บทที่ 647 ปิดฟ้าข้ามทะเล

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังลอยมาจากด้านหลัง เซียวชุ่นก็ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

ทันทีที่เข้ามาถึงยังบริเวณห้องโถงของโรงแรม เขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพผู้คนที่ล้นหลามและเสียงก้องกังวานที่บ้าคลั่งตรงหน้า ภาพนี้ไม่ได้ต่างไปจากในตอนที่เขากับโม่ยี่ไป๋ไปงานประมูลการกุศลที่เป่ยหยางเลย

ทันใดนั้น จังหวะฝีเท้าที่อยู่ข้างหลังก็เร่งเร็วขึ้น และแขนของเซียวชุ่นก็ถูกใครบางคนคว้าเอาไว้

เซียวชุ่นตกใจ หันมองหญิงสาวอย่างอธิบายไม่ถูก

หญิงสาวพูดอย่างไม่มีทางเลือก “ช่วยฉันหน่อย ไม่อย่างนั้นต้องมีคนจำฉันได้แน่ ！”

ได้ยินดังนั้น เซียวชุ่นเหลือบมองไปยังห้องโถงของโรงแรมที่ถูกกลุ่มแฟนคลับโอบล้อมไว้อย่างหนาแน่น และเข้าใจได้ในทันที

ส่ายหัวแล้วฝืนยิ้มออกมา เขาไม่พูดอะไรอีก

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนก็จึงต้องเดินเบียดเสียดกันฝ่ากลุ่มแฟนคลับที่คลุ้มคลั่ง แล้วมาถึงที่แผนกต้อนรับเพื่อทำการเปิดห้องพัก

หลังจากที่ผ่านการซักถาม เซียวชุ่นมองไปยังพนักงานต้อนรับที่ตรงเคาร์เตอร์ด้วยท่าทีที่กลัดกลุ้มอย่างที่สุด

“มีห้องเพรสซิเดนท์สวีทห้องเดียวเหรอครับ ？”

แผนกต้อนรับกล่าวขอโทษ“ต้องขออภัยด้วยค่ะคุณผู้ชาย ครั้งนี้โรงแรมของเราได้เป็นผู้ดำเนินการจัดงานเทศกาลภาพยนตร์ของซงเจียง ห้องสวีทได้ถูกจองจนเต็มล่วงหน้ากว่าหนึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้มีเพียงห้องเพรสซิเดนท์สวีทห้องเดียวเท่านั้นที่เพิ่งจะถูกยกเลิกและยังไม่มีการจองเข้ามา”

“งั้นก็ห้องนี้แล้วกัน ！”

เซียวชุ่นพยักหน้า และส่งบัตรเครดิตของตัวเองให้กับอีกฝ่าย

แผนกต้อนรับรับบัตรนั้นมาด้วยสองมือ แล้วพูดท้วง“ทั้งสองท่านรบกวนของบัตรประจำตัวด้วยค่ะ”

เซียวชุ่นรีบพูดอธิบายในทันที“ผมพักคนเดียวครับ เธอกับผมเราไม่ได้มาด้วยกัน！”

“หืม？”พนักงานต้อนรับอึ้งไป ใบหน้างงงวย

ในตอนนี้เอง ก็ได้ยินเพียงหญิงสาวที่อยู่ข้างๆของเซียวชุ่นพูดอย่างไม่พอใจขึ้นมาว่า“ที่รัก ก็แค่ไม่ได้ซื้อของขวัญวันเกิดให้ คุณต้องโกรธขนาดนี้เลยเหรอ ？”

จิ๊……จะเล่นอะไรอีก ？

เซียวชุ่นตะลึงงัน นิ่งอึ้งอยู่กับที่

แต่แผนกต้อนรับกลับยิ้มอย่างรู้ทัน รับบัตรประจำตัวของหญิงสาวที่ยื่นให้

เมื่อมองดูรูปบนนั้นเธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองสำรวจไปที่หญิงสาว เม้มปากยิ้มแล้วพูด“ คุณผู้หญิง หน้าตาคุณเหมือนคุณเฉ่าหว่านฉิงมากๆเลยค่ะ！”

ได้ยินดังนั้น หญิงสาวที่ตรงบัตรประจำตัวระบุชื่อว่าเฉ่าเยียนหรานก็ยิ้มออกมา“ฮิฮิๆ มีหลายคนที่พูดแบบนี้เหมือนกันค่ะ！”

และเพราะแบบนี้ เซียวชุ่นก็มาถึงที่ชั้นสิบแปดของโรงแรมลี่จิ่งกับเฉ่าเยียนหรานด้วยอาการมึนๆงงๆ ห้องเพรสซิเดนท์สวีทหมายเลข08

จนเมื่อเขาเดินมาที่ตรงโซฟาแล้วนั่งลง ก็ถึงได้สติ พูดอย่างจนใจว่า“นี่มันยังไง ดาราดังอย่างเธอทำไมต้องมาคอยตามฉันด้วย ？”

หญิงสาวถอดผ้าคลุมที่อยู่ตรงใบหน้าออก เผยให้เห็นหน้าตาที่สวยงามจนหมู่มวลดอกไม้ไม่กล้าเบ่งบาน

เป็นเฉ่าหว่านฉิงที่เคยได้พบเจอกันกับเซียวชุ่นไปหลายครั้งที่เป่ยหยาง

เมื่อเจอกับคำถามนี้ของเซียวชุ่น เฉ่าหว่านฉิงยิ้มเยาะอย่างดูถูก“เหอะ นายคิดว่าฉันอยากหรือไง สถานการณ์ในตอนนั้น นายคิดว่าฉันจะออกจากโรงแรมนี้แล้วไปหาที่พักที่ใหม่ได้อย่างนั้นเหรอ？”

“แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะต้องโกหกแล้วมาพักอยู่ห้องฉันแบบนี้ ”เซียวชุ่นฝืนยิ้มให้

เฉ่าหว่านฉิงจ้องเขม็งมองเขา“นายนี่มันชอบคิดเล็กคิดน้อยจริงๆ หรือไม่ค่าห้องเราก็จ่ายกันคนละครึ่งเอาไหมล่ะ！”

เซียวชุ่นกางมือออก“ มันไม่เกี่ยวกับค่าห้อง”

ชายหญิงมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ มันสมควรแล้วเหรอ ?

คำพูดนี้เขาไม่ได้พูดมันออกไป เพราะหากพูดแล้วก็อาจจะถูกสงสัยว่ากำลังแทะโลมคนอื่นเขาอยู่

“ไม่ว่ายังไง ก็ต้องขอบคุณที่นายช่วยฉันเมื่อกี้ด้วย เรื่องที่นายเคยล่วงเกินฉันเมื่อครั้งก่อน ฉันจะไม่ถือสาเอาความแล้วกัน ถือว่าฉันอภัยให้นาย！”

พิงไปยังเบาะนุ่มๆของโซฟา เฉ่าหว่านฉิงพูดอย่างสบายอารมณ์