บทที่ 506 ก่อความวุ่นวาย

เมื่อเห็นสภาพประตูสำนักงาน ในท้องของเหยาเสินก็หมุนติ้ว อาหารเช้าที่ทานไปเมื่อครู่เกือบจะพุ่งออกมา

บนประตูกระจกนั้นเต็มไปด้วยรอยเลือด ด้านล่างประตูนั้นมีอวัยวะภายในของสัตว์ที่มีกลิ่นเหม็นคาวกระจัดกระจัดอยู่ทั่ว เลือดสีแดงเข้มไหลตามทางตรงหน้าประตู ผนังกำแพงสีขาวด้านข้าง มีตัวอักษรคำว่า “ฆ่า”ด้วยเลือดที่บาดตาอยู่สองสามตัว เป็นที่น่าสยดสยองยิ่งนัก

“บริษัทนี้คืออะไรกัน? เพิ่งจะย้ายมาได้ไม่นาน นี่ไปหาเรื่องใครมากัน เมื่อสองสามวันก่อนเพิ่งจะถูกมาทำลายไป นี่เพิ่งจะกี่วันเองก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว”

“ใช่น่ะสิ ทำงานชั้นเดียวกับพวกเขาล้วนพากันอกสั่นขวัญหายกันหมดแล้ว เพื่อนร่วมงานคนมาตอนเช้า ผ่านหน้าประตูของพวกเขาก็พากันตกใจจะแย่แล้ว”

“ร้องเรียนไปทางฝ่ายอสังหาริมทรัพย์รีบให้พวกเขาย้ายไปเถอะ ซวยจริงๆ”

“จริงๆนั่นแหล่ะ มาเห็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียดแบบนี้ตั้งแต่เช้า ส่งผลกระทบต่ออารมณ์จริงๆ”

พวกพนักงานออฟฟิศเหล่านั้นที่อยู่ชั้นหนึ่ง มองดูอยู่ไกลๆ พากันบ่นออกมา

แต่ก็ไม่โทษพวกเขา ในทางเดินนั้นกลิ่นเหม็นคาวที่ตลบอบอวลและยังมีอวัยวะภายในของสัตว์ที่มีเลือดพวกนั้น เห็นแล้วทำให้เกิดความรู้สึกสะอิดสะเอียด

ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น เซียวชุ่นเห็นแล้วก็อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นไม่ได้

เวลานี้พนักงานของสำนักงานพากันทยอยมาทำงานแล้ว เห็นสภาพนี้แล้วแต่ละคนก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ตกตะลึงมือไม้อ่อนไปหมด

“ตอนเช้ามาก็เป็นแบบนี้แล้ว” เพื่อนร่วมงานผู้หญิงคนนึ่งที่โทรมาเอ่ยพูดกับพวกเซียวชุ่นอย่างหน้ามุ่ย

“หาคนมาทำความสะอาดก่อน เดี๋ยวผมจะไปที่ฝ่ายจัดการเรื่องอสังหาริมทรัพย์ดูกล้องวงจรปิด” เซียวชุ่นว่า

“ประธานเซียว ถ้าไม่อย่างพวกเราแจ้งตำรวจไหมครับ?” เพื่อนร่วมงานผู้ชายวัยรุ่นอีกคนหนึ่งเอ่ยพูดขึ้นด้วยความแค้นเคืองกับการไม่รับความเป็นธรรมนี้

“ไม่มีประโยชน์” เซียวชุ่นเอ่ยพูดขึ้นด้วยท่าทางที่จนปัญญาเมื่อเจอกับความยุ่งยากนี้

“วันนี้ให้ทุกคนหยุดได้รับเงินเดือนไปก่อน กลับไปพักกันก่อนเถอะ เวลาทำงานเดี๋ยวฉันจะแจ้งอีกที” เวลานี้เหยาเสินออกปากเอ่ยพูดขึ้น สถานการณ์แบบนี้ให้ทำงานเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

หลังจากที่พนักงานออกไปแล้ว พวกเซียวชุ่นสามคนนั้นก็มาที่ฝ่ายอสังหาริมทรัพย์ หลังจากที่ผ่านการสื่อสารกันแล้วนั้นก็มาในห้องกล้องวงจรปิดดูบันทึกคลิปวิดีโอของกล้องวงจรปิดเมื่อวานนี้

เนื่องจากว่าอาคารสำนักงานมีบริษัทอยู่เป็นร้อยแห่ง ในวันปกติมีพนักงานเดินเข้าออกกันบ่อยมาก ทางด้านการรักษาความปลอดภัยนั้นก็หละหลวมด้วยเช่นกัน

ในกล้องวงจรปิดปรากฏออกมาว่าช่วงประมาณตีสี่ มีคนที่ติดอาวุธเอาไว้สวมหมวกและผ้าปิดจมูกสามคน แต่ละคนถือถึงสีดำเดินขึ้นลิฟต์มาจากชั้นใต้ดิน หลังจากที่เข้าไปในลิฟต์แล้ว ก็มายังชั้นที่สตาร์ไลท์บีโออยู่โดยตรง

ส่วนเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ตรงทางเดินไม่มีกล้องวงจรปิด แต่ก็สามารถจินตนาการได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ไม่มีต้นสายปลายเหตุ ทางฝ่ายนั้นมีการเตรียมตัวมาแล้วอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ใบหน้าก็เห็นได้ไม่ชัด

“ทำยังไงดีคะ?” เดินออมาจากห้องควบคุมกล้องวงจรปิด เหยาเสินเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

เซียวชุ่นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ตอนนี้ผนังกำแพงของออฟฟิศกับตรงทางเดินเป็นแบบนั้น การชดใช้นั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้อยากอยู่แล้ว เมื่อกี้นี้ทางฝ่ายอสังหาริมทรัพย์ก็แจ้งให้พวกเขารีบย้ายออกไปแล้ว

“คุณอยู่ที่นี่จัดการเรื่องหลังจากนี้แล้วกัน ถ้าไม่ได้พวกเราทำได้เพียงต้องเปลี่ยนออฟฟิศกันใหม่แล้ว ผมไปพบหัวหน้าเหลียงที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนก่อน ไปทำให้ชัดเจนว่าที่ตรงนั้นสรุปแล้วมีอะไรที่ไม่ชัดเจนปิดบังอยู่กันแน่แล้วค่อยว่ากัน” เซียวชุ่นเอ่ยขึ้น

ถ้าหากทางฝ่ายตรงข้ามมาอย่างซื่อตรงก็รับมือได้ง่าย เล่นวิธีลับๆแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง

“มีผมอยู่ทั้งคน ไม่เป็นอะไรหรอก” เซียวชุ่นโอบเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดพลางปลอบใจ

“อืม” เหยาเสินพยักหน้าตอบรับ

หลังจากที่เซียวชุ่นออกไปจากสำนักงานแล้วก็เรียกรถมุ่งตรงไปที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนทันที