บทที่ 648 หอโป๊ยเซียน

เซียวชุ่นเห็นน้ำตาของผู้หญิงไม่ได้ ตอนนี้เห็นเฉ่าหว่านฉิงร้องห่มร้องไห้หัวใจของเขาก็รู้สึกอึดอัดราวกับแมวข่วน

สักพัก เขาก็ถอนหายใจยาว“พูดมา จะให้ฉันช่วยอะไร？”

ได้ยินดังนั้น เฉ่าหว่านฉิงก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าออก แววตามีประกายแห่งความเจ้าเล่ห์อย่างที่สุด

สมกับที่ได้“นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม” น้ำตามาตามสั่ง ！

เซียวชุ่นในตอนนี้ย่อมรู้แล้วว่าตัวเองถูกหลอก แต่ก็ไม่มีทางเลือก พูดแล้วไม่คืนคำนั้นคือหลักการของเขา

“วันนี้ฉันจะไปงานเลี้ยงอาหารค่ำงานหนึ่ง อยากจ้างนายมาเป็นบอดี้การ์ดของฉัน！”

เฉ่าหว่านฉิงเม้มริมฝีปากและยิ้ม ใบหน้ามีความภาคภูมิใจอย่างที่สุด

“ไม่ไปได้ไหม ？”เซียวชุ่นหมดคำพูด

“ไม่ได้ ！”เฉ่าหว่านฉิงคิ้วขมวด

ยักไหล่ เซียวชุ่นรู้ว่าวันนี้ตัวเองคงหนีไม่รอดแล้ว

เวลาสองทุ่ม เมืองซงเจียงเขตกัศปะ

ร่างของเซียวชุ่นกับเฉ่าหว่านฉิงสองคนก็มาปรากฏตัวขึ้นที่ภัตตาคารแห่งหนึ่ง

แม้ในตอนนี้จะล่วงเลยเวลาอาหารค่ำไปแล้ว แต่สถานที่แห่งนี้ยังคลาคล่ำไปด้วยแขกเหรื่อที่มารับประทานอาหาร

ในย่านซงเจียง ภัตตาคารแห่งนี้ถือเป็นบ่อเงินบ่อทองขนาดเล็กที่ขึ้นชื่อ และมีเพียงข้าราชการระดับสูงและผู้มั่งคั่งเท่านั้นที่จะสามารถมาใช้บริการยังที่แห่งนี้ได้

และเพราะเหตุนี้ ธุรกิจของที่นี่ก็จึงเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก

ค่าใช้จ่ายโดยเฉลี่ยต่อหัวอยู่ที่หลักหมื่น สำหรับคนที่ร่ำรวยและมีอำนาจบารมีแล้ว ก็เป็นเรื่องปรกติ！

“ไปเถอะ เราเข้าไปกัน ”

พูดจบ เฉ่าหว่านฉิงก็เดินนำเข้าไปที่หอโป๊ยเซียน

เมื่อเซียวชุ่นเห็น ก็ย่อมต้องไล่ตามหลังไปติดๆ

ทันทีที่ทั้งสองคนเดินเข้ามา ก็มีคนพูดเยาะเย้ย

“โอ้ นี่คุณเฉ่าไม่ใช่เหรอ คนที่ตามมาด้วยนั่นใครกัน หรือคุณเฉ่าจะชอบพวกอนาถาแบบนี้ที่แทบไม่มีปัญญาจะซื้อเสื้อผ้างั้นเหรอ？”

ฟังจบ ดวงตาคู่งามของเฉ่าหว่านฉิงก็แน่นิ่ง มองไปตามเสียง

แต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าของคนที่พูดเยาะเย้ยเมื่อครู่ สีหน้าท่าทีก็เปลี่ยนไปทันที！

ที่หอโป๊ยเซียน ในห้องโถงใหญ่

เวลานี้ มีชายคนหนึ่ง กำลังมองมาที่เซียวชุ่นอย่างดูถูก

เขา เป็นคนที่พูดจาเยาะเย้ยถากถางเมื่อครู่

ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐาน สวมใส่ชุดสูทราคาแพง แต่ลักษณะท่าทางนั้นน่ารังเกียจอย่างมาก

เย่จี้เซิ่ง หนุ่มเจ้าสำราญชื่อดังของเมืองซงเจียง และเป็นแฟนคลับตัวยงของเฉ่าหว่านฉิงด้วย

วันนี้ที่เฉ่าหว่านฉิงมาปรากฏตัวต่อหน้าเซียวชุ่นอย่างลุกลี้ลุกลนแบบนี้ สาเหตุหลักก็เป็นเพราะคนคนนี้ด้วยเช่นกัน

เพราะงานเทศกาลภาพยนตร์ที่กำลังจะจัดขึ้นนั้นสำคัญกับเธอมาก ดังนั้นก็จึงจำต้องกัดฟันแล้วมาปรากฏตัวที่นี่

ขนาดสี่ตระกูลใหญ่ในซงเจียงยังต้องอ่อนน้อมถ่อมตนกับเย่จี้เซิ่งคนนี้ แล้วนับประสาอะไรกับเฉ่าหว่านฉิงที่ไม่ใช่คนในพื้นที่นี้ด้วย

ดังนั้น เธอทำได้เพียงกักเก็บความไม่พอใจที่มี ตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

“ที่แท้ก็คุณเย่นี่เอง ไม่คิดว่าจะมาเจอคุณที่นี่ในคืนนี้！”

ในส่วนของเซียวชุ่นที่ยืนอยู่ข้างๆเธอ ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเย่จี้เซิ่งคนนี้เลย

ถูกหมากัด แล้วต้องกัดตอบไปอย่างนั้นเหรอ ？

เห็นชัดว่า คำพูดถากถางของคุณชายเย่เมื่อครู่ เซียวชุ่นคิดว่ามันเป็นเพียงแค่เสียงหมาที่เห่าหอนเท่านั้น

หลังจากที่ฟังคำพูดของเฉ่าหว่านฉิงแล้ว เย่จี้เซิ่งก็ละสายตาที่จ้องมองเซียวชุ่นอย่างดูถูกออก หันมองไปยังเฉ่าหว่านฉิงด้วยความสนใจ ยิ้มอย่างขี้เล่น

“เหอะ ก่อนหน้านั้นผมเคยนัดคุณเฉ่า แต่คุณก็บ่ายเบี่ยงมาโดยตลอด บอกแต่ว่าตัวเองนั้นยุ่งมาก ไม่คิดว่าวันนี้จะมากับไอ้พวกอนาถาได้ หรือไม่คิดจะให้เกียรติคุณชายเย่อย่างผมงั้นเหรอ？”

“คุณชายเย่ ไอ้เจ้าหมอนี่ตาบอดวอนหาเรื่องซะแล้ว ให้พวกเราพี่น้องไปเล่นงานมันเลยไหม！”

“ใช่ ไม่ดูซะเลยว่าคุณชายเย่ของเราเป็นใคร ผู้หญิงที่ถูกใจยังกล้ามาแย่ง ดูท่าคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว！”

“แม่งเอ๊ย พวกเราเล่นงานมันเลย ！”

……

ทันใดนั้น ลูกสมุนเจ็ดแปดคนที่อยู่ข้างๆเย่จี้เซิ่ง ก็บ้าระห่ำกันขึ้นมา

ราวกับคนที่ถูกแย่งของรักไปในตอนนี้ ไม่ใช่คุณชายเย่ แต่เป็นพวกเขา！

เมื่อเห็นกลุ่มคนกำลังเคลื่อนเข้ามาหาเซียวชุ่นอย่างอุกอาจ เฉ่าหว่านฉิงก็รีบพูดอธิบาย

“คุณชายเย่ มันไม่ใช่อย่างนั้น！ไม่กี่วันก่อนฉันยุ่งกับการเตรียมตัวเรื่องหนังอยู่……และคนคนนี้ก็เป็นแค่บอดี้การ์ดของฉันเท่านั้น！”

ได้ยินดังนั้น เย่จี้เซิ่งก็โบกมือ ส่งสัญญาณให้ลูกสมุนหยุด

จากลูกสมุนที่กำหมัดแน่นและพร้อมจะตะลุมบอน ก็ได้หยุดลงในทันที แล้วพากันหันมองไปยังเซียวชุ่นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

？