บทที่ 625 พลังที่ไม่มีใครเทียบได้

“แดนพรสวรรค์!”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังกระหึ่มออกมาจากที่ต่าง ๆ

คนที่พูดคำนี้ออกมา ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ แต่ไม่มีใครที่กล้าที่จะสงสัยในเรื่องนี้

พวกเขาทั้งหมดมองไปที่เซียวชุ่นด้วยความหวาดวิตก

นี่มันอะไรกัน นั่นมันคือแดนพรสวรรค์ของนักบู๊

เป็นไปไม่ได้ ในสมาคมนักบู๊มีอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น

แม้แต่กู้ไป๋อีที่ติดหนึ่งในสิบ และอยู่ในห้าอันดับแรกในสมาคมบู๊ ศิลปะการต่อสู้ ก็ยังไม่ถึงขั้นนี้

เซียวชุ่นซึ่งเพิ่งโผล่เข้ามาในเส้นทางบู๊นี้

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวชุ่นยังเด็กมาก มันเป็นเรื่องที่ยากมากทีเดียว

คนที่พบเห็นต่างพากันตระหนก!

ขณะที่ผู้คนยังคงสนใจในเรื่องราวพวกนั้น เซียวชุ่นได้ซัดหมัดหนักไปที่บ่าของกู้ไป๋อี!

"อัก!"

หมัดนี้ทำให้กระดูกตรงบ่าของกู้ไป๋อี้ถึงกับแตก

ขณะเดียวกัน พลังภายในขั้นหกก็ได้ปะทะเข้าใส่กู้ไป๋อี จนเขาลอยขึ้นไปในอากาศ และกำลังจะหลุดออกจากสังเวียน

อย่างไรเสียเซียวชุ่นก็ยังไม่ต้องการที่จะจบการต่อสู้แต่อย่างใด เขาเอื้อมมือไปคว้าขาทั้งสองข้างของกู้ไป๋อี้ไว้ แล้วจับมายืนยังจุดเดิมอีกครั้ง

จากนั้น เขาได้พูดประโยคที่ทำให้ทุกคนต่างหวาดกลัว

“ถ้านายต่อยฉันสิบหมัดแล้วฉันยังไม่ตาย วันนี้ฉันก็จะไว้ชีวิตนาย!”

ราวกลับได้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง!

ในตอนนี้กู้ไป๋อี้ไม่มีทางถอย แม้ว่าเขาไม่มีทางจะรับหมัดสักหมัดได้อีกแล้ว

เขาคิดว่าหากต้องตั้งรับสิบหมัด เขาจะรอดไปได้อย่างไร?

เมื่อเห็นดังนั้น กู้ไป๋อีจึงจำต้องทนกับความเจ็บปวดที่บ่าของเขา และซัดไปที่หน้าอกของเซียวชุ่น แม้ว่าเขาจะไม่พร้อมก็ตาม

แม้ว่าพละกำลังของเขาจะไม่แข็งแกร่งเท่าคู่ต่อสู้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ากู้ไป๋อี้จะยอมรับชะตากรรมของเขา

หมัดนี้ กู้ไป๋อีได้ใช้แรงทั้งหมดที่มี แม้ว่าเซียวชุ่นจะอยู่ในขั้นแดนพรสวรรค์ แต่ก็ต้องสาหัสจากการปะทะกับหมัด ๆ นี้!

"ตู้ม!"

เสียงดังระเบิดตรงหน้าอกของเซียวชุ่น แม้จะปะทะด้วยความรุนแรง แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลย

"เหอะ ๆ !"

รอบข้างมีเพียงเสียงลมหายใจ ทุกคนต่างตกใจกับร่างอันทรงพลังของเซียวชุ่น

“ต่อให้เป็นสิบหมัด ร้อยหมัด ก็ไม่มีปัญหา แต่นาย ฉันให้แค่เพียงหมัดเดียว!”

ทันทีที่พูดจบลง เซียวชุนปล่อยหมัดชกไปที่กู้ไป๋อีอีกครั้งด้วยความหนักหน่วง

"อัก!"

หมัดทะลวงไปที่ร่างของกู้ไป๋อี เลือดกระอักออกมาจากปากของเขา

เสื้อผ้าสีขาวเต็มไปด้วยเลือด!

เซียวชุ่นยังคงทำซ้ำ ๆ เช่นเดิม ขณะที่กู้ไป๋อี้ลอยออกไป เขาก็ลากกลับเข้ามาใหม่

จากนั้นหมัดที่สามก็เข้าปะทะอีกครั้ง

กู้ไป๋อีซึ่งเคยหยิ่งยโส กลับสูญเสียภาพเหล่านั้นไปหมดแล้ว

เขานึกถึงการต่อสู้ระหว่างตัวเขากับเซียวชุ่นในครั้งก่อน ครั้งนั้นเขาเป็นต่อมาก แต่วันนี้ตัวเขากลับอ่อนปวกเปียก

ใช่แล้ว มันย่อยยับมาก ๆ !

กู้ไป๋อีรู้ดีว่า หากเซียวชุ่นต้องการฆ่าเขาแล้วนั้น ก็คงจะทำไปแล้ว

นี่คือความอัปยศอดสู

ทุกอย่างเหมือนกันกับวันนั้น แค่บทบาทของทั้งสองมันสลับปรับเปลี่ยนไป

ในขณะที่กู้ไป๋อี้อยู่ในภวังค์ เซียงชุ่นก็ซัดเขาไปถึงหกหมัดต่อเนื่อง!

หมัดที่พุ่งเข้าไปที่เนื้อหนัง แต่เจ็บไปถึงขั้วหัวใจ