บทที่ 507 ปัญหาที่รับมือยาก

“หัวหน้าเหลียง.....เขาก็คือคนของสตาร์ไลท์บีโอค่ะ ไม่รู้จักกฎระเบียบเลยจริงๆ....บอกคุณไปแล้วว่าเขาไม่ว่างพบคุณ ยังจะพุ่งเข้ามา ฉันขวางเอาไว้ไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยพูดขึ้นอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด

“ผมเห็นหัวหน้าเหลียงก็ว่างอยู่นี่ ไม่มีเวลาตรงไหนกัน? คุณจะเอาเปรียบผมใช่ไหม ตั้งใจที่จะแกล้งผมใช่ไหม?” เซียวชุ่นหันไปมองหญิงสาวคนนั้นพลางเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ไม่สะทกสะท้าน

“หัวหน้าเหลียง คนที่ทำให้ความนิยมของสำนักงานส่งเสริมการลงทุนเสื่อมเสียแบบนี้จะยกโทษให้ไม่ได้โดยเด็ดขาดนะครับ ควรจะรีบไล่ออกไปเลย” เขามองเหลียงจิ้งเย่ด้วยความแค้นเคืองที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม

“คุณ......”หญิงสาวพูดไม่ออกขึ้นมาโดยทันที

ตอนนี้ในออฟฟิศไม่มีคนอื่น ตรงหน้าของเหลียงจิ้งเย่วางหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งเอาไว้ มองไม่ออกจริงๆว่ากำลังยุ่งตรงไหน

แต่เซียวชุ่นกลับย้อนเล่นงานฝ่ายตรงข้ามด้วยสีหน้าที่เล่นแง่ทำให้เธอเหลือทนด้วยความโมโห ใบหน้ามีส่วนดำส่วนขาวหลากหลายสีสัน

“ไม่เจียมตัว! คุณคิดว่าสำนักงานส่งเสริมการลงทุนของผมเป็นบ้านของคุณใช่ไหม? อยากจะเข้ามาก็เข้าอยากจะออกไปก็ออก? ที่นี่ผมจะใช้ใครจะต้องให้คุณมาชี้วิจารณ์ด้วยเหรอ ออกไปเดี๋ยวนี้!”

เหลียงจิ้งเย่เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่อึมครึมพลางตบลงบนโต๊ะตวาดขึ้นด้วยความโมโห

เขาอยู่ในตำแหน่งนี้มาหลายปีขนาดนี้เคยเจอเรื่องใหญ่เรื่องเล็กมา ผู้ลงทุนที่มีสถานะต่างๆกัน ระมัดระวังรอบคอบ พวกที่เอาแต่รับปากลูกเดียวเขาเคยเจอ พวกที่มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่พูดไม่จาเขาก็เคยเจอมาแล้วเช่นกัน

แต่พวกมุทะลุบุ่มบ่าม ไม่มีมารยาทแปลกประหลาดเหมือนกับเซียวชุ่นแบบนี้เขาเคยเจอเป็นครั้งแรก แม้ว่าจ้าวเหอไท่จะบอกเขามาก่อนล่วงหน้า เวลานี้ก็ยากที่จะเลี่ยงความโมโหนี้ได้

เซียวชุ่นกลับมีท่าทางหน้าด้านหน้าทน หัวเราะพลางเอ่ยขึ้นมา : “หัวหน้าเหลียงยับยั้งอารมณ์โมโหเอาไว้ดีกว่านะครับ จะเป็นการทำลายสุขภาพมากเลยนะ ผมมีธุระแค่นิดเดียว ถามเสร็จก็จะกลับแล้ว”

ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นคนที่ควบคุมอำนาจอยู่ในมือ ถึงแม้ว่าเซียวชุ่นจะมีจ้าวเหอไท่คอยยันเขาเอาไว้ แต่กลับไม่สามารถทำโดยพละการได้ แน่นอนว่ายิ่งจะไม่สามารถใช้วิธีที่แข็งกร้าวได้ เขาไม่ใช่คนที่ไม่มีสมองเสียหน่อย

“บอกอะไรไม่ได้หรอก!” เหลียงจิ้งเย่เอ่ยขึ้นด้วยความโมโห

“ตอนนี้ คุณออกไปเดี๋ยวนี้!”

“ที่นั่นที่สมาคมสนับสนุนการลงทุนของพวกคุณอนุมัติให้สตาร์ไลท์บีโอของพวกผมมีความเกี่ยวพันอะไรกับกิจการอื่นๆหรือเปล่า หรือว่าคนอื่นก็มาชอบที่ตรงนั้นเหมือนกันใช่ไหมครับ?”

เซียวชุ่นไม่ได้สนใจเขา เอ่ยถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา : “ผมมีธุระเรื่องเล็กๆแค่นี้แหล่ะ ไม่ต้องเสียเวลาอะไรมากเลย หัวหน้าเหลียงบอกกับผมมาก็จบเรื่องแล้ว”

“คุณเองก็ไม่ได้ดูเลยนะว่าที่นี่คือที่ไหน! หรือว่าคุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน? กล้ามาออกคำสั่งกับหัวหน้าเหลียง? คนที่ร่ำรวยขึ้นมาอย่างฉับพลันที่มาจากพื้นที่เล็กๆโกโรโกโส ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินหนา” หญิงสาวคนนั้นพูดยุยงขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้า

“หัวหน้าเหลียงให้สิทธิพิเศษกับพื้นที่ในการสร้างโรงงานแต่ละด้านกับสตาร์ไลท์บีโอของพวกคุณก่อนขนาดนั้น พวกคุณไม่รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณก็ว่าแล้ว ยังจะไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีขนาดนี้อีก มาจากพื้นที่เล็กๆที่โกโรโกโสอย่างที่คิดไว้จริงๆ สภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยดีย่อมส่งผลต่อนิสัยอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าแค่สักแต่ว่าพูดไปจริงๆ” เธอเอ่ยพูดขึ้นต่อ

เธอยั่วยุมาแบบนี้ เหลียงจิ้งเย่ก็ยิ่งโมโห

“ผมให้คุณออกไป คุณไม่ได้ยินรึไง? อย่าคิดว่าสารวัตรจ้าวหนุนหลังอยู่แล้วคุณจะสามารถทำทุกอย่างตามอำเภอใจได้นะ!”

“เลขาเหว้ย เรียกรปภ.มา!”

“หัวหน้าเหลียง ไม่จำเป็นหรอกครับ ผมจะไปแล้ว โอเคไหม” เซียวชุ่นยังคงเอ่ยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

ตอนที่เดินผ่านหญิงสาวคนนั้น เซียวชุ่นก็มองเธออย่างสนใจ

เลขาเหว้ย?

คงจะไม่ใช่คนตระกูลเหว้ยหรอกใช่ไหม?

ถ้าหากเป็นแบบนี้ นั่นก็จัดการได้ง่ายแล้ว

ในใจเขาแอบคิด

ไม่ว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับตระกูลเหว้ยหรือไม่ เลขาเหว้ยคนนี้ก็คือจุดที่จะบุกโจมตีจุดหนึ่ง

เธอเป็นเลขาของเหลียงจิ้งเย่ คงจะมีความเข้าใจในพื้นที่สร้างโรงงานของสตาร์ไลท์บีโออยู่แล้ว ผู้หญิงคนนึงก็รับมือได้ง่ายกว่าเหลียงจิ้งเย่อยู่แล้ว

เพราะถึงอย่างไรเหลียงจิ้งเย่ก็เป็นหัวหน้า เมืองเหลยหยางไม่ใช่เจียงไห่ ถึงแม้ว่าข้างบนจะมีจ้าวเหอไท่ เซียวชุ่นเองก็ไม่สามารถทำตามอำเภอใจได้เช่นกัน

หลังจากที่เขาออกจากออฟฟิศของเหลียงจิ้งเย่แล้ว ก็ยังไม่ได้ไปไหนไกล แต่รอโอกาสอยู่ตรงหน้าประตูสำนักงานส่งเสริมการลงทุน พลางโทรหาต้วนเจียให้มาหา ในช่วงเวลาสำคัญการเรียกรถนั้นไม่สะดวกเท่าไหร่นัก

หลังจากนั้นประมาณยี่สิบกว่านาที ต้วนเจียก็ขับรถมา

“ไปไหน?” หลังจากที่เซียวชุ่นเข้าไปในรถแล้วต้วนเจียก็เอ่ยถามขึ้น