บทที่ 650 รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?

ชายวัยกลางคนที่เย่จี้เซิ่งเรียกว่า“ลุงรอง”นั้น ก็คือท่านรองเย่ของซงเจียง เย่หยูเซิน

ตระกูลเย่เป็นตระกูลใหญ่ในซงเจียง สถานะของเย่หยูเซินก็จึงไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น

ถึงเขาจะไม่ใช่ผู้นำของตระกูล แต่ก็มีสถานะที่สูงกว่าตระกูลขุนนางทั่วไปในพื้นที่อยู่มาก

แต่ถึงกระนั้น ในพื้นที่แห่งนี้ กลับยังมีคนไม่ให้เกียรติตระกูลเย่ หนำซ้ำยังทำร้ายลูกหลานตระกูลเย่อีกด้วย！

เรื่องนี้ จะปล่อยมันไว้แบบนี้ได้ยังไง ？

“ไปกับฉัน ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครที่มันกล้าไม่ให้เกียรติตระกูลเย่ของเรา！”

พูดจบ เย่หยูเซินก็เดินไปอย่างสง่าผ่าเผยและน่าเกรงขาม เข้าไปในหอโป๊ยเซียน

เมื่อเย่จี้เซิ่งเห็น มุมปากก็มีรอยยิ้มเยาะปรากฏ แล้วเดินตามหลังไปติดๆ

พาผู้ติดตามอีกจำนวนหนึ่งเข้าไปยังด้านในของภัตตาคาร ดวงตาที่ราวกับเสือคู่นั้นของเย่หยูเซินกวาดมองไปทั่วบริเวณ

คนอื่นๆที่ถูกสายตานั้นจับจ้องมา ต่างก็พากันถอยร่นออกไปอย่างไม่รู้ตัว อย่าว่าแต่ให้มองสบตาเลย

แต่ทว่า มียกเว้นอยู่คนหนึ่ง！

คนคนนี้กำลังกินบะหมี่ร้อนอยู่ สีหน้าท่าทางดูพึงพอใจอย่างมาก

สำหรับเย่หยูเซินที่เพิ่งจะเดินเข้ามา ก็แทบไม่หันมามองเลยสักนิด

ทันใดนั้น เย่จี้เซิ่งก็ยกนิ้วขึ้นมาชี้ไปยังคนที่กำลังกินบะหมี่อยู่ด้วยความโกรธ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ลุงรอง ไอ้สารเลวนั่นไงที่มันทำฉันต้องอับอายขายหน้า ต้องสับมันให้เป็นชิ้นๆเลยนะ！”

คิดไปถึงความอัปยศที่ตัวเองเพิ่งเจอมาเมื่อครู่ เย่จี้เซิ่งรู้สึกเพียงเลือดในกายเดือดพล่าน

หากไม่ใช่เพราะเคยเห็นฝีไม้ลายมือของเซียวชุ่นมาแล้ว เขาในตอนนี้ก็คงจะหยิบมีดแล้วฟันแทงไอ้สารเลวนี่ไม่ยั้งไปแล้ว！

มองดูหลานชายที่โกรธจนเต้นเร่าๆ เย่หยูเซินจับมือเขาเอาไว้ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายใจเย็นๆอย่าเพิ่งวู่วาม

จากนั้น เขาก็เดินเข้าไปหาเซียวชุ่นที่นั่งนิ่งอยู่กับที่

“เมื่อครู่ที่ทำให้จี้เซิ่งต้องอับอายขายหน้า เป็นนายใช่ไหม？”เย่หยูเซินเอ่ยถาม

แต่คำตอบที่เซียวชุ่นตอบกลับไปนั้น ทำให้เขาต้องอับอายหนักยิ่งขึ้นไปอีก

“เวลากิน ผมไม่ชอบให้ใครมารบกวน！”

“หืม？”

เมื่อเย่หยูเซินได้ยิน ดวงตาก็เบิกโพลง

เขาเคยถูกใครดูหมิ่นดูแคลนแบบนี้มาก่อนที่ไหนกัน ตั้งแต่ที่พี่ชายได้เป็นเจ้าสำนักของสมาคมบู๊ซงเจียง ทุกคนต่างก็ให้เกียรติและยกย่องนับถือเขา กลัวไม่ระมัดระวังแล้วจะไปล่วงเกินเขาเข้า

แต่คนตรงหน้านี้กลับจองหองและอวดดีได้ถึงเพียงนี้ ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่หยูเซินก็หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ

“นี่นายรู้ไหมว่านายกำลังพูดอยู่กับใคร ？”

พลั้ก！

วางตะเกียบในมือลง เซียวชุ่นไม่ได้สนใจเย่หยูเซินที่เย่อหยิ่ง แต่หันไปหาพนักงานที่ในตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด และพูดบางคำที่ทำเอาต้องตะลึงจนอ้าปากค้าง

“เมื่อกี้ยังกินไม่อิ่ม รบกวนพ่อครัวช่วยทำเพิ่มมาให้อีกชามนะ！”

พูดจบ เขาก็ไม่ได้สนใจสายตาที่หนักอึ้งของผู้คน บิดขี้เกียจอย่างสบายใจ จากนั้นก็ถึงได้หันมองไปยังเย่หยูเซินที่ใบหน้าเขียวคล้ำซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

“เลี้ยงดูแต่ไม่อบรมเป็นความผิดของพ่อแม่ เด็กคนนี้ไม่มีมารยาทขาดการอบรมสั่งสอน ผมก็ช่วยสั่งสอนให้ ทำไมจะไม่ได้？”

สิ้นเสียง ทุกคนในที่นี้ก็พากันตกตะลึง！

ช่วยตระกูลเย่อบรมสั่งสอนลูกหลาน ?

นี่มันคำพูดที่จองหองแค่ไหนกัน！

เย่จี้เซิ่งฟังมาถึงตรงนี้ ก็ควันออกหูในทันที ตวาดเสียงดังใส่เซียวชุ่น“นายเป็นใคร ? ก็แค่บอดี้การ์ดคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน？”

หลังจากที่ตวาดเสียงดังไป เขาก็หันมองไปยังเย่หยูเซินลุงรองที่อยู่ไม่ไกลอย่างโกรธเคือง พูดอย่างอาฆาตมาดร้าย“ลุงรอง ไอ้หมอนี่ไม่เห็นตระกูลเย่ของเราอยู่ในสายตา ผมว่าตีมันให้ตายไปเลยดีกว่า ไม่ต้องไปพูดมากความอะไรกับมันแล้ว！”

“หุบปากแกเดี๋ยวนี้ ！”

เสียงตวาดดังขึ้น ก้องอยู่ในหูของทุกคน

！