บทที่ 628 การตัดสินใจของถานกวงฉี

ในงานอิงเจี๋ยคัพครั้งที่ 1 นี้ สมาคมบู๊ขายหน้ามากจริง ๆ

ผู้อาวุโสคนหนึ่งและทูตอีกคนหนึ่ง รวมถึงเจ้าสำนักมากมาย ท้ายที่สุดแล้วกลับเสียเปรียบและพ่ายแพ้ให้แก่เซียวชุ่น พร้อมกับลูกศิษย์ของเขาสามคน ผู้คนทั้งหลายถูกทั้งสามทรมานอย่างไม่อาจสู้กลับได้

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่สมาคมบู๊เริ่มจัดการแข่งขันและพบกับสภาพอันไม่มีชิ้นดีแบบนี้

ไห่ถังคือคนเดียวที่สามารถหลบเลี่ยงสถานการณ์ขายหน้าเช่นนี้ไปได้ และก็มีเธอเพียงคนเดียวที่รักษาสติสัมปชัญญะของตนไว้ได้ตลอดเวลา อย่างแน่วแน่

คนที่อยู่ในความสงบนิ่ง เป็นคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามโดยไม่ต้องสงสัย

เมื่อครู่ที่เซียวชุ่นให้การประเมินเธอแบบนั้น ก็ด้วยเหตุผลนี้นี่เอง

ต่อมาเธอได้พานักบู๊ระดับสูงทั้งหลายเดินทางออกจากสนามแข่งขัน

ส่วนในช่วงของการมอบรางวัล สมาคมบู๊ได้มอบอำนาจให้กับสมาคมบู๊แห่งเมืองเหลยหยาง

การประกาศรางวัลในครั้งนี้เรียกได้ว่าทุกคนล้วนรู้ผลอยู่แล้ว และทำการประกาศอย่างตรงไปตรงมา

คนที่มอบรางวัลให้แก่เซียวชุ่นกับซ่งหลิงเอ๋อร์ เป็นเพียงพนักงานคนหนึ่งของสมาคมบู๊ที่สถานะต่ำเสียจนไม่รู้จะต่ำอย่างไร

การถูกปฏิบัติเช่นนี้ ไม่ทำให้เซียวชุ่นรู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย

เพราะหากเป็นเขา เขาเองก็คงจะรู้สึกแย่เหมือนกัน

ขณะเดียวกันนั้นเอง ในสนามมีคนสามคนที่ส่งสายตาอันเป็นปรปักษ์มองมาอย่างเข้มข้น

สามคนนั้นก็คือ จางเฟยหยาง เหวินถิงและถานกวงฉี

จางเฟยหยางถูกเซียวชุ่นโจมตีเสียจนพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองใจเป็นธรรมชาติ ประกอบกับก่อนหน้านี้เซียวชุ่นมีความคับข้องใจและความแค้นส่วนตัวกับตระกูลจางมากมาย เรื่องนี้เขาจะไม่หยุดอย่างง่าย ๆ แน่นอน

ความแค้นและความเกลียดชังแบบนี้ เกิดขึ้นหลังจากที่เขารู้ถึงความสามารถอันแท้จริงของเซียวชุ่น ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของตระกูลจาง

ส่วนความเกลียดชังของเหวินถิงที่มีต่อเซียวชุ่น

เป็นเพราะชายที่เธอแอบชอบถูกเขาคนนี้ทำให้อับอายขายหน้า จะให้เธอนั่งอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร อีกอย่างเหวินเหยามีความใกล้ชิดสนิทสนมกับคนคนนี้ ทำให้ในใจของเธอรู้สึกรังเกียจมากขึ้น

แต่ถานกวงฉีแตกต่างกันกับทั้งสอง ความแค้นของเขานั้นทั้งเกลียดและโกรธ

เขาหันไปถามเหว้ยหรงที่ยืนรออยู่ด้านข้างด้วยความโมโหว่า “เป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไร!”

คำถามนี้เหว้ยหรงเองก็อยากจะถามออกมาเช่นกัน

เพราะว่าเรื่องราวต่าง ๆ นั้น ตรงข้ามกับสิ่งที่เธอจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง

ดูจากเหตุผลแล้วนั้น ตอนที่กู้ไป๋อีออกมาจัดการด้วยตนเอง เซียวชุ่นควรจะตายอย่างแน่นอน

แต่ใครจะรู้เล่าว่าสิ่งต่าง ๆ จะเปลี่ยนไปเป็นกลับตาลปัตรแบบนี้ เซียวชุ่นไม่เพียงแต่ไม่ตาย การแข่งขันในครั้งนี้เขากลับทำให้สมาคมบู๊ต้องอับอาย นี่มันช่างน่าแปลกจริง

เมื่อเห็นสีหน้าอันประหลาดใจของเหว้ยหรง

ถานกวงฉีก็รู้ได้ว่าเขาไม่สามารถหาคำตอบจากปากของผู้หญิงคนนี้ได้

“ฟู่......”

เขาถอนหายใจออกมายืดยาว ตอนนี้มีเพียงตัวเลือกสองตัวเลือกกองอยู่ตรงหน้าตระกูลถาน

ตัวเลือกที่หนึ่ง หยุดการกระทำก่อนหน้านี้แล้วเอ่ยขอโทษเซียวชุ่นอย่างจริงใจขอเขาให้อภัย หรือไม่ก็เดินต่อไปตามเส้นทางมืดมนนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของถานกวงฉีก็ดูไม่ค่อยน่ามองนัก นิ้วมือของเขาจิกไปตรงที่วางแขนด้วยความกระสับกระส่าย

ก่อนหน้านี้ตระกูลถานเคยก่อเรื่อง หาเรื่องเซียวชุ่นเอาไว้หลายครั้งหลายหน และอีกฝ่ายหนึ่งก็เคยส่งสัญญาณเตือนตอนที่ยังทำความร่วมมือกันอยู่ หากว่าทางตระกูลถานกล้าจะทำการตุกติกอีกล่ะก็เขาจะไม่ให้อภัยอย่างง่ายดาย

เมื่อเป็นเช่นนี้ การขอโทษและขอเขาอภัยให้จึงไม่อยู่ในตัวเลือกครั้งนี้

ไป ๆ มา ๆ ตัวเลือกเดียวที่อยู่ตรงหน้าของถานกวงฉีจึงมีเพียงแค่หนทางเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือเดินสู่เส้นทางอันมืดมน

ถานกวงฉีไม่ใช่คนที่เด็ดขาดอะไรนัก เปรียบเทียบกับพ่อของเขาแล้ว ถานห้าวฮั่นเป็นคนเด็ดขาดและชอบเดิมพันมากกว่า

ดังนั้นเขาจึงมีแผนการคำนวนอยู่ในใจ

“เอาเถอะช่างมัน......จะสำเร็จหรือล้มเหลวก็อีกเรื่องหนึ่ง ดีกว่าให้ใครขึ้นมาขี่คอแล้วหาผลประโยชน์ เสี่ยงดูด้วยตนเอง แสวงหาผลกำไรเอาเองดีกว่า”

เหว้ยหรงตะลึงกับคำพูดอันกล้าหาญของเขาที่กล่าวออกมา

เนื่องจากคนโดยมากที่เห็นความแข็งแกร่งอันแท้จริงของเซียวชุ่นแล้ว ก็มักที่เลือกจะเข้าไปเอาอกเอาใจมากกว่าต่อต้าน