ตอนที่727 ความเป็นสุภาพบุรุษถูกหมากินไปแล้ว

ตอนที่727 ความเป็นสุภาพบุรุษถูกหมากินไปแล้ว

“ฉันรู้เหรอว่าคุณหาอะไรให้ฉันช่วยหาเนี่ย ” กู้ฮอนขี้เกียจช่วยเขาจริงๆ ตอนนี้ก็ดึกดื่นค่ำมืดแล้วร่างกายก็ง่วงเต็มทน

เธออยากจะนอนหลับสบายๆบนเตียงจริงๆ

แต่ว่าความคิดบอกกับเธอว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะว่านี้เป็นที่ของเป่หมิงโม่ ในหัวสมองของเธอมีการแจ้งเตือนแสดงขึ้นมา ตอนที่เธอเสียเปรียบนั้น ก็ล้วนอยู่ในอาณาเขตของเขาทั้งนั้น

บ้านพักตากอากาศเป็นแบบนั้น ห้องนอนชั้นสองของที่นี่ก็เหมือนกัน

คนสมัยก่อนเพื่อที่ตอนอ่านหนังสือจะได้ไม่หลับ ก็เลยใช้หนามมาปักขาตัวเอง

แต่ว่าอยู่ที่นี่จะหาของแบบนั้นมาได้ยังไง กู้ฮอนเพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองหลับเลยกัดฟันตัวเอง และจิกขาของตัวเองเข้าไปอย่างรุนแรง

เธอที่กำลังจะล้มตัวหลับลงเมื่อกี้ ก็เมื่อแบตมอเตอร์ไซค์ที่ขาดไฟอย่างกะทันหัน เหยียบซ้ำไฟก็ติดขึ้นมานิดหนึ่ง จิกตัวเองก็ดึงสติมานิดหนึ่ง จิกตัวเองอีกก็ดึงสติมาอีก

เป่หมิงโม่ก็ไม่ได้หันกลับมามองเธอ แค่พูดว่า : “หาอัลบั้มสีแดง ขนาดพอๆกับกระดาษA3 คุณหากล่องเล็กไม่กี่อันที่ตั้งอยู่บนพื้นเท่านั้น อย่าจับสิ่งของอื่นๆไปทั่ว ถ้าคุณหาผิดที่ล่ะก็ ระวังผมจะจัดการกับคุณที่นี่ซะ! ”

“จัดการคุณ ” คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของเป่หมิงโม่ ก็เหมือนกับสาดน้ำเย็นๆลงมาที่ตัวกู้ฮอน ทำให้ร่างกายของเธอตื่นตัวขึ้นมาทันที

หัวใจของเธอสูบฉีดเลือดไปเรียกร่างกายอย่างรวดเร็ว เดิมที่มีสติอยู่แค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ตอนนี้สูงขึ้นไปมากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

เธอไม่กล้าชักช้า รูดแขนเสื้อขึ้นเริ่มย้ายกล่องที่อยู่บนพื้นออกมาทีละอัน แล้วค่อยค่อยเปิดกล่องขึ้น

ในกล่องมีสิ่งของมากมายแถมยังเป็นคนละประเภทอีกด้วย

มีของเล่น หนังสือ ถ้วยรางวัล ล้วนเป็นของต่างๆที่เติบโตตามช่วงเวลาของเป่หมิงโม่

กู้ฮอนนั่งลงที่พื้น แล้วพยายามหา

ในตอนนั้นเองเป่หมิงโม่พูดออกมาอีกแล้ว : “กวาดสายตาหาเอาอย่าทำของพวกนี้พัง แล้วก็อย่าทำหาย ถ้าผมหาเจอว่ามีของชิ้นไหนหายไป ผมก็จะจัดการคุณเหมือนกัน ”

“รู้แล้ว รู้แล้ว พูดมากจริงๆ ให้คนอื่นช่วยหาของ แล้วยังทำแบบนี้อีก ”ถึงแม้ในใจกู้ฮอนจะโกรธ พูดขมุบขมิบปากไป แต่ก็ไม่กล้าให้เป่หมิงโม่ได้ยิน

ถ้าเขาได้ยินขึ้นมา ใครจะไปรู้ว่าเขาจะทำบ้าอะไรอีก ถ้าเกิดเรื่องอย่างนั้นขึ้นมาคนที่เสียเปรียบก็จะเป็นตัวเอง

ถูกเป่หมิงโม่สงสัย กู้ฮอนรีบตอบกลับไปทันที : “ฉันพูดว่า ฉันรู้แล้ว ไม่ทำให้ของรักของห่วงของคุณพังและ เสียหายอย่างแน่นอน ประวัติในช่วงที่รุ่งโรจน์ของคุณจะถูกนำไปวางไว้ในห้องโถงนิทรรศการ ให้ผู้คนทั่วประเทศได้มาเห็นด้วยความศรัทธา ”

เป่หมิงโม่ถือสิ่งของอยู่ในมือก็หยุดชะงักขึ้นมา หันหน้ากลับไปมองกู้ฮอนที่กำลังตั้งใจหาสิ่งของอยู่ด้านหลัง คำพูดของเธอทำไมฟังดูแล้วรู้สึกแปลกๆนะ

วางไว้ในห้องโถงนิทรรศการ สิ่งของที่วางในนั้นถ้าพูดให้ดีหน่อยก็เรียกว่าโบราณวัตถุ ถ้าพูดไม่ดีก็คือของที่คนตายเหลือทิ้งไว้ เธอกำลังว่าว่าเขาตายแล้วเหรอ

เด็กผู้หญิงตัวน้อยคนนี้ ใจกล้ามากนะ พยายามต่อสู้อย่างลับๆ แต่ก่อนก็เหมือนกับนกน้อยที่พักพิงคน ตอนนี้ก็เหมือนกับดอกกุหลาบที่มีหนาม ใช้หนามแหลมคมปักมาที่ตัวเองอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่ได้แกล้งง่ายๆนะ

***

กู้ฮอนก้มหน้าหาอัลบั้มอยู่ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าทำไมบรรยากาศรอบๆได้เงียบลงอย่างกะทันหัน

ไม่ได้ยินเสียงที่เป่หมิงโม่หาสิ่งของใดๆทั้งสิ้น ได้ยินแค่เสียงเม็ดฝนที่ตกอยู่ด้านนอกดังเข้ามา

ท่าทางหาของของเธอเริ่มช้าลง แล้วเงยหน้าขึ้นทันที ก็เห็นเป่หมิงโม่ยืนอยู่ห่างกับเธอไม่ถึงยี่สิบเมตร

เขากำลังใช้สายตาที่เร่าร้อนมองมาที่เธอ สายตาแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างมาก

ตัวเองเหมือนกับอยู่ในสวนสัตว์ตัวเดียว เป็นแม่ไก่ที่ถูกโยกเข้าไปในกรงเสือ

ตอนนี้เป่หมิงโม่ก็เป็นเหมือนกับเสือที่อยู่ในนั้น ถึงแม้จะไม่มีท่าทางอะไร แต่ว่าก็กำลังมองตัวเองตาเป็นมัน สามารถแพ่งฤทธิ์ออกมาได้ทุกนาที

งั้นตัวเธอเองก็เหมือนจะถูกเขากินอยู่แล้ว!

กู้ฮอนรีบก้มหน้าลงไปอย่างรวดเร็ว พยายามไม่คิดเรื่องพวกนี้ แล้วพูดว่า : “คุณยืนโง่ๆอยู่ตรงนั้นทำไม ยังไม่รีบหาอีก ”

คำพูดที่เป่หมิงโม่พูดกับเธอเมื่อกี้ ตอนนี้กู้ฮอนก็พูดใส่เขาไป

เป่หมิงโม่ฉีกยิ้มมุมปากขึ้น เขารู้ว่าสิ่งที่กู้ฮอนกลัวที่สุดตอนนี้คืออะไร

เขาหมุนตัวกลับไปหาสิ่งของต่อ

ความพยายามได้ผล หลังจากที่พวกเขาหารวดเดียวไปถึงสิบกล่อง ในที่สุดกู้ฮอนก็หาอัลบั้มสีแดงที่เป่หมิงโม่พูดเจออยู่มุมกล่อง

เธอเอาอัลบั้มมาวางไว้บนกล่อง แล้วก็ถอดหายใจยาวๆไปหนึ่งที่ : “ไม่ต้องหาแล้ว คุณดูซิว่าใช่อันนี้หรือเปล่า ”

เป่หมิงโม่ยืดหลังมามองดู ก็คือสิ่งที่เขาหาอยู่จริงๆ

เขายกขาก้าวข้ามกล่องต่างๆที่พวกเขาหา เดินไปที่หน้าของกู้ฮอน ยื่นมือไปหยิบอัลบั้มที่กู้ฮอนยื่นให้เขา

เขาหยิบอัลบั้มมา ค่อยๆเป่าฝุ่นที่เกาะอยู่บนอัลบั้มเบาๆ

“คุณเก็บกวาดพวกนี้ให้เรียบร้อย แล้วอีกแป๊บหนึ่งเดินไปที่ห้องรับแขก ” เป่หมิงโม่พูดเสร็จก็หมุนตัวเดินออกไป

กู้ฮอนก็ไม่ทำแล้ว : “เฮ้ย ปกติคุณนี้มันหน้าไหว้หลังหลอก มีความเป็นสุภาพบุรุษหน่อยได้ไหม คุณเป็นคนลากฉันมาที่นี่ แล้วก็ให้ฉันช่วยคุณหาของ ตอนนี้ก็หาของเจอแล้ว คุณก็ให้ฉันมาเก็บกวาดที่นี่ ”

กู้ฮอนอยากจะพูดต่อ แต่ว่าเห็นเป่หมิงโม่หมุนตัวกลับมามองตัวเอง ก็รีบปิดปากทันที