บทที่ 499 ให้ไปก็ไม่มีประโยชน์

หากยาที่ตัวเองใช้ยังมีข้อบกพร่อง มีโอกาสเป็นไปได้สูงว่ายาอื่นๆที่ใช้ก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร

นี่ก็บ่งชี้ว่ายาที่โจวเทียนเหิงใช้ไม่ได้ครบถ้วนหรือไม่ได้สมบูรณ์ แต่จะด้วยเหตุอะไรนั้น เซียวชุ่นก็ไม่อาจรู้ได้

และเทคนิคการกลั่นยาของพวกเขายังมีช่องว่างอีกมากให้พัฒนา

แต่ทว่าเขาก็สามารถช่วยโจวเทียนเหิงปรับปรุงตำรับโอสถเหล่านี้ได้ ยกระดับการกลั่นยาของเขา คิดว่านี่คงเป็นปัญหาที่โจวเทียนเหิงอยากจะแก้ไขอย่างเร่งด่วน

มิเช่นนั้นด้วยสถานะที่มีเกียรติและสูงส่งอย่างเขา คนที่หยิ่งผยองจะมาเยือนถึงที่ด้วยตัวเองแบบนี้ได้ยังไง จุดประสงค์นั้นชัดเจนอย่างที่สุด

แน่นอนว่า นี่คงเป็นการก้าวที่ค่อยเป็นค่อยไปตามลำดับ และยังเป็นวิธีการรับประกันความซื่อสัตย์ของโจวเทียนเหิงที่มีต่อตัวเองด้วย

ดังนั้นเซียวชุ่นเลือกที่จะยกระดับท่าทีของเขา เช่นเดียวกับโจวเทียนเหิงที่ตอบโต้ และเสียดสีอาจารย์กลั่นยารุ่นเยาว์เหล่านั้น ใช้วิธีการหนามยอกเอาหนามบ่ง

เซียวชุ่นดูแคลนเขาจนไม่มีค่าอะไรเลย ต้องทำให้โจวเทียนเหิงรู้สึกว่าต่อหน้าตัวเองเขาเป็นเหมือนแค่น้องๆคนหนึ่งเท่านั้น อย่างน้อยก็ต้องให้เขากลัวเกรงตัวเองมากที่สุด

“คนแซ่เซียว คุณปู่ของฉันมาหาคุณก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว คุณก็แค่ตัวตลกที่ไม่มีใครรู้จัก กล้าดียังไงมาพูดจาสามหาว ยโสโอหัง ช่างไม่สังวรในคำพูดและการกระทำเอาเสียเลย ！”

เมื่อโจวอี้ได้ยินคำพูดของเซียวชุ่น ก็โมโหขึ้นในทันที คุณปู่ของเขาเป็นใคร เด็กที่ไหนก็ไม่รู้กล้ามาอวดดีต่อหน้าเขา จะไม่ให้เขาฉุนเฉียวได้ยังไง

“นายอี้ อย่าเสียมารยาท！”โจวเทียนเหิงพูดตำหนิ

“คุณปู่！”

“หุบปาก！”โจวเทียนเหิงถลึงตามองเขาแล้วตวาดเสียงดัง

โจวอี้โกรธหน้าดำหน้าแดง มุมปากกระตุกไปหลายครั้ง เบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง

“หลานชายของฉันยังเด็กและก้าวร้าว ตามใจจนเหลิง ไม่รู้อะไรควรไม่ควร ขอคุณเซียวอย่าได้ถือสา”โจวเทียนเหิงมองไปยังใบหน้าเซียวชุ่นอย่างลำบากใจ

เพราะยังไงที่นี่ก็คืออาณาเขตของเขา พวกเขามาโดยไม่ได้รับเชิญอีกทั้งยังมาเพื่อขอคำแนะนำ แม้อีกฝ่ายจะเมินเฉยแค่ไหน โจวอี้ก็ไม่ควรพูดจาไร้มารยาทเช่นนี้

“ไม่เป็นไร เด็กหนุ่มความรู้ตื้นเขิน ไม่รู้เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ผมไม่ถือสาเขาหรอก”เซียวชุ่นพูดอย่างเอื่อยเฉื่อย เยือกเย็นสุขุม

โจวอี้ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองดูเขา ดูจากอายุของเขากับตัวเองไม่น่าจะต่างกันเท่าไร แต่กลับพูดราวกับอาวุโสกว่า ทำเอาความไม่พอใจที่สะสมอยู่ของโจวอี้พลุ่งพล่านขึ้นมา และรู้สึกราวกับจะกระอักเป็นเลือดออกมา

“ที่คุณเซียวพูดเมื่อครู่ถูกต้องแล้ว นายโจวไม่มีอะไรจะแลกเปลี่ยนกับคุณจริงๆ เมื่อวานได้ฟังคำสอนสั่งของคุณเซียว ได้ประโยชน์มากมาย แต่ยังมีอีกหลายสิ่งที่ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก วันนี้ก็จึงมาเพื่อขอคำชี้แนะ ไม่ทราบว่าคุณเซียวพอจะให้คำแนะนำได้หรือไม่？”

โจวเทียนเหิงคิดทบทวนในถ้อยคำ สายตาจับจ้องไปที่เซียวชุ่นอย่างเป็นประกาย

“อ้อ？ลองพูดมาสิ”เซียวชุ่นพูดอย่างวางท่า

“เมื่อวานที่คุณพูดถึงยาสมุนไพรบางชนิดที่ใช้ทดแทนกระดูกเสือ สามารถเพิ่มประสิทธิภาพของโอสถป้องชีพจรได้ถึงแปดในสิบส่วน ก่อนหน้านั้นนายโจวก็ได้ทดลองทำมาเช่นกัน แต่ก็จบลงด้วยความล้มเหลว”

“แต่ทว่าสมุนไพรที่คุณเอ่ยพูดถึงอย่างหนิวซี โสมคน และหงฮวาสามชนิดนี้ ทำให้เกิดความเข้าใจขึ้นในทันที เพียงแต่ว่าสิ่งเหล่านี้ยังห่างไกลจากกระดูกเสือมากนัก อีกทั้งอัตราส่วนเหล่านี้คงต้องใช้เวลานานในการทดลอง ไม่ทราบว่าคุณมีวิธีแก้ไขมันแล้วหรือยัง? ”โจวเทียนเหิงเอ่ยถาม

“แน่นอนว่ามี หากไม่มีผมคงไม่กล้าพูดเพ้อเจ้อ”เซียวชุ่นกล่าว

“ถ้าอย่างนั้น……คุณเซียวพอจะขายสูตรให้นายโจวได้หรือไม่ ? คุณเสนอราคามา นายโจวยินดีที่จะซื้อในราคาที่คุณพอใจ ”

โจวเทียนเหิงรู้ดีว่ามันค่อนข้างปุบปับเกินไป ตอนที่พูดคำนี้ออกไปสายตาก็สั่นไหวเล็กน้อย

ในเมื่อเซียวชุ่นสามารถชี้ถึงข้อบกพร่องในการกลั่นโอสถป้องชีพจรของเขาได้ และจากยาชั้นเลิศที่เซียวชุ่นได้แสดงให้เห็นก็ตัดสินได้ไม่ยาก ว่าเขาก็สามารถจะกลั่นโอสถป้องชีพจรออกมาได้เช่นกัน