บทที่ 28

“ไม่ต้องกังวล!” เฉินฝานตบสัมภาระที่เพิ่มขึ้นมาบนร่างกายของเขา “สามีของเจ้าเพิ่งได้รับเงินมาสิบตำลึง”

“ได้เงินสิบตำลึง?” ดวงตาของฉินเย่ว์เจียวเบิกกว้างราวกับดวงตาวัว

“ใช่ ข้าได้รับมันมาจากหลี่ซาน”

“หลี่ซานจะให้ท่านได้อย่างไร”

“ภายใต้เงื่อนไขเหล่านั้น เขาทำได้เพียงตอบรับเท่านั้น” นี่คือสาเหตุที่เฉินฝานยืนกรานให้พวกฉินเย่ว์เจียวไปรายงานทางการ

ยิ่งพ่อค้าหาเงินได้มากก็ยิ่งเกรงกลัวทางการ กฎหมายนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

ยิ่งไปกว่านั้นมือปราบเหอและหอนางโลมอี๋ชุนย่วนไม่ได้แลกเปลี่ยนผลประโยชน์กัน

“นายท่าน ท่านรู้ความลับของหอนางโลมอี๋ชุนย่วนใช่หรือไม่? ข้าไม่ต้องไปที่หอนางโลมอี๋ชุนย่วนอีกต่อไปแล้ว เงินสิบตำลึงในกระเป๋าของท่านคือสิ่งที่ท่านใช้แลกเปลี่ยนกับหลี่ซานใช่ไหม”

ฉินเย่ว์โหรวคิดอย่างรอบคอบและเข้าใจถึงแก่นของเรื่องทันที

เฉินฝานใช้นิ้วชี้แตะหน้าผากของฉินเย่ว์โหรวอย่างเห็นชอบ “ช่างเป็นคนฉลาดจริง ๆ !”

“แต่...” ฉินเย่ว์โหรวดูกังวล “ถ้าวันหน้าหลี่ซานอยากแก้แค้นจะทำเช่นไรดี”

พวกเขาเป็นเพียงปุถุชนธรรมดาๆ ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้กับพ่อค้าอย่างหลี่ซานได้

“เย่ว์โหรว เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้ นายท่านของเจ้าคนนี้ไม่ได้โง่งมขนาดนั้น!”

ปัญหานี้ เขาได้แก้ไขก่อนออกจากหอนางโลมอี๋ชุนย่วนแล้ว นอกจากห่อเงินสิบตำลึงในมือแล้ว เขายังมีกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่ในอ้อมแขน ซึ่งหลี่ซานยอมรับว่าใช้ยาผิดกฎหมาย บนกระดาษนั้นมีลายนิ้วมือของหลี่ซานอยู่

ในหอนางโลมอี๋ชุนย่วน เขาจงใจแสดงทักษะทั้งหมดของเขาให้หลี่ซานเห็น

ในหอนางโลมอี๋ชุนย่วนของเขา คนของเขามากถึงยี่สิบกว่าคนทว่าไม่สามารถจับเขาไว้ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสถานที่อื่นนอกเหนือจากหอนางโลมอี๋ชุนย่วน

สัญญาการขายตัวของฉินเย่ว์โหรวยังอยู่ในมือของหลี่ซาน หลี่ซานไม่ยอมมอบมันให้เขา และเฉินฝานก็ไม่ต้องการ

สิ่งต่าง ๆ ไม่สามารถทำได้มากเกินควร เขาและหลี่ซานอยู่บนดินแดนเดียวกันในเมืองผิงอัน และเขายังต้องอาศัยอยู่ในเมืองผิงอันไปอีกสักระยะหนึ่ง

มีเพียงทั้งสองฝ่ายต่างมีจุดอ่อนถึงชีวิตของอีกฝ่ายเท่านั้น ถึงจะเกิดความสมดุลได้ และหลี่ซานก็ต้องกังวลว่าเขาจะรายงานต่อเจ้าหน้าที่ในภายหลัง

...

ค่าอาหารมื้อนี้ราคารวมหนึ่งร้อยหกสิบแปดอีแปะ เมื่อจ่ายเงิน สองพี่น้องก็รู้สึกเป็นทุกข์อยู่นาน

ฉินเย่ว์โหรวผู้รักความกังวลเริ่มพูดถึงเรื่องนี้