บทที่ 4

วันจันทร์

มหาวิทยาลัย T

หญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าให้ชายหนุ่มหลายคนน้ำลายหกเล่น เธอนอนคว่ำหน้าอยู่กับโต๊ะม้าหินตัวประจำใต้ร่มไม้อย่างหมดเรี่ยวแรงหลังจากคืนก่อนต้องทำงานที่บีทรีช คลับจนดึกดื่น เวลาต้องตื่นมาเรียนจึงยังไม่หายจากอาการง่วงงุน

กระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าร่นขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเจ้าของร่างยกมันขึ้นไขว้ แต่แม้เหล่าผู้ชายหื่นทั้งหลายจะก้มคลานดูแทบตายก็ไม่มีทางเห็นอะไรมากไปกว่ากางเกงซับในสีดำแน่นอน

หมับ!

มือปริศนาตะครุบไหล่บางทำให้สาวที่เกือบจะหลับคาโต๊ะสะดุ้งเล็กน้อย พอเอี้ยวหน้าหันไปดูก็พบเพื่อนสาวหน้าหมวยในกลุ่มยืนส่งยิ้มมาให้ ข้างเธอนั้นมีชายหนุ่มท่าทางสุภาพอีกคนขมวดคิ้วมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใยอย่างไม่คิดจะปิดบังความรู้สึก

"กว่าจะมา" ใยไหมบ่นไม่จริงจังหยัดตัวขึ้นนั่งเท้าคาง ปิดปากหาวหวอดเอ่ยทักคนมาใหม่ทั้งคู่

"มาเรียนแต่ละทีช่วยทำหน้าให้มันสดชื่นหน่อยได้ไหม" แตงโมส่ายหัวแซวพร้อมทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอ

"สดใสแบบนี้พอไหม"

สาวสวยประชดกลับด้วยการยิงฟันขาวส่งให้เพื่อนรัก ฉีกยิ้มกว้างเกินกว่าจะเรียกว่าสวยไปมาก ซึ่งก็ได้รับเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายทันที

"ฮ่าๆๆๆ ยัยบ้า น่ากลัวฉิบแบบนี้ อย่างกับจะกินหัวฉันเลย"

"นอนไม่พอเหรอไหม" ธีร์เพื่อนผู้ชายอีกคนในกลุ่มนั่งลงฝั่งตรงข้าม เห็นท่าทางอ่อนล้าหมดแรงของเพื่อนก็อดเป็นห่วงไม่ได้

"อื้อ! เหมือนเดิม กว่าจะเลิกงานถึงห้องอาบน้ำนอนก็ปาไปตีสามแล้ว"

"แกนี่มันสู้ชีวิตจริงๆ ทำงานตั้งแต่ปีหนึ่งจนจะจบปีสี่อยู่แล้ว ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแกถึงมีสภาพเหมือนคนพลังงานชีวิตต่ำแบบนี้"

มือบางของสาวหมวยลูบไหล่เพื่อนสนิท ความอบอุ่นอ่อนโยนช่วยขับไล่ปัญหามากมายในชีวิตเธอได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มจริงใจส่งให้เธอเป็นการขอบคุณ

ใยไหมสอบติดมหาลัยรัฐชั้นนำของประเทศ ซึ่งก็มีแต่นักศึกษาระดับหัวกะทิทั้งนั้น นั่นพอทำให้เด็กสาวต่างจังหวัดสามารถพอจะหาเงินมาจ่ายค่าเทอมไหว สิ่งที่หนักคงเป็นพวกค่าครองชีพประจำวันมากกว่า เธอเรียนอยู่คณะบริหารสาขาการจัดการ ชั้นปีสี่แล้ว เหลืออีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะจบเทอมหนึ่ง และทุกคนก็ต้องเตรียมหาสถานที่ฝึกงานในเทอมสองที่กำลังใกล้เข้ามา

"ธีร์ว่าไหมเลิกไปทำงานพิเศษดีกว่า อีกเดี๋ยวก็ต้องฝึกงานแล้ว" หนุ่มหล่อใสท่าทางดูสุภาพเรียบร้อยเสนอความเห็นขึ้นมา

"แหม ถ้ามันเลิกทำงานจะเอาอะไรกินยะ แกจะเลี้ยงมันเหรอไง"

"ตามนั้นแหละ แต่ฉันก็มีคุยกับเจ้าของร้านไว้แล้วแหละ ว่าถ้าที่ฝึกงานมันหนัก ก็อาจจะไม่ได้เข้าไปทำทุกวัน"

"ที่จริงไหมเอาเงินเราไปใช้ก่อนก็ได้นะ เราไม่อยากเห็นไหมเหนื่อยแบบนี้เลย"

สองสาวหลุบสายตามองกันท่าทางอึดอัดเมื่อธีร์เปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะรีบหัวเราะกลบเกลื่อนปฏิเสธไปอ้อมๆ เพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทในกลุ่มเสียหน้า

"บ้า ไม่เอาหรอก เงินธีร์ก็คือของธีร์จะมาให้คนอื่นยืมง่ายๆ ได้ไง ไม่ต้องห่วงน่า เราไหว ช่วงนี้ก็ไม่ได้เดือดร้อนขัดสนอะไรด้วย ชิลๆ"

"เออ แกก็สปอยล์มันเวอร์ ใยไหมสตรองจะตาย ไม่ต้องห่วงหรอก" แตงโมช่วยพูดอีกแรง

"หรือเอางี้ ไหมก็ยื่นฝึกงานบริษัทพ่อเรา ธีร์จะได้ช่วยดูงานให้ด้วย เพื่อไม่ให้หนักเกินไป เดี๋ยวธีร์ไปรับไปส่งให้ด้วย จะได้ไม่ต้องเปลืองค่ารถเวลาไปทำงาน"

ธีร์ก็ยังคงไม่รู้ตัวว่าคำพูดและการแสดงออกของเขาที่มีต่อเพื่อนสาวสุดสวย ทำให้อีกฝ่ายลำบากใจมากกว่าจะซาบซึ้ง แตงโมมองหน้าเพื่อนทั้งคู่เลิ่กลั่ก เมื่อริมฝีปากอวบอิ่มเผลอเม้มเข้าหากันราวกับครุ่นคิดหาคำมาปฏิเสธ

"โวะ! ไอ้นี่ อาจารย์เขาให้ฝึกงานเพื่อที่จะได้เรียนรู้งานจริงก่อนเรียนจบ ขืนใยไหมไปฝึกบริษัทแก คงได้นั่งๆ นอนๆ แล้วจะเอาความรู้ที่ไหนไปทำงานจริงวะ"

"แต่ว่า..." ธีร์ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สาวสวยของกลุ่มก็รีบแทรกขึ้นมาก่อน

"นั่นแหละ เหมือนที่โมบอกดีแล้ว เราก็อยากเรียนรู้งานจริงด้วย ส่วนเรื่องงานพิเศษ ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าหนักไปเราก็ค่อยไปลาเจ้าของร้าน"

ใยไหมสรุปจบเสร็จสรรพทำให้ธีร์ไม่มีโอกาสแย้ง ชายหนุ่มกัดริมฝีปากมองสาวที่เขาหลงรักอย่างตัดพ้อเมื่อถูกปิดกั้นทุกทางไม่ให้เขาข้ามเส้นเกินกว่าคำว่าเพื่อน แตงโมที่เห็นท่าไม่ค่อยดีจึงร้องเรียกให้ทุกคนไปนั่งรอในห้องเรียนแทน แล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องไร้สาระทั่วไป

ความจริงทั้งแตงโมและใยไหมรับรู้มาตลอดว่าธีร์นั้นคิดกว่าเธอเกินเพื่อน เพราะชายหนุ่มแทบไม่เคยเก็บซ่อนความรู้สึกได้เลย และมักจะแสดงความห่วงใยหญิงสาวมากกว่าคนอื่นเสมอ เรื่องนี้ทำให้ใยไหมรู้สึกอึดอัดไม่น้อย หลังจากปรึกษากับแตงโมแล้ว ก็ได้รับคำแนะนำว่าให้ทำเป็นไม่รับไม่รู้ไปก่อน เพราะหากใยไหมปฏิเสธอีกฝ่ายไปตรงๆ คงเข้าหน้ากันไม่ติดแน่นอน

คืนนั้น

บีทรีช คลับ

แผ่นดิน ฟลุ๊ค และเมฆ เพื่อนอีกคนที่รู้จักสมัยเรียนที่ประเทศอเมริกานัดมาดื่มสังสรรค์ยังคลับหรูที่เมฆเป็นสมาชิก สายตาคมดุดันของชายหนุ่มรองประธานบริษัทผลิตเครื่องจักรกวาดมองไปทั่วร้านด้วยความสนใจ หญิงสาวหลายคนตาวาวเป็นประกายปรี่ตรงเข้ามาต้อนรับหนุ่มหล่อต่างสไตล์ทั้งสามด้วยความตื่นเต้น เพราะส่วนใหญ่ลูกค้าของร้านมักจะเป็นประธาน ผู้มีอิทธิพลสูงอายุแล้วทั้งนั้น

หนุ่มหน้าดุไม่ได้แสดงอาการอะไรนัก เพียงแค่ยืนล้วงกระเป๋าปล่อยให้เจ้าถิ่นเป็นฝ่ายจัดการ ส่วนฟลุ๊คก็ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยถูกใจกับหน้าตาเด็กสาวในร้าน พร้อมโปรยยิ้มหวานให้สาวๆ บิดม้วนกันเป็นแถว

"มีโต๊ะหรือยังคะ มีสาวๆ คนไหนเล็งเอาไว้เป็นพิเศษหรือเปล่าเอ่ย"

"คุณเมฆขา หายหน้าไปนานเลย ยังจำดาด้าได้ไหมคะ" อดีตคู่ขารีบเบียดแทรกเพื่อนร่วมงานมาเกาะแขนกำยำของเมฆเอาไว้แสดงความเป็นเจ้าของ เมฆเองไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอเมื่อกลุ่มของตนเองตกเป็นจุดสนใจของสาวๆ หน้าตาดีในร้าน

"หึๆ ใจเย็นก่อนครับสาวๆ วันนี้ผมพาเพื่อนมาเปิดหูเปิดตานิดหน่อย ขอเอาเป็นห้อง VIP ดีกว่า"

"ได้ค่ะ"

"ส่วนสาวๆ เดี๋ยวผมขอเลือกอีกทีแล้วกันนะ"

ดาด้ามุ่ยหน้าขัดใจเล็กน้อย รับรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจเธอแล้ว หลังจากตัดสินใจรับงานพิเศษกับเขาหลังร้านเลิกงานเมื่อหลายเดือนก่อน ทำให้สาวคนอื่นกระหยิ่มยิ้มย่องมีโอกาสดูแลหนุ่มฮอตทั้งสามคนแทน

ทั้งสามคนเดินตามสาวสวยอีกคนไปยังโซนรับรองที่เป็นห้องมิดชิด สำหรับไว้ใช้คุยเรื่องธุรกิจ ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีดำเป็นหลัก แสงไฟสลัวมีแผงวงจรควบคุม สามารถปรับเปลี่ยนโทนสีแสงไฟในห้องได้ตามความต้องการ

ห้อง VIP จะเก็บเสียงทำให้ไม่ได้ยินดนตรีสดด้านนอกได้ แต่ก็จะมีชุดเครื่องเสียงสำหรับเปิดคลอเบาๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศห้องเงียบเหงาจนเกินไป

หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวผายมือพาแขกทั้งสามเข้ามายังห้องรับรองส่วนตัว พวกเขาเดินผ่านสาวที่ทำหน้าที่เปิดประตูเข้ามาด้านใน แผ่นดินกวาดสายตาสำรวจทั่วห้องด้วยความพึงพอใจ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนเป็นแบรนด์ชั้นดี การตกแต่งหรูหราและยังให้ความรู้สึกผ่อนคลายไม่เคร่งเครียดเกินไป เหมาะกับการพาคู่ค้ามาคุยธุรกิจอย่างที่เมฆเปรยไว้