บทที่ 566 รักษาโรค

สำหรับเซียวชุ่นนั้นหากสามารถแอบอู้ได้เขาก็จะทำ ซ่งหลิงเอ๋อร์พอจะเตรียมใจไว้อยู่แล้ว ตอนนี้เธอจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงหันไปเอ่ยเตือนหยางเทียนฉายว่า

“ศิษย์น้องช่วยกลับไปเก็บของมาหน่อยนะและคืนนี้ย้ายมานอนที่นี่ได้เลย ต่อจากนี้ฉันจะสอนนายเอง”

“ได้เลยครับศิษย์พี่!

เมื่อพูดจบหยางเทียนฉายก็รีบตรงออกไปเก็บสัมภาระเข้ามาอย่างว่าง่าย

แม้ว่าเขาจะรู้สึกไม่ดีนัก เนื่องจากว่าเซียวชุ่นไม่ได้ทำการสั่งสอนเขาด้วยตนเอง แต่ในเมื่อซ่งหลิงเอ๋อร์บอกว่าเธอก็สามารถปรุงยาเหล่านั้นได้ดี แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะเป็นอาจารย์ของเขาได้ ซึ่งก็พอจะเป็นเรื่องที่เข้าใจได้อยู่

เมื่อส่งหยางเทียนฉายออกไปแล้ว เซียวชุ่นและซ่งหลิงเอ๋อร์ก็ได้เดินมานั่งลงที่โซฟา

หลังจากที่เหวินเหยาน้ำชาอันหอมกรุ่นมาให้เขา เซียวชุ่นก็ได้จิบมันไปอย่างผ่อนคลายแล้วพูดขึ้นว่า “โรงงานในสาขาเหลยหยางกำลังจะสร้างขึ้นแล้ว ทางนี้จะต้องรีบทำยารวมจิค เอาไว้ใช้ในเวลาฉุกเฉินหรือจำเป็น”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็พูดขึ้นด้วยใบหน้าอันผ่อนคลายว่า “ไม่มีปัญหา ตอนนี้มีศิษย์น้องมาช่วย เชื่อฉันเลยว่าเวลาไม่กี่วันก็จะสามารถกลั่นยาออกมาได้มากเพียงพอที่จะทำหุ้ยเซิงหยวน”

เซียวชุ่นเลิกคิ้วขึ้น “เหอะ ๆ ดูเหมือนว่าศิษย์น้องคนนี้นับแต่นี้ไปคงจะไม่มีช่วงเวลาดี ๆ แล้วสินะ”

“แหมนี่ก็เป็นเพียงแค่ขั้นตอนหนึ่ง เพราะถึงอย่างไรตอนนั้นท่านอาจารย์ก็ทำให้ฉันพบกับความยากลำบากมากมาย ตอนนี้จะให้ศิษย์น้องของฉันพบแต่เรื่องสบาย ๆ ได้ยังไงล่ะ”

เมื่อพูดจบ ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็หัวเราะคิกคักออกมา

เมื่อเห็นท่าทางและรอยยิ้มอันเต็มไปด้วยความชั่วร้ายราวปีศาจตัวน้อยของซ่งหลิงเอ๋อร์ เซียวชุ่นก็พูดไม่ออก

หลังจากนั้นเขาก็เอ่ยเตือนขึ้นว่า “รีบไปจัดซื้อสมุนไพรตามสูตรยาที่เขียนให้เถอะ อ้อ แล้วก็ซื้อมามาก ๆ หน่อยจะได้ไม่ต้องไปซื้อบ่อย ยารวมจิคไม่ใช่ยาธรรมดา อาจล้มเหลวได้ทำไมระวัง”

“ค่ะ”

หลังจากพยักหน้าแล้ว ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็เดินตรงออกไปพร้อมกับอากาศอันหอมกรุ่น

หลังจากนั้นเซียวชุ่นก็ลุกขึ้นเดินไปยังห้องของแว่นยาวแล้วยกมือเคาะประตูห้องขึ้น

“พี่เซียว!?”

มองเห็นเซียวชุ่นซึ่งยืนอยู่ตรงประตู เหวินเหยาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เมื่อเห็นดังนั้นเซียวชุ่นก็พยักหน้า แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า “บ้านเรามีถังไม้ถังใหญ่ไหม?”

“อะไรนะคะ ถังไม้ใหญ่?”

เหวินเหยาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกงุนงง เธอไม่รู้ว่าเซียวชุ่นจะเอาถังไม้มาทำไม

เมื่อเห็นท่าทางของเธอดังนั้นเซียวชุ่นก็รู้ดีว่าคงไม่มีแน่

“เอาเถอะ ถ้าไม่มีถังไม้ เอาอ่างอาบน้ำก็ได้ เดินตามมานี่”

เมื่อพูดจบเขาก็กวักมือเรียกเหวินเหยาที่กำลังนั่งงุนงงอยู่

ดวงตาของเหวินเหยาเต็มไปด้วยความสับสนและเดินตามเซียวชุ่นไปที่ห้องน้ำ

“รอสักครู่นะ เดี๋ยวผมไปเปิดน้ำใส่อ่างก่อน”

เมื่อพูดจบ ก็ได้ยินเสียงน้ำจากในห้องน้ำไหลออกมา ไม่นานนักน้ำก็เต็มอ่าง

เซียวชุ่นพยักหน้าขึ้นด้วยความพออกพอใจ จากนั้นหันมาชี้ไปทางอ่างพร้อมพูดกับเหวินเหยาว่า “เข้าไป”

“อะไรนะ?” เหวินเหยาตกตะลึง ใบหน้าของเธอไปเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“แค่ก ๆ ๆ ”

หลังจากที่กระแอมออกมาแก้เขินแล้วเซียวชุ่นจึงได้อธิบายขึ้นว่า “ผมใส่ยาชนิดพิเศษลงไปในน้ำนี้ เดี๋ยวคุณจะต้องลงไปแช่”

“แล้วคุณล่ะ?”

ด้วยใบหน้าอันแดงก่ำ เหวินเหยาชี้ไปที่เซียวชุ่นด้วยความเขินอาย

เซียวชุ่นกล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึมว่า “อีกเดี๋ยวผมจะต้องใช้ชี่กงช่วยกระตุ้นพลังในการรักษา ไม่อย่างนั้นร่างกายของคุณจะดูดซับได้ไม่สมบูรณ์”