เด็กดื้อ | 91 ขอทั้งหมด

ในตอนนี้ฉันกำลังนอนเล่นอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของคุณป๋านี่แหละ เพราะคุณป๋าไม่อนุญาตให้ฉันออกไปถ้ายังทำงานไม่เสร็จ แถมกางเกงในก็ยังไม่ได้คืน

ฉันส่งข้อความไปบอกพี่ดินว่ากลัยมาที่กรุงเทพแล้ว และขอบคุณที่เขาช่วย ไว้ว่างๆ เราค่อยนัดกินข้างด้วยกัน

ตอนนี้ฉันกำลังดูอะไรในโทรศัพท์ไปเรื่อย เจออะไรที่น่าขำก็หลุดยิ้มออกมา พอเงยหน้าขึ้นมองคุณป๋าถึงได้รู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังถูกสายตาเอาผิดเล่นงานอยู่

“ทำไมมองหนูแบบนั้นล่ะคะ”

“คุยกับใคร ทำไมถึงเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ?” คุณป๋าวางปากกาในมือลง แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเดินมาหาฉัน “แอบมีชู้หรือไง”

ไม่ใช่แค่ถามคุณป๋ายังกระชากโทรศัพท์ไปคามือฉันอีกด้วย

“ชู้อะไรกันล่ะคะ หนูก็แค่ดูอะไรไปเรื่อย” ฉันบอกคุณป๋าที่กำลังเช็คโทรศัพท์อยู่อย่างตั้งใจ “ถ้าหนูจะมีชู้คงไม่ปล่อยให้ถูกจับได้หรอกค่ะ”

“คิดจะมี ?”

“บ้า! หนูแค่พูดเฉยๆ”

คุณป๋ายื่นโทรศัพท์คืนให้ฉันแล้วทิ้งตัวนั่งลงมาข้างๆ กับฉัน พร้อมกับถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่

“ใช่สิ! ฉันมันแก่แล้วคง เธอก็คงจะชอบคนที่รุ่นราวคราวเดียวกัน” จู่ๆ คุณป๋าก็ตัดพ้อออกมาแบบนี้ ทั้งที่ฉันก็ยืนยันไปแล้วว่ามันไม่มีอะไร

“ถ้าหนูชอบคนที่รุ่นราวคราวเดียวกัน หนูคงไม่เอาคุณป๋าเป็นผัวหรอกค่ะ” ฉันตอบอย่างหงุดหงิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะที่คุณป๋าออกอาการนอยแบบนี้น่ะ แรกๆ ฉันก็ง้อดีอยู่หรอก แต่เดี๋ยวนี้น่ะ ขี้เกียจจะพูดแล้ว

“หนูคงไม่ให้อภัยคุณป๋าหรอก ไปหาผัวใหม่ที่ยังหนุ่มๆ ดีกว่า”

หมับ!! แขนแกร่งโอบเอวของฉันแล้วดึงเข้าหาตัวเอง คุณป๋าใช้ปลายคางพาดมาบนไหล่ของฉัน

“ฉันหึง…”

“เบาๆ บ้างนะคะความขี้หึง ขี้หวง”

“ทำไมต้องหงุดหงิด” คุณป๋าถามเสียงอ้อน แล้วหอมแก้มฉันฟอดใหญ่

“ก็ดูสิคะ ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา ไปไหนหนูก็ไม่ได้ไป อยู่ในสายตาตลอดแบบนี้ยังมาหาว่าหนูจะแอบมีคนอื่นอีก”

“โอเคๆ ฉันขอโทษ อย่าโกรธฉันเลย…”

“ปล่อยหนูเลยนะ ไม่ต้องมากอด”

คุณป๋าปล่อยแขนออกข้างหนึ่ง แต่อีกข้างก็ยังโอบเอวฉันเอาไว้ เหมือนคุณป๋ากำลังทำอะไรอยู่สักอย่าง จากนั้นไม่นานก็ชูบัตรเครดิตขึ้นมาตรงหน้าของฉัน

“วงเงินไม่จำกัด พอจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาบ้างมั้ย”

ฉันหันหน้ามองคุณป๋าพร้อมกับฉีกยิ้มหวานแล้วรับบัตรนั้นในมือคุณป๋ามาเก็บไว้

“ก็ดีขึ้นนิดหน่อยค่ะ อยากให้อารมณ์หนูดีขึ้นกว่านี้มั้ยล่ะคะ ^_^”

“หื้ม ?” คุณป๋าเลิกคิ้วขึ้นแทนคำถาม

“ขอกระเป๋าเงินหน่อยสิ” ฉันแบมือตรงหน้าของคุณป๋า ซึ่งคุณป๋าก็ล้วงมือหยิบกระเป๋าเงินมาให้ฉันอย่างว่าง่าย

พอได้กระเป๋ามาแล้วฉันก็ฉีกยิ้มหวานอีกครั้งแล้วเปิดดูด้านใน เห็นว่ามีบัตรเอทีเอ็มทุกธนาคารและบัตรเครดิตอยู่หลายใบ

“จะทำอะไร ?”

ฉันไม่ตอบแต่ดึงบัตรเครดิตและบัตรเอทีเอ็มของคุณป๋าออกมาทั้งหมด รวมทั้งเงินในกระเป๋าด้วย

“หมดนี่หนูขอได้มั้ยคะ ^_^”

ใบหน้าของคุณป๋าซีดเผือดขึ้นมาทันทีมือฉันพูดแบบนั้น สายตาละห้อยมองเงินและบัตรในมือของฉัน

“มะ หมดกระเป๋าเลยนะเมเบล”

“ก็ใช่ไงคะ ถ้าคุณป๋าจะใช้เงินเมื่อไหร่ค่อยมาเบิกกับหนู ^_^”

“……”