บทที่ 582 เฉ่าหว่านฉิง

“เสิ่นโม่หานคุณรู้ไหม ที่ผ่านมาฉันไม่ชอบนิสัยยิ่งยโสคิดว่าตัวเองแน่ของนายเลย ฉันไม่เคยต้องการความช่วยเหลืออะไรจากคุณ ตอนนี้รบกวนช่วยไปจากที่นี่ด้วย!”

โม่ยี่ไป๋จ้องไปที่เสิ่นโม่หานที่ดูจริงใจอย่างโมโห ถ้าไม่คำนึงถึงว่าที่นี่เป็นที่สาธารณะ เธอคงจะตบหน้าอีกฝ่ายไปแล้วจริงๆ

เสิ่นโม่หานยิ้มแห้งๆ: “ฮึฮึ ทีกับมันคุณยังพูดคุยอย่างสนุกสนานได้ กับผมคุณกลับทำตัวไม่ชัดเจน หรือผมไม่มีตัวตนในใจคุณขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ไม่ชัดเจนงั้นเหรอ?” โม่ยี่ไป๋พูดอย่างไม่ใส่ใจ: “ทั้งหมดนี้คุณคิดเองเออเองต่างหาก ฉันไม่เคยทำตัวไม่ชัดเจนกับคุณมาก่อน ละก็ไม่ได้สนใจด้วย!”

ทันใดนั้น จากเสิ่นโม่หานที่ดูทีท่าสง่ากลับโมโหหัวร้อนขึ้นมา ตะโกนใส่เซียวชุ่นที่อยู่ข้างๆ: “แกไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง บอกให้หลีกไป!”

WTF?

วันนี้กูลืมดูปฏิทินก่อนรึไงเนี่ย ทำไมทุกคนต้องขึ้นมาด่ากูทีนึง นี่กูไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจไว้วะเนี่ย หรือคิดจะทำความดีหน่อยมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?

นึกถึงตรงนี้ เซียวชุ่นตัดสินใจที่จะไม่ถ่อมตัวอีกต่อไป

เชาลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่เสิ่นโม่หาน ยิ้มเบาๆ: “ขอโทษทีนะครับคุณผู้ชาย เมื่อกี้คุณว่าผมเหรอครับ?”

เห็นแบบนั้น เสิ่นโม่หานก็ไม่ได้หลบหลีกสายตา จ้องไปที่เซียวชุ่นอย่างมืดมน แล้วกล่าวเยาะเย้ย: “หูแกหนวกเหรอ? ไม่รู้จักดูฐานะตัวเอง แถวนี้เป็นที่ที่แกนั่งได้รึไง?”

“ดูฝั่งนู้นสิ คุณชายเสิ่นมีเรื่องกับคนอื่นแล้ว!”

“เชี่ย คนนั้นแม่งก็นะ สุดยอดจริง!”

“เฮ้อ ได้ยินมานานแล้วว่าคุณชายเสิ่นนี่น่ะชอบโม่ยี่ไป๋ วันนี้ก็ได้เห็นอย่างนั้นจริงๆ บังเอิญวันนี้ประธานโจวก็อยู่ คืนนี้คงจะได้ชมโชว์แสดงแย่งของรักกันแล้วล่ะ”

“เทียบกับเรื่องพวกนี้ ฉันอยากรู้ฐานะของผู้ชายคนนั้นมากกว่า เพราะคนที่ได้แถวแรกคืนนี้ ฐานะไม่มีทางธรรมดาเป็นแน่!”

………

ผู้คนเริ่มกระซิบพูดคุยกันขึ้น คนที่ผู้คนพูดถึงกัน ก็คือเซียวชุ่นคนที่นั่งแถวแล้วก็เสิ่นโม่หาน

“วันนี้กูจะนั่งตรงนี้แหละ มึงจะทำไม?” เซียวชุ่นยักไหล่อย่างไม่สนใจ นั่งกลับไปที่เก้าอี้ต่อหน้าเสิ่นโม่หาน

เขานั่งกลับไปอย่างไม่สนใจแล้วยังไม่พอ และไม่กลัวว่าเรื่องจะใหญ่ด้วย ยื่นมือไปโอบบนโม่ยี่ไป๋ ท่าทางดูสนิทสนมกันมาก

ดีที่ในนี้นักข่าวเข้ามาไม่ได้ ไม่งั้นเขาคงได้กลายเป็นจุดสนใจของกล้อง อีกอย่างยังจะได้โผล่หน้าไปที่ข่าววงการบันเทิงพรุ่งนี้อีกด้วย

โม่ยี่ไป๋ถูกเซียวชุ่นโอบไล่อย่างไม่ทันตั้งตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าปฏิเสธใดๆ แถมยังแอบมีความสุขเล็กๆในใจอีกด้วย

“เอามือสกปรกของแกออกจากตัวยี่ไป๋เดี่ยวนี้!” เสิ่นโม่หานกัดฟันมองเซียวชุ่น หน้าหล่อๆซึมเหมือนน้ำตาจะตก

เห็นแบบนั้น เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆ: “ทำไม อิจฉาเหรอ?”

เห็นเขาดูไม่ได้กระทบกระเทือน เสิ่นโม่หานพูดอย่างดุเดือด: “ฉันรับประกันเลย หลังจบงานประมูลวันนี้ แกจบไม่สวยแน่!”

ได้ยินแบบนั้น เซียวชุ่มองด้วยสายตาเย็นชา: “นี่ถือว่าเป็นการข่มขู่ฉันไหม?”

โม่ยี่เห็นสถานการณกำลังจะแย่ลง รีบดึงแขนเซียวชุ่น แล้วพูดเตือน: “เราเปลี่ยนที่นั่งเถอะ ที่ตรงนี้ให้เขาแล้วกัน”

เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆ ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่นั่งแถวหลังทันที

ที่เขาเดินออกไปไม่ใช่ว่าเขากลัวเสิ่นโม่หาน แต่แค่ไม่อยากให้โม่ยี่ไป๋ลำบากใจ

“ยี่ไป๋ คืนนี้ผมจะทำให้คุณรู้เองว่าผมรักคุณมากแค่ไหน ไม่ว่าคุณจะทำกับผมยังไง ความรักที่ผมมีให้คุณก็จะไม่มีวันเปลี่ยนไป” เสิ่นโม่หานพูดอย่างเจ็บปวดใจ