล่าเห็นเหตุการณ์แล้วก็ดูเหมือนว่าอยากจะเข้ามาร่วมสนุกด้วย

ในปากมันคาบเบาะนอนที่ฉิงฮัวเตรียมเอาไว้ให้อย่างเรียบง่ายเอาไว้ ค่อยๆลากไปถึงข้างกายหยางหยาง

“หม่ามี๊ จะนอนกับพวกเราไหมคะ” จิ่วจิ่วซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วเงยหน้ามองกู้ฮอน

กู้ฮอนยิ้มบางๆ พลางย่อตัวลง มองไปที่ลูกๆทั้งสามคน “หม่ามี๊ยังมีธุระต้องไปทำต่อ คงจะไม่ได้นอนกับพวกลูก พวกลูกก็นอนเถอะนะ”

เธอเอ่ยแล้วยืดตัวขึ้นเดินลงไปที่ชั้นล่างพร้อมกับแอนนิ

เมื่อเห็นพวกคุณแม่จากไปแล้ว เด็กทั้งสามคนก็ไม่มีอาการง่วงหงาวหาวนอนแต่อย่างใด บางทีอาจจะเป็นเพราะสภาพแวดล้อมหรือความรู้สึกแปลกใหม่

เพียงแต่หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว......

“เฉิงเฉิง นายหลับแล้วหรือ” หยางหยางเหลือบมองเบลล่าที่หมอบหลับปุ๋ยอยู่ข้างกายตัวเองแล้วก็หันหน้าหาเฉิงเฉิงที่ถูกคั่นโดยจิ่วจิ่ว พลางเอ่ยถาม

เฉิงเฉิงส่ายหน้า “ฉันนอนไม่หลับ”

“จิ่วจิ่วล่ะ”

เฉิงเฉิงและหยางหยางหันไปมองน้องสาวพร้อมกัน

เห็นเธอมีท่าทางง่วงเป็นอย่างมากแต่ก็ยังฝืนทำให้ตัวเองสดชื่น ตอบกลับว่า “หนูยังไม่นอน เพียงแต่รู้สึกว่าง่วงมากจริงๆ......”

เฉิงเฉิงตบหลังจิ่วจิ่วเบาๆ “ถ้าน้องง่วงแล้วก็นอนเถอะนะ”

จิ่วจิ่วพยักหน้า อ้าปากหาวแล้วหันศีรษะไป หลังจากนั้นไม่นานก็หลับไป

เมื่อเห็นน้องสาวหลับไปแล้ว หยางหยางก็เอ่ยเสียงเบากับเฉิงเฉิงว่า “นายกำลังคิดอะไรอยู่”

เฉิงเฉิงถอนหายใจเสียงเบา “ฉันเป็นห่วงคุณพ่อ ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง”

“ไม่อย่างนั้นพวกเราไปเยี่ยมคุณพ่อในวันพรุ่งนี้กัน” หยางหยางโพล่งออกมาโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง

“แต่พวกเราไม่รู้ว่าคุณพ่อถูกขังอยู่ที่ไหน”

“เฉิงเฉิง ปกตินายฉลาดมากไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้ถึงได้ซื่อบื้อขึ้นมาเสียล่ะ ไม่ใช่ว่ามีคุณลุงหัวฟูอยู่หรือ เขาจะต้องรู้อย่างแน่นอน พวกเราไปหาเขาก็ได้คำตอบแล้ว”

หยางหยางพูด เลิกผ้าห่มออกจากตัวแล้วเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเฉิงเฉิงเบาๆ “พรุ่งนี้พวกเราโทรศัพท์ไปหาคุณลุงหัวฟู ให้เขาพาพวกเราไปเยี่ยมคุณพ่อก็ได้แล้ว เพียงแต่ว่าเรื่องนี้พวกเราจะต้องเก็บเป็นความลับ ไม่สามารถให้คุณแม่รู้ได้ ยังต้องให้คุณป้าแอนนิกับคุณป้าเฉียวเฉียวปิดเป็นความลับด้วย”

“อย่างนั้นจิ่วจิ่วจะทำอย่างไร” เฉิงเฉิงพูด มองไปทางน้องสาวที่หลับสนิทไปแล้ว

ตอนนี้คุณพ่อยังไม่รู้ถึงการคงอยู่ของน้องสาวเลย

“น้องสาวก็ให้คุณป้าแอนนิช่วยดูแลไปก่อนสักพัก พวกเราออกไปแค่ครึ่งวันก็กลับมาแล้ว นายคิดว่าเป็นอย่างไร”

เฉิงเฉิงคิดแล้วสุดท้ายก็พยักหน้า “โอเค เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ตอนนี้เวลาก็ดึกแล้ว พวกเราควรจะนอนได้แล้ว พรุ่งนี้รอคุณแม่ไปทำงานแล้ว พวกเราค่อยเริ่มปฏิบัติการ นายก็อย่านอนขี้เซาอยู่บนเตียงจนทำให้เรื่องล่าช้าเสียล่ะ”

หยางหยางเห็นว่าเฉิงเฉิงพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของตัวเองแล้ว “นายวางใจเถอะ ฉันไม่นอนขี้เซาไม่ยอมตื่นหรอกน่ะ”

*

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากกู้ฮอนทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วก็เดินขึ้นมาที่ห้องใต้หลังคาเบาๆ เห็นว่าเด็กๆยังคงหลับสนิทอยู่

***

หลังจากกู้ฮอนหมุนตัวลงไปที่ชั้นล่างแล้ว หยางหยางก็ลืมตาขึ้นมาในทันที

เขากลิ้งตัวออกมาจากผ้าห่ม

“ชู่ อย่าส่งเสียงไป” หยางหยางเอ่ยเสียงเบาใส่เบลล่าที่กระพริบตาพริบๆมองตัวเอง

เบลล่าสะบัดห่างไปมา แสดงให้เห็นว่าฟังเข้าใจแล้ว

หยางหยางหันหน้าไปมองจิ่วจิ่วที่อยู่ข้างไกล เธอยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่

เขาเดินไปที่ข้างกายของเฉิงเฉิงเบาๆ “เฮ้ นายตื่นหรือยัง ถึงเวลาแล้ว พวกเราควรจะออกเดินทางได้แล้วนะ”

ที่จริงเฉิงเฉิงก็ตื่นตั้งนานแล้ว “อย่าเพิ่งวู่วาม รอดูลาดเลาก่อน นายก็เสียงเบาหน่อย อย่าเสียงดังปลุกให้น้องสาวตื่น”

เขาเอ่ย พลางกลิ้งตัวออกมาจากผ้าห่มอย่างเงียบๆ สวมเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เดินไปที่ข้างหน้าต่างบานเล็กๆ

ก็เห็นว่าที่ชั้นล่าง คุณแม่เพิ่งจะเดินออกมาจากตัวบ้าน

ด้านหลังเธอยังมีแอนนิตามมาด้วย หลังจากพวกเธอหยุดอยู่ที่ด้านล่างชั่วครู่ กู้ฮอนก็ขับรถออกไป

เฉิงเฉิงหันกลับมาเรียกหยางหยาง ทั้งสองคนเดินลงไปที่ชั้นล่างอย่างเงียบเชียบ

ในห้องรับแขกไม่มีใครอยู่สักคนเดียว ตอนนั้นเองที่แอนนิเดินเข้ามาจากด้านนอก

“เฉิงเฉิง หยางหยาง ทำไมพวกเธอถึงตื่นเช้ากันล่ะ ไม่นอนนานกว่านี้อีกหน่อยหรือ”

เฉิงเฉิงเหลือบมองหยางหยาง จากนั้นก็พูดกับแอนนิว่า “วันนี้ผมกับหยางหยางมีธุระต้องออกไปข้างนอก ขอร้องให้คุณป้าแอนนิไม่บอกกับคุณแม่ได้ไหมครับ”

แอนนิมองเฉิงเฉิงอย่างสงสัย “พวกเธอจะทำอะไร ยังต้องปิดบังคุณแม่ของเธอด้วยหรือ”

เฉิงเฉิงลังเลอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับคุณป้าแอนนิหรือไม่

หยางหยางเห็นท่าทางแบบนี้ของเฉิงเฉิงแล้วก็รู้สึกรำคาญขึ้นมาบ้าง “ไอ้หยา คุณป้าแอนนิก็ไม่ใช่คนนอก ยังจะมีอะไรต้องปิดบังเธอกัน”

หยางหยางพูดแล้วก็เอ่ยกับแอนนิว่า “เป็นแบบนี้ครับ ผมกับเฉิงเฉิงจะไปเยี่ยมคุณพ่อสักหน่อย แต่ก็กลัวว่าถ้าคุณแม่รู้แล้วจะไม่สบายใจ ดังนั้นจึงคิดจะแอบไปอย่างเงียบๆครับ”

แอนนิเข้าใจเป็นอย่างมาก ไม่ว่าเป่หมิงโม่จะเป็นอย่างไร แต่ในใจของเด็กๆก็ยังคงเป็นห่วงเขามาก

“พวกเธอยังเด็ก รู้ไหมว่าจะไปอย่างไร”

“พวกเราเตรียมไปหาคุณลุงฉิงฮัวครับ เขารู้ว่าคุณพ่ออยู่ที่ไหน คุณป้าแอนนิวางใจได้ครับ พวกเราไปแค่ครึ่งวันเดี๋ยวก็กลับมา”

แอนนิพยักหน้า “โอเค ในเมื่อพวกเธอตัดสินใจแล้ว อย่างนั้นก็รีบไปรีบกลับล่ะ”