บทที่ 5

สัปดาห์ต่อมา

คืนวันศุกร์ถือว่าเป็นวันที่ลูกค้าแน่นร้าน แม้หญิงสาวจะเหน็ดเหนื่อยจากการเรียนมาตลอดทั้งวัน แต่ด้วยหน้าที่และจำนวนเงินที่รออยู่ ทำให้ใยไหมยังต้องหอบร่างกายอันเหนื่อยล้ามาทำงาน อีกอย่างก็เพราะว่าเจ๊เปาได้โทรมาแจ้งแล้วว่าคืนนี้มีลูกค้ากระเป๋าหนักจองตัวเธอไว้ให้ช่วยรับรองแขก หากเจ้าของร้านร่างบึกบึนเอ่ยปากมีหรือที่ใยไหมจะกล้าปฏิเสธ

มือบางยื่นแบงก์สีแดงให้ลุงคนขับแท็กซี่ หลังจากรอรับเงินทอนแล้วก็กระชับเสื้อคลุมหนังเข้าหากัน ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางมาดมั่นสวยสง่าไม่ยอมให้เสียชื่อสาวสวยอันดับหนึ่งของร้าน

กิจวัตรก็เริ่มต้นจากนำข้าวของส่วนตัวไปเก็บยังล็อกเกอร์ นั่งเลื่อนมือถือ ทักทายเพื่อนร่วมงานบางคนที่พยายามประจบประแจง หรือไม่กล้าเขม่นใส่เธอตรงๆ ใยไหมไม่หวังจะได้มิตรแท้จากที่ทำงานเท่าไร เพราะทุกคนต่างต้องแก่งแย่งชิงดี เป็นธรรมดาที่จะมีความอิจฉาริษยากัน คงมีเพียงหลิวเท่านั้นที่เธอค่อนข้างสนิทใจกว่าคนอื่น

"พี่จอย วันนี้ได้ข่าวมีลูกค้านักธุรกิจหนุ่มหล่อมาร้านใช่ไหมพี่" เด็กสาวคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นลิ่วล้อถามสาวสวยเบอร์สองของร้านอย่างตื่นเต้น

"อื้อ! เห็นว่าแบบนั้นนะ" เธอเชิดหน้าอมยิ้มภาคภูมิใจ พยายามทำเหมือนไม่ได้ยินดีอะไรนัก ทั้งที่แววตาไม่อาจกักเก็บความดีใจเอาไว้ได้ด้วยซ้ำ

"โอ๊ยยยย~ อิจฉาเลยค่ะ เห็นว่าเขาเลือกพี่ไปดูแลด้วยนี่"

"ใช่ เจ๊เปาบอกเขาโทรมาจองตัวพี่กับ..." จอยเว้นช่วงไปเล็กน้อย พลางปรายตามองคู่กัดด้วยสายตาหมั่นไส้ไม่ชอบขี้หน้า ก่อนจะเปิดปากโม้ให้รุ่นน้องฟังต่อ "พี่กับใยไหมให้ไปดูแล เห็นว่าจะเซ็นสัญญาธุรกิจกันนี่แหละ"

"ต้องเป็นคนที่มาอาทิตย์ก่อนแน่เลยพี่ หล่อออร่าทั้งกลุ่ม...งู้ยยยย แบบนี้ถ้าพี่ช่วยให้ปิดงานได้คงได้ทิปเพิ่มแน่ๆ"

"หึ ก็ไม่รู้เหมือนกันนะเรื่องนั้น"

จอยยังคงอมยิ้มลอยหน้าลอยหน้าเป็นจานดาวเทียมหลังถูกเลือกโดยหนุ่มหล่อ เธอยังไม่เคยเห็นหน้าลูกค้าคนนี้เนื่องจากครั้งก่อนติดดูแลลูกค้าอีกคน แต่ก็ได้ข่าวมาว่าร้อนแรงกันทั้งกลุ่ม หากวันนี้เธอทำงานดี เป็นที่ถูกตาต้องใจอีกฝ่ายอาจจะได้รับดีลจนเป็นคู่ขาประจำก็ได้

ดาวเด่นอันดับสองลอบยิ้ม แต่เมื่อหันมองที่ใบหน้าสวยจัดเฉยชาไร้อารมณ์ของคู่แข่งความกังวลก็กระจายไปทั่วอก เธอคงเสียหน้ามากแน่หากลูกค้าสุดหล่อคนนั้นถูกใจใยไหมมากกว่า จึงเอ่ยปากรีบพูดดักคออีกฝ่ายเอาไว้ก่อน

"หวังว่าจะจำคำพูดตัวเองได้นะจ๊ะใยไหม ที่บอกว่าแค่ทำงานอย่างเดียว ไม่ใช่เห็นผู้ชายหล่อรวยหน่อยแล้วจะกลืนน้ำลายตัวเองรีบเอาตัวเข้าถวาย"

"หึๆ ทำไม กลัวฉันแย่งลูกค้าขนาดนั้นเลยเหรอ ไหนว่ามั่นใจตัวเองนักหนาไง"

ริมฝีปากอวบอิ่มกรีดยิ้มร้าย ทั้งที่นั่งอยู่ดีๆ ก็ยังไม่วายถูกหาเรื่องจิกแขวะจนได้ แต่มีหรือที่เธอจะยอมให้ถูกโจมตีฝ่ายเดียว จึงตอบโต้กลับร้อนแรงไม่แพ้กัน

"เฮ่อะ! ฉันก็แค่พูดเตือนเฉยๆ เห็นว่าวางตัวสูงส่งมาตั้งนาน อย่ามาใจแตกง่ายๆ ก็แล้วกัน"

"ก็ถ้าตรงสเป็กและเงินถึง...อันนี้ก็ไม่แน่เหมือนกัน ฉันก็เป็นพวกเลือกเยอะซะด้วยสิ"

แผ่นหลังบางเอนพิงเก้าอี้ ยกมือขึ้นกอดอกตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษ จอยจำเป็นต้องจิกฝ่ามือเข้าหากันด้วยความหมั่นไส้เคียดแค้น อยากจะตบหน้าสวยๆ นั่นให้เสียโฉมสักที แต่ก็ต้องข่มอารมณ์เอาไว้ เพราะหากมีเรื่องขึ้นมาคนที่ซวยก็เป็นเธอเอง

ดาวอันดับสองของร้านเชิดหน้าเดินหนีไปอีกฟาก โดยมีเด็กสาวคนเดิมตามพูดประจบเอาใจให้เธออารมณ์ดีขึ้น

ใยไหมลอบระบายลมหายใจออกมาเงียบๆ เมื่อคู่กัดยอมรามือโดยง่าย แต่แค่นี้ก็ทำให้เธอสิ้นเปลืองพลังตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มงานแล้ว

พนักงานในร้านคนอื่นออกไปทำงานกันแล้วเมื่อถึงเวลาร้านเปิด แต่ใยไหมกับจอย และสาวๆ บางส่วนที่ถูกจองตัวเอาไว้ยังคงนั่งพักกันอยู่ในห้องด้านหลัง เพียงไม่นานเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งก็เข้ามาตามตัว แจ้งว่าลูกค้ามาถึงแล้ว

มือบางกดปิดหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่ตู้ล็อกกุญแจเอาไว้ หญิงสาวตรวจเช็กเครื่องสำอางบนใบหน้าอีกเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็เดินตามพนักงานชายคนนั้นไป ส่วนจอยดูกระดี๊กระด๊าเป็นพิเศษ กระวีกระวาดหาลิปสติกมาเติมริมฝีปากให้ดูฉ่ำวาวเพื่อเพิ่มเสน่ห์ไม่ให้ถูกราศีคู่แข่งกลบจนมิด

ใยไหมเพียงมองการกระทำนั้นอย่างสังเวช แต่ก็ไม่ได้ชวนทะเลาะต่อ

เรียวขาเพรียวยาวและส่วนสูงทำให้เธอยังดูโดดเด่นกว่าจอยที่เดินเคียงคู่กันมา แม้อีกฝ่ายจะพยายามเชิดหน้าแค่ไหนก็ยังสูงได้ไม่เท่าดาวเบอร์หนึ่ง เม้มริมฝีปากตวัดมองใบหน้าเย่อหยิ่งของอีกฝ่าย ซึ่งคนถูกมองก็รู้ตัว เพียงแค่แสยะยิ้มร้ายปรายตามองด้วยท่าทางเหนือกว่าก็ทำจอยไฟลุก ขบกรามเข้าหากันแน่นเพื่อข่มแรงแค้น

ประตูห้อง VIP ถูกเคาะให้คนด้านในทราบ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเปิดประตูให้สาวสวยทั้งสองเข้าไปด้านใน

กลิ่นบุหรี่ลอยคละคลุ้งแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ใยไหมชะงักไป แต่เป็นเพราะชายหนุ่มสวมเชิ้ตดำเรือนร่างสูงใหญ่กำยำที่นั่งอยู่ภายในห้องนั่นต่างหาก ที่คุ้นตาเหลือเกิน ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวกับโกรธคนทั้งโลกตวัดสายตาร้อนสำรวจการแต่งตัวของเธอตั้งแต่หัวจรวดเท้าอย่างหยามเหยียดจาบจ้วงเช่นเคย ทำเธอร้อนวาบขนลุกเกรียวโดยไม่ทราบสาเหตุ สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ มองข้ามความบาดหมางครั้งก่อน แล้วทำหน้าที่ตรงหน้าให้ดีที่สุด