บทที่ 610 การประลองที่ดึงดูดความสนใจของผู้ชม

เมื่อเห็นแผ่นหลังของเซียวชุ่นและเหวินเซวียนจากไป สีหน้าของเหวินเหยาก็ปรากฏความเป็นกังวล

ซิงหลิงเอ๋อร์เห็นเช่นนั้น เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เธอเป็นอะไรไป?”

เหวินเหยาส่ายศีรษะ ทอดถอนหายใจ “เฮ้อ หวังว่าอีกเดี๋ยวพี่เซียวจะไม่ลงมือรุนแรงจนเกินไป”

แม้ว่าเธอจะถูกเหล่าพี่น้องตระกูลเหวินผลักไสไล่ส่ง แต่ถึงอย่างนั้นกลับยังมีความรู้สึกลึกซึ้งเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว สำหรับสมาชิกในตระกูลที่มักจะชอบเอ่ยคำพูดถากถาง จิตใจของเธอก็ยังคงมีเมตตา

“ฉันคิดว่าอาจารย์อาจจะจัดการไอหมอนั่นอย่างดุเดือด ช่วยเธอบรรเทาความโกรธแค้น!”

ซ่งหลิงเอ๋อร์ชำเลืองมองเหวินเหยาด้วยท่าทีโกรธเคือง

ถ้าหากเธอถูกอีกฝ่ายปฏิบัติเช่นนี้ คาดว่าเธอคงจะหนีไปไกลแสนไกลแล้ว ไหนเล่าจะมาเป็นห่วงเป็นใยไอ้พวกไม่รู้คุณพวกนี้!

เหวินเหยานั้นไม่ได้ให้ความสนใจกับคำพูดของซ่งหลิงเอ๋อร์ เธอเพียงแค่เงยหน้ามองเซียวชุ่นที่อยู่บนเวทีประลอง

“หวังว่าอีกเดี๋ยวแกคงจะไม่ร้องขอความเมตตาหรอกนะ”

เหวินเซวียนยืนอยู่บนเวทีประลองด้วยท่าทีแข็งแกร่ง มองเซียวชุ่นด้วยสายตาเกลียดชัง

เซียวชุ่นยิ้มบางเบาและไม่ตอบกลับ

เมื่อเห็นเช่นนี้ ราวกับว่าเหวินเซวียนถูกยั่วยุ เขาเอ่ยด้วยความโกรธ “อย่าคิดว่าจัดการถานห้าวฮั่นได้แล้วแกจะเดินลอยหน้าลอยตาได้ในเหลยหยาง อวดดีต่อหน้าฉันให้มันน้อยหน่อย เพียงแค่เมืองเหลยหยางเล็กๆก็เท่านั้น!”

สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นรอบกายคนร่ำรวยแห่งหนิงโจวในช่วงนี้ ตระกูลเหวินนั้นรู้ดี แต่พวกเขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้วสิ่งนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อการเติบโตและพัฒนาตระกูลของพวกเขา

ตระกูลเหวินของพวกเขานั้นไม่ได้อยู่ในเมืองเหลยหยาง ย่อมไม่มีสิ่งใดให้เป็นกังวล

เซียวชุ่นเหลือบมองเหวินเซวียนด้วยความสนใจ “เมืองเหลยหยางเล็กๆนี้เป็นสถานที่มังกรซ่อนและพยัคฆ์หมอบ[1]”

“อวดดี!”

เหวินเซวียนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “อย่างน้อยแกก็ไม่ใช่ทั้งเสือและพยัคฆ์ แต่เป็นเพียงสัตว์เลื้อยคลานตัวเล็กๆก็เท่านั้น!”

“เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า[2]” เซียวชุ่นยังคงเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ

เหวินเซวียนกลับพ่นลมหายใจเยือกเย็น

“พูดไร้สาระมากไปแล้ว ฉันว่าแกคงกลัวแล้วสินะ!”

เซียวชุ่น “….”

คำพูดพวกนี้ไม่ใช่นายหรอกหรือที่เอ่ยขึ้นมาก่อน?

“กลัว?” เขายักไหล่ เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ทำไมฉันต้องกลัวด้วย?”

“ช่างเป็นน้ำเสียงที่อวดดี ดูเหมือนว่าเป็นเพราะถานห้าวฮั่น แกเลยได้รับความมั่นใจมามากสินะ!” เหวินเซวียนจ้องมองเซียวชุ่นด้วยสายตาเย็นชา

“ความมั่นใจของฉันมีมาแต่กำเนิด ไม่จำเป็นต้องให้ใครมามอบมันให้กับฉัน”

เซียวชุ่นใช้มือปัดเสื้อผ้าของตนเองอย่างแผ่วเบา นัยต์ตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เหลยหยางสำหรับเซียวชุ่น เป็นพื้นที่สูงทางยุทธศาสตร์ที่จะต้องยึดครอง

เขาจะต้องพึ่งพาเมืองนี้เพื่อส่งเสริมให้สหพันธ์ซินบูเจริญรุ่งเรือง ชื่อเสียงแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ถานห้าวฮั่น แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขา

เป้าหมายแรกก่อนที่เขาจะพัฒนาสหพันธ์ซินบู เขาจะต้องกำจัดอุปสรรคทั้งหมดออกไป!

ก่อนหน้านี้เป็นถานห้าวฮั่น ต่อไปก็คือพละกำลังแห่งสมาคมบู๊ที่นั่งอยู่ในสมาคมบู๊

เขาต้องการดึงรากเหง้าของสมาคมบู๊ออกทีละขั้นตอน

ขณะที่เซียวชุ่นกำลังนึกถึงการเคลื่อนไหวครั้งถัดไปของตนเองอยู่นั้นเหวินเซวียนก็เอ่ยปากขึ้นอีกครา

“ฉันเคยเห็นคนมากมายที่ไม่กลัวความตาย แต่ท้ายที่สุดคนพวกนั้น--ต่างก็คุกเข่ายอมสยบอยู่ใต้เท้าของฉัน วันนี้แกเองก็จะเป็นเช่นนั้น!”

“งั้นเหรอ?”

นัยต์ตาทั้งสองของเซียวชุ่นส่องแสงประกาย จ้องมองเหวินเซวียนที่กำลังคุยโวโอ้อวดอย่างไม่รู้สึกกระดากอายโดยไม่ขยับเขยื้อน

เมื่อเห็นเช่นนี้ เหวินเซวียนก็หัวเราะออกมาอย่างหยามเหยียด น้ำเสียงของเขาทั้งยั่วเย้าและเหน็บแนม

“ฮ่าๆ ขยะอย่างแกคิดจะยึดครองเหลยหยางและล้มล้างสมาคมบู๊ ไร้ข้อสงสัยแกน่ะมันเพ้อฝันราวกับคนไร้สติปัญญา!”

“ตอนนี้ ฉันอยากจะบอกให้แกรู้ไว้ ความอวดดีในลานประลองแห่งนี้ มีเพียงคำพูดเดียวเท่านั้น----ตาย!”

เซียวชุ่นเกียจคร้านเกินกว่าจะตอบโต้ ตอนนี้คิดเพียงแค่อยากให้การประลองเริ่มโดยเร็ว