บทที่ 624 หนึ่งกระบวนท่า

บุคคลระดับสูงของสมาคมบู๊ที่กำกับดูแลการดำเนินงานอิงเจี๋ยคัพในครั้งนี้จริง ๆ มีเพียงแค่สองคน

สองคนนี้คือไห่ถังทูตเสือขาวแห่งเจ้าสังเวียนศูนย์กลาง และกู้ไปอี๋ทูตมังกรเขียวแห่งเจ้าสังเวียนศูนย์ตะวันออกเฉียงใต้

แต่เพราะสองคนนี้แทบจะไม่สนใจเรื่องภายนอกเท่าไรนัก ดังนั้นผู้รับผิดชอบเตรียมการหลักจึงตกไปที่เกาฉิวประธานสมาคมบู๊

ไห่ถังเดินไปแล้วเดินกลับ เกาฉิวเป็นได้เพียงบุคคลที่สาม

เขายกตำแหน่งที่นั่งของตัวเองให้ แล้วเชิญไห่ถังนั่งชมการต่อสู้

แต่สำหรับการเอาใจใส่แบบนี้ ไห่ถังแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เธอเดินตรงไปตรงขอบลานประลองสูง มองไปยังการแลกเปลี่ยนการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายบนลานประลองอย่างมีสมาธิ

ในจังหวะนี้ท่าทางดุดันของกู้ไป๋อีไม่เกินความคาดหมายของเธอเสียจริงด้วย

“ได้เวลาที่ควรส่งคุณแล้ว เซียวชุ่น!” กู้ไป๋อีพูดอย่างเยือกเย็น

เซียวชุ่นอมยิ้มแล้วตอบกลับว่า “คุณทำไม่ได้หรอก”

“โอ้ งั้นเหรอ? ”

กู้ไป๋อีมองเซียวชุ่นอย่างนึกสนุก เขาพูดติดตลกว่า “ในสิบกระบวนท่า หากคุณสามารถผลักไล่ผมออกได้ ถือว่าผมแพ้ ส่วนชีวิตของคุณ ผมก็จะอนุโลมไว้วันหลังค่อยมาเอาเป็นยังไง? ”

“สิบกระบวนท่า?” เซียวชุ่นตกตะลึง

“ไม่มั่นใจงั้นเหรอ...... ยี่สิบกระบวนท่าเป็นยังไง? ”

กู้ไป๋อียืนกุมมือไว้ด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

คำพูดนี้ของเขาทำให้ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งหัวเราะขึ้น

“ฮ่า ๆ แม้ว่าจะหนึ่งร้อยท่า เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของทูตมังกรเขียว!”

ในเวลานี้จางเฉียนก็กระโดดออกมา เริ่มดูถูกเซียวชุ่น “ไม่ต้องพูดว่าหนึ่งร้อยท่าเลย ถึงทูตมังกรเขียวยืนให้เขาต่อยเฉยๆ ก็สามารถทำให้ไอ้สวะเซียวชุ่นนั่นเหนื่อยตายได้!”

“เห็นไหม นั่นไงผู้ชายที่ฉันชอบ ส่วนเซียวชุ่นน่ะ เหอะ ๆ ......”

เหวินถิงมองไปทางกู้ไป๋อีด้วยความรุ่มร้อน แต่ตอนที่พูดถึงเซียวชุ่นกลับดูถูกเหยียดหยาม

เหวินเหยาไม่ได้สนใจการเสียดสีในคำพูดของฝ่ายตรงข้าม มัวแต่เฝ้ามองเซียวชุ่น

เธอเชื่อมั่นในตัวผู้มีพระคุณคนนี้เป็นอย่างมาก

เมื่อได้ฟังคำพูดเสียดสีอาจารย์เหล่านั้น หยางเทียนฉายก็ควบคุมความโมโหไว้ไม่ได้ เขาตะโกนขึ้นว่า “พูดบ้าอะไร อาจารย์ฉันไม่ต้องใช้สิบท่าร้อยท่า หนึ่งท่าก็สามารถจัดการกู้ไป๋ขี้เก๊กนั่นได้! ”

“ฮ่า ๆ ......”

คำพูดของเขา ทำให้ผู้คนมากมายเริ่มขำ

เล่นตลกอะไรกัน ท่าเดียวก็สามารถจัดการคนอย่างกู้ไป๋อีได้ คาดว่าในสมาคมบู๊นี้คงหาไม่ได้สักคน!

ในช่วงที่ทุกคนกำลังหัวเราะลั่น บนลานประลองกลับมีคำพูดของเซียวชุ่นมา

“หนึ่งหมัดก็เพียงพอแล้ว! ”

ชั่วพริบตาเดียว ทั้งสนามก็เงียบลง

หยางเทียนฉายอึ้งกิมกี่มองไปยังเซียวชุ่นที่อยู่ไม่ไกลนัก

เมื่อสักครู่เขาไม่ได้พูดคำพวกนั้นเพื่อระบายความในใจให้อาจารย์เท่านั้น แต่อาจารย์กลับตอบรับกลับมาอย่างไม่คาดคิดดั่งกับคำทำนาย?

“นายเนี่ยนะ? ”กู้ไป๋อีเหน็บแนม ดูถูกเหยียดหยาม

เซียวชุ่นพยักหน้าแล้วพูดเพียงสองคำว่า “ใช่ ฉันนี่แหละ!”

เมื่อพูดจบ พลังจากภายในตัวเขาก็พุ่งออกมา เหมือนคลื่นลมแรงที่พัดมาจากทั่วทุกสารทิศ

พวกเขารับรู้ถึงสายลมกรรโชกแรง มีคนพูดด้วยความงุนงงว่า “นี่มันแดนพรแสวง? ”

“ไม่สิ ควรจะเป็นพรสวรรค์ครึ่งขั้นต่างหาก! ” อีกคนตกใจแล้วพูดแก้ไขให้

ในทันใดนั้นผู้ชมต่างหันไปมองต้นเสียง จู่ ๆ ก็มีคนจำได้ พูดเสียงหลงว่า “เจ้าสำนักเย่? ”

อย่างที่คนคนนั้นว่า คนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ก็คือเย่ฉวิน รองเจ้าสำนักของสำนักบู๊ซานเย่เมืองเป่ยหยาง !

ครั้งนี้เขาพาลูกศิษย์มาเข้าร่วมการแข่งขันอิงเจี๋ยคัพด้วย นอกนั้นก็เหมือนกันกับฉินเจิ้นหวนคือต้องการมาสำรวจศักยภาพของเซียวชุ่น

ผลคือทำให้เขาทึ่งมาก แต่ในขณะเดียวกันก็พึงพอใจเป็นพิเศษ

เพราะถึงอย่างไร นักบู๊ที่มีพรสวรรค์ครึ่งขั้น ก็ไม่ขายหน้าเท่าอยู่ในสมาคมบู๊ที่ต้องกินข้าวเหลือทุกวัน!

ในเวลานี้ กู้ไป๋อีที่อยู่บนลานประลองส่งเสียง “หึ” ออกมา

“คุยโอ้อวดอย่างไม่กระดากอาย ฉันจะรอดูว่าแกจะใช้ท่าอะไรถึงทำให้ฉันยอมแพ้ได้! ”