บทที่ 500 เหลวไหล

และโอสถธรรมกับยาเสริมจิตเป็นยาสองชนิดในขั้นพื้นฐาน ไม่จำเป็นต้องใช้วัตถุดิบที่ราคาแพง ในห้องกลั่นยาก็มีอยู่แล้ว

โอสถธรรมใช้เพื่อสงบจิตใจ เสริมสร้างสมาธิ เห็นโจวเทียนเหิงพกติดตัวอยู่ตลอด คาดว่าคงใช้เป็นประจำ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วก็น่าจะเห็นได้ชัดกว่า

“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ”ซ่งหลิงเอ๋อร์รับคำแล้วเดินไปยังห้องกลั่นยา

“ทั้งสองคนอย่ายืนกันอยู่เลย นั่งลงก่อนเถอะ รอลูกศิษย์ของฉันกลั่นยาออกมา อันไหนจริงอันไหนปลอมเดี๋ยวก็ได้รู้กัน”เซียวชุ่นหันไปหาโจวเทียนเหิงกับโจวอี้แล้วกล่าว

“ได้ งั้นเรามาคอยดูกัน”โจวอี้เค้นเสียงหึในลำคอ พยุงโจวเทียนเหิงกลับไปนั่งที่โซฟา

แต่โจวเทียนเหิงกลับดูประหม่าเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด ภายในใจรู้สึกซับซ้อนอย่างอธิบายไม่ถูก ทั้งเฝ้าคอยและวิตกกังวล

“เหวินเหยา รบกวนช่วยชงชามาให้แขกทั้งสองของเราด้วย”เซียวชุ่นพูดกับเหวินเหยา

“อ๋อ ได้ ”เหวินเหยาตอบ

ไม่นาน เหวินเหยาก็ชงชามาให้กับทั้งสองคน

ประมาณสิบนาที เซียวชุ่นลุกขึ้นและพูดว่า“ไปกันเถอะ ผมจะพาพวกคุณไปดู”

การกลั่นยาพื้นฐานแบบนี้ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ในตอนนี้คิดว่าซ่งหลิงเอ๋อร์คงเตรียมส่วนผสมต่างๆทั้งหมดแล้วเสร็จและกำลังทำการกลั่นยาอยู่ คงไม่มีอะไรที่เป็นความลับแล้ว

ในส่วนของการควบคุมความร้อนนั้นต้องใช้ความชำนาญที่ก่อให้เกิดความพอดี ซึ่งเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนยากจะอธิบาย

หากเป็นคนธรรมดาทั่วไปเช่นต้วนเจีย หรือเหวินเหยา เซียวชุ่นไม่จำเป็นต้องระมัดระวังขนาดนี้ แต่โจวเทียนเหิงเป็นคนนอก และเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศาสตร์แห่งยา ดังนั้นกับเขาก็จึงต้องระมัดระวังอยู่บ้าง

เพราะว่าเซียวชุ่นยังต้องการจะใช้ของเหล่านี้มาผูกมัดโจวเทียนเหิง เพื่อให้เขาอุทิศตัวรับใช้ตัวเองด้วยความซื่อสัตย์

ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงที่ห้องกลั่นยา ทันทีที่เข้าประตูมาก็เห็นเตาหลอมยากลั่นที่รูปทรงประณีตและสวยงามสามเตา

และซ่งหลิงเอ๋อร์ก็กำลังใจจดใจจ่อกับมันอยู่ ควบคุมไฟของเตาหลอมยากลั่นสองเตาอย่างเป็นระบบระเบียบ สำหรับเธอแล้ว ตอนที่เธอเริ่มจะฝึกหัดการกลั่นยาก็เริ่มจากยาสองตัวนี้ จนตอนนี้ได้คุ้นเคยกับมันไปเสียแล้ว

ในเวลาไม่กี่นาที กลิ่นหอมๆของยาสมุนไพรก็ลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องกลั่นยา

โจวเทียนเหิงหมกมุ่นอยู่กับพวกยาสมุนไพรนี้มานานหลายสิบปี ก็จึงไวต่อกลิ่นยาที่หอมหวนแบบนี้เป็นอย่างมาก

ในตอนนี้เขาเองก็สัมผัสได้ถึงยาสมุนไพรที่ซ่งหลิงเอ๋อร์กลั่นออกมาแล้ว และดูเหมือนมันจะแตกต่างจากยาเสริมจิตกับโอสถธรรมที่ตัวเองคุ้นเคย

จากกลิ่นยาที่ตลบอบอวลนี้ก็สัมผัสมันได้

สีหน้าของโจวอี้หนักอึ้งขึ้นในทันที ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาที่ห้องกลั่นยานี้ และเห็นเตาหลอมยากลั่นที่ประณีตและสวยงามสามเตากับการควบคุมความร้อนของไฟที่คล่องแคล่วของซ่งหลิงเอ๋อร์ก็มองออก ว่าอย่างน้อยเซียวชุ่นพวกเขาก็รู้วิธีการกลั่นยานี้

และกลิ่นของยาสมุนไพรที่ตลบอบอวลในตอนนี้ก็เป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อนในห้องกลั่นยาที่บ้านตัวเอง

หรือคนแซ่เซียวคนนี้จะเป็นผู้เชี่ยวชาญจริงๆ?

จะเป็นไปได้ยังไง หน้าตาเขาดูเหมือนคนอายุยี่สิบต้นๆเท่านั้น น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเอง เป็นไปไม่ได้แน่

ผ่านไปอีกกว่าสิบนาที

ยาเสริมจิตกับโอสถธรรมที่ร้อนระอุก็ออกจากเตา

“ทั้งสองคงคุ้นเคยกับยาทั้งสองชนิดนี้เป็นอย่างดี ผมคงไม่ต้องพูดมากไปกว่านี้ ไม่สู้ลองดูสักหน่อยว่ายาที่กลั่นออกมานี้แตกต่างจากของพวกคุณยังไง”