บทที่ 573 เสมอภาคกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมืองเหลยหยางมีฝนตกปรอยๆ จากอากาศที่หนาวเย็นอยู่แล้วก็ทำให้มืดมนยิ่งขึ้นไปอีก เช่นเดียวกับสีหน้าของถานห้าวฮั่นในตอนนี้

ที่หน้ากระจก เขาสวมใส่ชุดสูทเข้ารูป ผมถูกแต่งทรงเซทมันอย่างดี จากนิสัยที่เคยเย่อหยิ่งและจองหอง ในตอนนี้ไม่มีให้ได้เห็นอีกต่อไปแล้ว

ตั้งแต่มีชื่อเสียง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องมาอับอายขายหน้ากับคนคนหนึ่งซ้ำกันแบบนี้ อีกทั้งก็เพียงพอที่จะทำให้เขาต้องอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ที่ทำให้เขาต้องอับจนหมดหนทางยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ตัวเองแทบไม่มีโอกาสได้แก้แค้นและระบายความโกรธที่มีนั้นเลยด้วยซ้ำ

การสู้รบตบมือกับเซียวชุ่นนี้ ถานห้าวฮั่นถูกถล่มอย่างยับเยินจริงๆ！

ช่างมัน ช่างมัน

เสียหน้านิดหน่อย ยังดีกว่าไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไป อย่างน้อยในตอนนี้ตัวเองก็ยังมีโอกาสได้สูดหายใจอยู่ ไม่เหมือนบอดี้การ์ดหกคนของตัวเองที่ต้องกลายไปเป็นวิญญาณผู้ยากไร้

เมื่อคิดได้ดังนี้ ถานห้าวฮั่นก็ถอนหายใจยาว คนทั้งคนดูแก่ลงไปอีกกว่าสิบปี ทำเอาห่อเหี่ยวดูไม่สดชื่นเอาเสียเลย

“เหล่าเยี่ยน เตรียมรถเถอะ！”

เขาหันหลังไป พูดกับพ่อบ้านด้วยสีหน้าอาการที่เซื่องซึมไปคำหนึ่ง

“ครับ เถ้าแก่”

เยี่ยนจี๋ต้าวจนตอนนี้ก็เห็นได้ชัดว่ายังไม่ฟื้นคืนสติ เพราะได้เห็นพลังวิชาฝ่ามือของเซียวชุ่นเมื่อคืน ถึงกระนั้นเขาก็ยังอดทนกับอาการบาดเจ็บคอยดูแลทุกอย่างให้ถานห้าวฮั่นอย่างจงรักภักดีและรับผิดชอบอย่างเต็มที่

ตลอดทางไม่ได้มีการพูดคุยอะไรกัน ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ที่สำนักงานใหญ่ถานซื่อกรุ๊ป

ภายใต้การดูแลของเยี่ยนจี๋ต้าว ถานห้าวฮั่นเดินเข้าไปในห้องประชุมที่ชั้นแปดสิบแปด

ห้องประชุมขนาดใหญ่ เพียงพอกับการจุคนกว่าหนึ่งร้อยคนในการพูดคุยหารือกันได้

ที่ตรงนี้ถานห้าวฮั่นเคยใช้มันเป็นที่จัดการวางแผนเชิงกลยุทธ์ที่น่าทึ่งและเยี่ยมยอดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน หรือก็คือฐานทัพของเขาเลยก็ว่าได้

แต่วันนี้ ในสถานที่ที่เขาเคยภาคภูมิใจอย่างที่สุด ต้องมาประกาศเรื่องที่แสนจะเจ็บปวดใจ

ตอนเช้าเก้าโมง ผู้ถือหุ้นและเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารต่างก็ทยอยกันเดินเข้าไปในห้องประชุม ใบหน้าของบางคนยังมีความสงสัยปรากฏ

วันนี้เป็นวันเสาร์ ทำไมท่านประธานถึงได้เรียกผู้มีอำนาจของบริษัททุกคนเข้าร่วมประชุมในวันหยุดแบบนี้ด้วย ?

บางคนที่หลักแหลมและมีไหวพริบ ดูจากสีหน้าท่าทางของถานห้าวฮั่นก็พอจะรู้ระแคะระคายบ้างแล้ว คาดว่าการประชุมในวันนี้ ต้องมีผลกระทบอย่างมากแน่นอน！

ผ่านไปอีกสิบนาที ห้องประชุมที่เคยว่างเปล่าตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คน

ถึงกระนั้น สถานที่ตรงนี้ก็ยังคงเงียบกริบอย่างน่าประหลาด สายตาของทุกคนจ้องมองไปยังถานห้าวฮั่นที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหัวโต๊ะอย่างเงียบๆ

ประธานเจ้าหน้าที่บริหารซ่งเหลียนเมื่อเห็นทุกคนมากันครบแล้ว ก็จึงเดินไปที่ตรงหน้าถานห้าวฮั่น พูดเตือนเสียงเบา“ประธานถาน ทุกคนมากันครบแล้ว เปิดการประชุมได้แล้วครับ！”

ทันทีที่สิ้นเสียงของเขา ก็ได้ยินเสียงที่เหิมเกริมดังมาจากทางด้านนอกของห้องประชุม

“ผมยังมาไม่ถึงเลย ใครว่ามาครบแล้ว ？”

ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างพากันตกตะลึง หันมองไปยังที่ตรงประตูอย่างพร้อมเพรียงกันในทันที

เห็นเพียงที่ตรงประตูมีคนสี่คนเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ชายสามหญิงหนึ่ง！

เมื่อเห็นดังนั้น ซ่งเหลียนก็ตวาดเสียงดัง“พวกคุณเป็นใคร ที่นี่เป็นห้องประชุมระดับสูงของบริษัท ผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามเข้า รปภ.มาจับพวกเขาโยนออกไป！”

ในฐานะประธานเจ้าหน้าที่บริหาร เขาเต็มไปด้วยอำนาจที่องอาจผึ่งผาย

“ไอ้เจ้านี่ ยังปากพล่อยไม่เลิกเดี๋ยวจัดการแม่งเลย！”