บทที่ 547 คุกเข่า

ในระหว่างที่จ้าวชูถงกำลังลำพองใจ โม่ยี่ไป๋ยกแก้วน้ำข้างหน้าขึ้นสาดไปที่คุณชายจ้าวที่ยโสโอหังด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว !

ฉากที่เกิดขึ้นอย่างปุบปับ ทำให้บรรยากาศในห้องที่เดิมทีพุ่งพรวดพราดอยู่นั้น ลดถึงจุดเยือกแข็งภายในชั่วพริบตา

ในตอนแรกนั้น เงียบเป็นเป่าสาก ขนาดที่เข็มเล่มหนึ่งหล่นยังได้ยิน

ในขณะเดียวกัน เซียวชุ่นกับหวางต้าหมิงที่สูบบุหรี่อยู่ในสวนดอกไม้ขนาดย่อมกันสองคนก็เดินกลับไปที่หน้าประตูห้อง

“เผี๊ยะ !”

ยังไม่ทันได้เข้าไป เสียงตบหน้าก็ดังอยู่ข้างหูเซียวชุ่น ตามมาด้วยเสียตะโกน : xxxแม่ง ไว้หน้าแล้วทำตัวหน้าไม่อาย !”

สายตาของเซียวชุ่นเย็นยะเยือก ผลักประตูไปโดยแทบไม่สนใจ เท้าเตะไปที่บานประตูที่ทั้งหนาและหนักกระเด็นออกไปในทันที

“ครืน !”

ประตูไม้ที่ทั้งหน้าและหนักล้มลงพื้นเข้าอย่างจัง ฉากที่กำลังแสดงอยู่ในห้องถูกเซียวชุ่นเห็นเต็มตาในทันที

ภายใต้แสงไฟที่สว่างไสว ปรากฏร่องรอยตกใจบนใบหน้างดงามของโม่ยี่ไป๋ทันที ทว่าเธอยังคงรักษาราศีหยิ่งยโสไว้บนใบหน้าอยู่ดี เข้าไปมองจ้าวชูถงใกล้ ๆ อย่างไม่ยอมอ่อนข้อเลยแม้แต่นิดเดียว

ส่วนจ้าวชูถงมองโม่ยี่ไป๋ที่มีท่าทีจองหองด้วยความเดือดดาล ยกมือข้างหนึ่งขึ้นอีกครั้ง เตรียมจะกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองคืนกลับมา

แต่เนื่องจากเสียงดังกะทันหันเมื่อครู่ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ท่วงท่าของเขาชะงักอยู่กลางอากาศ จึงไม่ได้ตบที่ใบหน้าโม่ยี่ไป๋เป็นครั้งที่สอง

“ปั๊ดแม่ง……”

ไอ่อ้วนหวางมองประตูไม้ที่หล่นลงบนพื้นไปทั้งหมดแม้กระทั่งคานด้วยใบหน้าที่หวาดผวา ตกใจจนเนื้อและไขมันกระเพื่อม

เซียวชุ่นไม่ได้สนใจเสียงร้องตกใจของไอ่อ้วนที่อยู่ด้านข้างเลยสักนิด เดินไปที่ข้างกายจ้าวชูถงแล้วประเมินอีกฝ่ายอย่างเย็นยะเยือก ภายใต้การถูกจ้องมอง

ในขณะเดียวกัน เขาดึงโม่ยี่ไป๋ไปที่ด้านหลังของตัวเอง จับมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น สื่อเป็นนัยว่ามีฉันอยู่ด้วยแล้ว !

ในวินาทีนี้เอง ที่โม่ยี่ไป๋ถูกร่างกายใหญ่โตของเซียวชุ่นปกป้อง ในที่สุดก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ระรื้นออกมาด้วยความเสียใจ

จ้าวชูถงแผดเสียงตะโกนใส่ บอดี้การ์ดคนเดียวที่ถึงกับกล้ามาทำลายเรื่องดี ๆ ของตัวเองในทันที : “ไสหัวไปซะ !”

“เผี๊ยะ !”

เซียวชุ่นโบกมือ ตบหน้าเสียงดังก้องไปให้ ณ ตอนนั้นเลย

การตบนี้เขาโจมตีโดยแฝงไว้ด้วยความโกรธ ทำให้ฟันหน้าของจ้าวชูถงกระเด็นไปสองสามซี่ แก้มก็บวมนูนขึ้นเช่นกัน

ทว่าเห็นได้ชัดว่าเซียวชุ่นจะไม่ปล่อยลูกท่านหลานเธอคนนี้ที่กล้ารังแกเพื่อนของตัวเองไปหรอก จากนั้นเขายื่นมื่อไปดึงคุณชายจ้าวที่ยังอึ้งอยู่กลับมา ใช้หลังมือตบไปอีกฉาด

“เผี๊ยะ !”

น่าสงสารคุณชายจ้าวนั่น ในที่สุดใบหน้าหล่อเหลาก็สมดุลกันแล้ว

หลังจากเซียวชุ่นตบไปสองฉาดด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยวแล้ว ภายในห้องก็เงียบกริบทันที !

“กูจะฆ่ามึงให้ตาย !”

จู่ ๆ คุณชายจ้าวก็แผดเสียงตะโกน ยึดเอาขวดไวน์แดงที่อยู่ข้างโต๊ะขึ้นมาทุบไปที่เซียวชุ่น

ทว่าด้วยฝีมือแค่นั้นของเขา จะสามารถกลายเป็นภัยคุกคามของเซียวชุ่นได้อย่างไรเล่า

เห็นเพียงเขาสลับจังหวะการก้าวเดิน เบี่ยงตัวไปด้านข้างเล็กน้อย หลบขวดไวน์ที่แผดคำรามมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

จากนั้น เซียวชุ่นเตะไปที่น่องขาของคุณชายจ้าวในเท้าเดียว แล้วตะโกน : “คุกเข่าลงซะ !”

คุณชายจ้าวรู้สึกเพียงว่าส่วนขาของตัวเองถูกโจมตีด้วยแรงมหาศาล จากนั้นร่างกายของเขาก็เอียง ๆ

“ผลุบ !”

จ้าวชูถงนั่งคุกเข่าต่อหน้าโม่ยี่ไป๋ไปตรง ๆ ทั้งอย่างนี้

ในขณะเดียวกันนั้น ผู้จัดการร้านอาหารก็ได้รับการรายงานจากพนักงาน จึงมาโผล่ที่หน้าประตูบานใหญ่กันอย่างรีบร้อน