เด็กดื้อ | 90 หื่น

เวลาผ่านไปอาทิตย์กว่าๆ สุดท้ายฉันก็ต้องใจอ่อนยอมกลับกรุงเทพ เพราะคุณป๋าน่ะอ้อนทุกวัน บอกว่าไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่ อยากให้กลับไปอยู่ที่บ้าน ในที่สุดฉันก็ทนแรงตื้อจากคนแก่ไม่ไหว

ก่อนจะกลับกรุงเทพฉันไหว้ลาป้าขาวและลุงเขียว เพราะทั้งสองคนดีกับฉันมากๆ ตลอดเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่ก็ช่วยจัดการหาทุกอย่างให้

เมื่อเอ่ยลาเสร็จพี่กล้าก็ขับรถมารับฉันกับคุณป๋าพอดี

#กรุงเทพ

“ไม่ต้องเข้าบริษัทหรอคะ” ฉันถามคุณป๋าที่เอาแต่เดินตามฉันไปทุกที่ ตั้งแต่ยกโทษให้ก็เอาแต่เดินตามอยู่นั่นแหละ มันทำให้หงุดหงิดเหมือนกันนะแบบนี้น่ะ

“อยากอยู่กับเมีย”

“อาการหนักนะคะ” ฉันมองค้อนคุณป๋า

จากนั้นก็เดินนำเข้ามาในบ้าน เดินไปได้สักพักฉันก็หยุด แล้วใช้สายตามองไปรอบๆ บ้าน

“มีอะไรหรือเปล่า ?” คุณป๋าถาม

“เปล่าค่ะ แค่อยากจะดูว่าคุณป๋าแอบซุกอินู๋คนไหนไว้หรือเปล่า”

คุณป๋าถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วสวมกอดฉัน “ฉันสัญญาแล้ว และฉันจะไม่มีวันผิดคำพูดอีก”

แววตาคู่นั้นที่จ้องมองฉันอยู่กำลังสื่อว่าคำพูดของคุณป๋าที่พูดออกมา มันออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดปัดๆ ไป

“อื้อ รู้แล้วค่ะ ปล่อยกอดได้แล้วเดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า” ฉันดันแผงอกแกร่งออกจากตัว แต่คุณป๋าน่ะสิกลับเอาแต่กอดฉันเอาไว้แน่น

มือหนาจับปลายคางของฉันให้เงยขึ้นมาสบตากับตัวเอง จากนั้นคุณป๋าก็พูดเสียงหวาน “รู้มั้ยว่าฉันกำลังหลงรักเธอมากขึ้นทุกวัน ทุกวัน”

“…..” ฉันไม่ได้ตอบอะไร เพราะกำลังเขินจนทำหน้าไม่ถูก รู้สึกว่าใบหน้ามันกำลังเห่อร้อนขึ้นมาทันทีที่ได้ยินประโยคสุดแสนจะเลี่ยนของคุณป๋า

“อยากอยู่ใกล้ๆ ไม่อยากให้เธอออกห่างจากตัว” ปลายจมูกโด่งแตะลงมาบนพวงแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา

“อยากเห็นเธออยู่ในสายตาตลอดเวลา…”

“คลั่งรักหนูขนาดนั้นเชียว ?”

“ฉันสามารถคลั่งรักเธอได้มากกว่านี้อีกนะ”

“อยากเห็นคนแก่คลั่งรักมากๆ จังเลยค่ะ ความดันจะขึ้นมั้ยน้า ^_^” ฉันยิ้มเมื่อแกล้งคุณป๋าได้

คำพูดของฉัน ทำให้ถูกคุณป๋ามองค้อน แล้ว จู่ๆ ก็อุ้มร่างจองฉันขึ้นจนตัวลอย

“คุณป๋า!! วางหนูลงเดี๋ยวนี้นะคะ”

“เวลาได้ยินคำว่าแก่ มันทำให้ฉันฮึกเหิมยังไงก็ไม่รู้” คุณป๋ายกยิ้มมุมปาก อย่างมีเลศนัย

“ยังไงคะ ?”

“อยากโดนคนแก่สั่งสอนมั้ย ?”

พอฉันตั้งคำถามคุณป๋าก็มาตั้งคำถามกลับ แถมยังเป็นคำถามที่ชวนขนลุกอีกด้วย ยิ่งสายตาคู่นั้น มันยิ่งทำให้ฉันคิดเป็นอื่นในความหมายของคำพูดคุณป๋าไม่ได้เลยจริงๆ

คุณป๋าอุ้มฉันแล้วพาเดินไปทางบันไดที่จะเดินไปชั้นสอง

“นายครับ นาย!!” เสียงพี่กล้า

“คุณป๋าวางหนูลงก่อน” ฉันเบิกตากว้าง ไม่อยากให้พี่กล้าเห็นตัวเองอยู่ในท่าที่ถูกคุณป๋าอุ้มแบบนี้สักเท่าไหร่ ไม่ใช่แค่พี่กล้าหรอก ไม่ว่าจะใครเห็นก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละ

แล้วคิดว่าคุณป๋าฟังหรือเปล่าล่ะ พอได้ยินเสียงพี่กล้าเรียกนอกจากจะไม่วางฉันลงแล้วยังหมุนตัวมาประจันหน้ากับพี่กล้าอีกด้วย