บทที่ 505 พูดจาไม่มีเหตุผล

“โอเคโอเค วันนี้ตอนค่ำฉันได้ไปตรวจอาการให้สิ่งล้ำค่าของสารวัตรจ้าวมา เขาแนะนำให้ฉันไปพบหัวหน้าเหลียงของสำนักงานส่งเสริมการลงทุนในวันพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ผมจะไปถามดูว่าที่ผืนนั้นมีข้อพิพาทกับธุรกิจและคนอะไรหรือไม่”

“เพียงแค่เอาคนที่อยู่เบื้องหลังจริงๆออกมา ก็จะสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ คุณไม่ต้องเป็นห่วง อีกไม่นานก็จะสามารถแก้ไขได้”เซียวชุ่นปลอบเธอ

“จริงไหม? คุณรู้จักสารวัตรจ้าวได้ยังไง?”เหยาเสินสงสัย

นั้นเป็นถึงรองผู้บังคับบัญชามณฑล พวกเขาประชาชนตัวเล็กๆแบบนี้สามารถที่จะคบค้าสมาคมได้ที่ไหน แม้ว่าสตาร์ไลท์บีโอตอนนี้มีการพัฒนาได้ดีเลยทีเดียว แต่กับธุรกิจใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่แท้จริงนั้นยังห่างกันอยู่มาก ถึงอย่างไรก็เพิ่งจะก่อตั้งได้ระยะเวลาไม่ถึง 1 ปี

“รู้จักกันนานแล้ว ผมเคยช่วยชีวิตลูกสาวของเขาไว้” เซียวชุ่นเอ่ย

“ใช่เหรอ งั้นก็เป็นเรื่องง่ายแล้ว ถ้าหากเขาสามารถพวกเราได้ล่ะก็ โรงงานสาขาย่อยนี้ก็ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน”ในใจของเหยาเสินมีความสบายใจไม่น้อยเลยทันที

“เรื่องเล็กน้อยของพวกเรานี้สามารถที่จะไม่รบกวนเขาได้ก็พยายามไม่ต้องไปรบกวนเขา สามีคุณสามารถแก้ปัญหาได้ วางใจเถอะ” เซียวชุ่นเอ่ย

“ใช่แล้ว เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิค 2-3 คนที่เจ้าสมาคมจวงส่งมานั้น พวกเขาทำงานที่ไหน”เขาถามต่อ

“พวกเขาไม่มีสาขาย่อยที่เมืองเหลยหยาง ฉันให้พวกเขาทำงานที่สำนักงานของพวกเราก่อน รอหลังจากเริ่มเดินเครื่องพวกเขาจะจัดการเองอีกที”

นี้ก็ไม่แปลกอะไร สมาคมชิงจุนของจวงจินเข้าไม่ถึงเมืองเหลยหยาง โดยเฉพาะธุรกิจการก่อสร้าง ไม่มีเครืองข่ายและอำนาจที่แน่นอน อยากยืนด้วยขาตัวเองเป็นเรื่องที่ยากมาก

อีกทั้งสมาคมชิงจุนก็ไม่ตระกูลของพื้นที่ อิทธิพลในพื้นที่ของเมืองเหลยหยางจะให้เขามายืดครองที่นี่ได้อย่างไร

เซียวชุ่นตอบรับ “อืม” : “ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม?”

“ไม่มีแล้ว คีย์บอร์ดกับกระดานซักผ้าคุณเลือกอัน”เหยาเสินเอ่ย

“อืม?”

“สองวันไม่กลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน ลงโทษคุณเล็กน้อยไม่เกินไปใช่ไหม”ดวงตาที่สวยงามของเหยาเสินหันควับมา

“เกินไปนะ แต่ผมไปทำธุระที่สำคัญมานะ”พูดเสร็จเขาก็เข้าไปใกล้เหยาเสินอีกครั้ง

“ไปอาบน้ำ ไปอาบน้ำ ทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหงื่อ”เหยาเสินรีบยกเท้าขึ้นมาตรงหน้าอกเขา พูดด้วยสีหน้ารังเกียจ

“หลังจากนั้นล่ะ?”

“หลังจากนั้นคุณอยากทำอะไร ฉันก็จะให้คุณทำ”เหยาเสินเลิกคิ้วขึ้น พูดด้วยคำพูดที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนใจ

“คุณพูดเองนะ”

เขาถูๆไถๆเล็กน้อยแล้วกระโดดออกจากโซฟามาบนพื้น เขาเชื่อฟังแล้วขึ้นไปอาบน้ำ

เหยาเสินก็ลุกขึ้นตามบิดเอวอย่างขี้เกียจไปมา ปิดทีวีกลับขึ้นไปบนห้องแล้วล็อกประตู

เซียวชุ่นอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องอาบน้ำ ฮัมเพลงเดินไปที่ประตู เอามือจับเปิดประตูลองเปิดอยู่หลายครั้งก็เปิดไม่ออก หน้านิ่วคิ้วขมวด ในใจเย็นวาบทันที ตัวเองน่าจะถูกต้มแล้ว

“คุณเมีย เปิดประตูหน่อยนะ”เขาตะโกนด้วยความหวังอันริบหรี่

“ห้องว่าตั้งเยอะแยะนะ ไปนอนห้องอื่นไป”

“เมื่อกี้คุณไม่ได้บอกว่าผมอยากทำอะไรก็ให้ผมทำไม่ใช่เหรอ?”

“ก็ใช่ไง ตอนนี้คุณอยากทำอะไรก็ทำได้แล้วนิ”

“.......ผมอยากทำอะไรคุณไม่รู้เหรอ?”

“ไม่รู้”

“ผมต้องการตัดความสัมพันธ์ภรรยากับคุณ!”เซียวชุ่นพูดด้วยความฉุน

“แล้วแต่! สามารถเหรอ!”

“……”

ในที่สุดเขาก็ยังต้องยอมแพ้ เข้าไปนอนห้องข้างๆทั้งคืนแต่โดยดี

เช้าตรู่

เซียวชุ่นถูกแสงแดดส่องตาปลุกตื่นจากความฝัน

เขาลืมตาอย่างงัวเงีย พบว่าเมื่อวานลืมปิดผ้าม่าน ฤดูร้อนพระอาทิตย์ขึ้นแต่เช้า ในตอนนั้นแสงได้ส่องมาตรงหน้าเขาพอดี

เขาจามหนึ่งที ขยี้หัวไปมา ลุกขึ้นใส่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวใหญ่และเสื้อยืดหนึ่งตัว ลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้อง