บทที่ 27

เฉินฝานพูดจบ เขาก็ดึงตัวฉินเย่ว์โหรวขึ้นมา จากนั้นจับมือของฉินเย่ว์เจียวและฉินเย่ว์โหรวเดินจากไป

“นายท่าน!”

ฉินเย่ว์เจียวและฉินเย่ว์โหรวพูดขึ้นพร้อมกัน คนทั้งคู่ไม่ได้เดินตามเฉินฝานไป

เฉินฝานหันกลับมา “ทำไมไม่ไปล่ะ พวกเจ้าไม่หิวกันหรือ”

"นี่คือถนนนะเจ้าคะ!"

เสียงแผ่วเบาของฉินเย่ว์โหรวดังมา เฉินฝานมองนาง นางก็ก้มหน้าลงทันที ดูขัดเขินและอับอาย

ฉินเย่ว์เจียวที่อยู่ข้างนางไม่ได้ดีไปกว่านี้มากนัก นางแสร้งทำเป็นไม่เป็นไร แต่จริง ๆ แล้วนางรู้สึกอึดอัดใจมาก

มือของเขาอบอุ่นปานนี้อยู่เสมอ ซึ่งทำให้นาง...

“บนถนนแล้วเป็นอย่างไร?”

“ท่านปล่อยมือ!” ดวงตาที่สวยงามของฉินเย่ว์โหรวมองเฉินฝานกึ่งโกรธและกึ่งเขินอาย “คนอื่นกำลังมองอยู่”

“เช่นนั้นก็ให้พวกเขาดูไปเถอะ” เฉินฝานกระชับมือของสองพี่น้องให้แน่นขึ้น “ข้าจับมือภรรยาของข้า และไม่ได้ละเมิดกฎต้าชิ่ง”

"..."

สองพี่น้องพูดไม่ออก

หลังจากที่เฉินฝานตื่นขึ้นมาหลังจากตกลงไปในหุบเขา แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทุบตีหรือดุพวกเขานางอีกต่อไป แต่บางครั้งเขาก็ทำตัวเหมือนคนบ้าตัณหา

ในบางครั้งเขาก็เคลื่อนไหวเพื่อหยอกล้อพวกนางเป็นครั้งคราว และยังต้อนเย่ว์โหรวเข้ามุมและจูบนางอย่างไร้ยางอาย

เมื่อนางคิดถึงฉากนั้น หัวใจของฉินเย่ว์โหรวยังคงเต้นแรงอยู่ใต้หน้าอกซ้าย

ในช่วงเวลานั้น เขามีอำนาจเหนือกว่าจริง ๆ

แต่......

ดูเหมือนนางจะไม่รังเกียจสักนิด

เฉินฝานพาสองพี่น้องคนเข้าไปในโรงเตี๊ยม

ทันทีที่เห็นลูกค้ามาถึง เสี่ยวเอ้อร์ก็เข้ามาทักทายทันที “นายท่าน ท่านต้องการพักที่โรงเตี๊ยมหรือรับประทานอาหารขอรับ”

“กินข้าว!”

“ได้ขอรับ นายท่าน ท่านจะสั่งอะไรขอรับ?” หลังจากพูดจบ เสี่ยวเอ้อร์ก็เตรียมที่จะตะโกนทันที

บริกรในยุคนี้โดยพื้นฐานแล้วเขียนไม่ได้ และไม่สะดวกที่จะจดชื่ออาหารด้วยพู่กัน เมื่อลูกค้าสั่งอาหารบริกรจะตะโกนไปยังโต๊ะด้านหน้า และเจ้าของร้านที่ยืนอยู่ด้านหลังโต๊ะจะเขียนชื่ออาหารลงไป