บทที่ 518 รนหาที่ตายให้ถึงที่สุด

“เหอะๆ ในเมื่อเถ้าแก่ซาชอบรับแขกแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นผมก็จะไปที่นั่นเสียหน่อยแล้วกัน”

ภายใต้การเชิญชวนด้วยความมีน้ำใจของฉินหยูนี้ เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อยพลางพยักหน้าลง

แม้ว่าจะวางเรื่องสมาคมมังกรเก้าเอาไว้ก่อน หยกแกะสลักที่แฝงไปด้วยชี่ทิพย์นี้ เขาเองก็จะต้องให้ได้มาด้วยเช่นกัน ดังนั้นรอบนี้จะจึงจำเป็นต้องไป!

“เถ้าแก่หวาง อย่ามัวแต่อึ้งอยู่สิ เรื่องเมื่อครู่.....”

เซียวชุ่นมองพวกชายกำยำที่นอนระเกะระกะอยู่ที่พื้น จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของหวางฟู่กุ้ย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสนุก

หวางฟู่กุ้ยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีพลางหัวเราะ : “ฮ่าๆๆ ผมมีตาแต่หามีแววไม่ หวังว่าคุณจะไม่มาทะเลาะกับบุคคลที่มีความรู้ต่ำกว่า”

ยิ้มชดเชย เขาเอาหยกเขียวส่งไปให้ตรงหน้าเซียวชุ่นอย่างสงบเยือกเย็น

หยกนี้เป็นสีเขียวมรกต ด้านบนดูเหมือนจะแฝงไปด้วยแสงแห่งความอ่อนโยน แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นของชั้นหนึ่ง!

ละสายตาออกมา เซียวชุ่นตบลงบนไหล่ของอย่างพอใจ

“เถ้าแก่หวางใจกว้างขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะครับ”

เพิ่งจะสิ้นเสียงลง หยกนั้นก็ตกไปอยู่ในมือของเขาแล้ว

หวางฟู่กุ้ยรู้สึกเสียดายสุดๆ หยกชิ้นนี้เป็นของเก่าแก่ที่คุณปู่รุ่นนั้นสืบทอดกันเอาไว้ เป็นมรดกตกทอดมนาจนแทบจะครึ่งตระกูล

ช่วยไม่ได้ วันนี้นับว่าตัวเองมาเจอเข้ากับตอแข็งเข้า แม้แต่เถ้าแก่ซาก็ยังต้อนรับเชื้อเชิญเขาแล้ว นั่นจะเป็นคนที่ตัวเองหาเรื่องได้เสียที่ไหนกัน??

ช่างแล้ว ถือเสียว่าเป็นการเสียเงินไปเพื่อแลกกับภัยที่จะเกิดขึ้นก็แล้วกัน!

มองส่งเซียวชุ่นออกไปอย่างชิงชัง หวางฟู่กุ้ยน้ำตาไหลลงมาอย่างรู้สึกผิดหวัง

ระหว่างทางไม่มีคำพูดใดๆ พวกเซียวชุ่นทั้งสามคนนั้นนั่งรถมายังคฤหาสน์ขนาดใหญ่ในเขตชานเมือง

“จุ๊ๆๆ นายทุนชั่วร้าย ที่นี่สามารถแข่งม้าได้เลยนะ”

มองดูความกว้างใหญ่นี้ ประตูบานใหญ่ที่แกะสลักอยู่ตรงหน้า แม้ว่าตอนนี้เซียวชุ่นจะเป็นคนที่ร่ำรวยมากแล้ว แต่ทอดถอนใจว่าตัวเองเทียบไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าฉินหยูเป็นคนที่มีนิสัยเย็นชามาก ตลอดทางแทบจะไม่เป็นฝ่ายคุยกับเซียวชุ่นก่อนเลย และไม่เว้นแม้แต่ตอนนี้ด้วยเช่นกัน

เอาบัตรเข้าประตูออกมา แล้วแสกนที่เครื่อง ประตูบานใหญ่คฤหาสน์ค่อยๆเปิดออก

และทันใดนั้น สวนดอกไม้ขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในสายตา

ศาลาริมน้ำ ทิวทัศน์ของสวนที่เงียบสงบ โจมตีเข้ากับประสาทการมองเห็นของเซียวชุ่น ในสวนดอกไม้มีดอกไม้พืชพันธุ์ที่ไม่รู้จักชื่อมากมาย โดดเด่นงดงามยิ่งนัก

“หึหึ ดูแล้วเจ้าสมาคมซาจะเป็นคนที่ชอบเสพสุขเหมือนกันนะครับ ในเมืองที่วุ่นวายก็ยังมีสถานที่ที่งดงามแบบนี้ เป็นแบบฉบับของความสงบที่อยู่ท่ามกลางความเคลื่อนไหว นับถือนับถือ!” เซียวชุ่นอดที่จะชื่นชมไม่ได้

เห็นผู้มีฝีมือท่านนี้ประเมินค่ารสนิยมของเถ้าแก่แบบนี้แล้ว ฉินหยูก็รู้สึกเป็นเกียรติด้วยเช่นกัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ไม่ง่ายนัก

ในเวลาเดียวกัน ภายในคฤหาสน์

“เถ้าแก่ มาแล้วครับ”

คนที่สวมอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของพ่อบ้าน ยืนอยู่ข้างๆชายวัยกลางคนอย่างนอบน้อม และรายงานให้ทราบด้วยความระวัง

แววตาของชายวัยกลางคนคมกริบ คิ้วเข้มทั้งสองข้างยิ่งทำให้เพิ่มความน่าเคารพมากขึ้นไปอีก สอนคนให้เห็นว่าเป็นบุคคลที่ไม่สามารถมองข้ามไปได้

ซาไห่ เจ้าสมาคมแห่งสมาคมมังกรเก้า

ในฐานะที่เป็นราชาใต้ดิน ออร่ารอบๆตัวนั้นจึงไม่ธรรมดา เพียงแต่เวลามองนั้น พ่อบ้านก็จะเงียบกริบแล้ว

“เหอะๆ ไม่รู้จักความเป็นความตาย!”

ว่าแล้ว ซาไห่ก็รู้สึกตกใจ แล้วค่อยๆลุกขึ้นแล้วออกไปจาห้องหนังสือ

หลังจากนั้นพักหนึ่ง ในห้องรับแขกที่ใหญ่โตและงดงาม

ซาไห่ไขว้ขา ดึงซิการ์ออกมาหนึ่งมวน ซ่อนใบหน้าที่ยโสโอหังเอาไว้ในกลุ่มควัน

ส่วนเซียวชุ่นที่นั่งอยู่ตรงข้าม เขาไม่แม้แต่จะมองเลยเสียด้วยซ้ำ