บทที่ 651 ผู้ทรงอิทธิพลจากต่างแดน

เสียงตะโกนที่ดังลั่นนี้ของเย่หยูเซิน ทำเอาเย่จี้เซิ่งและคนอื่นๆที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลองต้องนิ่งลง แล้วหยุดทุกการกระทำที่ทำอยู่ลง

“ลุงรอง……”

สายตาเย่จี้เซิ่งมึนงง มองไปยังเย่หยูเซินที่อยู่ไม่ไกลอย่างนิ่งงัน

เขาไม่เข้าใจ ก็แค่บอดี้การ์ดคนหนึ่ง ทำไมลุงรองต้องมีคำสั่งแบบนี้ด้วย ?

ซงเจียงในตอนนี้ ได้กลายเป็น“ดินแดนส่วนตัว”ของตระกูลเย่ไปนานแล้ว ทั้งเหนือใต้ออกตกไม่มีใครอยู่เหนือการปกครอง แต่ตอนนี้……

เห็นชัดว่า เย่จี้เซิ่งที่ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาไปวันๆยังไม่รู้ว่าเซียวชุ่นคนนี้คือผู้ที่สร้างความกดดันให้กับคนในสมาคมบู๊

เหงื่อเย็นของเย่หยูเซินผุดซึมอยู่ตามกรอบหน้า

เยี่ยมมาก คนผู้นี้คือคนที่กล้าฆ่ารองเจ้าสำนักต่อหน้าบุคคลสำคัญหลายคนของสมาคมบู๊ และยังเป็นผู้ที่เอาชนะ“ทูตมังกรเขียว”ได้อีกด้วย！

แม้เย่หยูเซินจะเป็นลูกคนรองของตระกูลเย่ สถานะเป็นที่เคารพนับถืออย่างมาก แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเซียวชุ่น ใจของเขาก็เต้นระรัวเช่นกัน

ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกปีติยินดีอย่างมาก

โชคยังดีที่ตัวเองจำคนคนนี้ขึ้นมาได้ซะก่อน เพราะหากไปล่วงเกินอะไรเข้า ตระกูลเย่คงได้มีปัญหาใหญ่ตามมาแน่นอน！

เมื่อคิดได้ดังนั้น ใบหน้าของเขาก็ดูประหม่าขึ้นมา หันไปหาลูกสมุนแล้วโบกมือให้

“กลับ ！”

ทันทีที่พูดออกมา เย่จี้เซิ่งและคนอื่นๆก็ตกตะลึง！

นี่มันอะไรกัน ? ระดมคนมากันตั้งมากมาย แต่แล้วก็ไม่ได้ลงมือทำอะไร จากนั้นก็กลับไปพร้อมกับความผิดหวัง ?

แม้ทุกคนจะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าท้าทายอำนาจของเย่หยูเซิน ภายใต้การนำของอีกฝ่ายก็พากันเดินคอตกออกจากหอโป๊ยเซียนไป

คนจำนวนกว่าร้อยคนมากันอย่างว่องไว และจากไปอย่างว่องไวเช่นกัน ทำเอาผู้คนที่มุงดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ในขณะที่ประหลาดใจ พวกเขาต่างก็มานั่งขบคิดถึงตัวตนที่แท้จริงของเซียวชุ่นขึ้นมาในใจ

ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ล้วนเป็นนักธุรกิจธรรมดาทั่วไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่สมาคมบู๊ในตอนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ต่อให้จะใช้สมองที่มียังไงก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“โอ้พระเจ้า ที่ซงเจียงของเรามีบุคคลสำคัญแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ？”

“อย่าไปสนใจอะไรมากเลย ต่อไปหากเจอไอ้หมอนี่ก็หลบทางให้เป็นดีที่สุด！”

“ฉันคงต้องรีบกลับไปก่อนแล้ว ไปบอกเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้คนในครอบครัวได้ฟัง ถึงเวลาจะได้ไม่ไปล่วงเกินคนคนนี้เข้า！”

……

ต่างคนต่างแย่งกันพูด กลุ่มคนที่มุงดูก็ค่อยๆสลายตัวไป

ก่อนจากไป คนเหล่านี้ยังได้จดจำรูปพรรณสัณฐานของเซียวชุ่นไว้อย่างแม่นยำ กลัวว่าจะไปล่วงเกิน“ผู้ทรงอิทธิพลจากต่างแดน”คนนี้เข้าในวันข้างหน้า

เซียวชุ่นไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก

ตอนนี้เขากำลังเพลิดเพลินเจริญใจกับการกินบะหมี่อยู่

ว่าก็ว่าเถอะ บะหมี่ร้อนแห้งของซงเจียงนั้นถูกปากเขามาก！

เมื่อเห็นดังนั้น เฉ่าหว่านฉิงก็รู้สึกโล่งอก แอบบ่นในใจไอ้หมอนี่เป็นแบบนี้ตลอด เรื่องอะไรก็ตามในสายตาของเขาไม่เคยสำคัญเลยสักนิด

เมื่อนึกไปถึงเมื่อครู่ที่เย่หยูเซินกับคนอื่นๆได้ยิน“ชื่อ”แล้วต่างก็พากันหนีหายไป มุมปากของเธออดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มจางๆปรากฏ ขณะเดียวกันสายตาที่มองไปยังเซียวชุ่นก็แปลกประหลาดออกไป

เมื่อครู่คงเป็นตัวเองที่คิดมากไป อิทธิพลของไอ้หมอนี่ในโลกบู๊ฮั๋วเซี่ยตอนนี้ จะไปกลัวกับแค่เจ้าสำนักคนหนึ่งได้ยังไง ช่างเป็นความห่วงใยที่ฟุ้งซ่านจริงๆ

เฉ่าหว่านฉิงคิดแบบนี้ในใจ และสองแก้มก็แดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่ เซียวชุ่นก็ดันชามเปล่าตรงหน้าออก เอ่ยถาม“จะกลับกันเลยไหม ？”

ได้ยินดังนั้น เฉ่าหว่านฉิงก็รีบเรียกสติ พยักหน้าเบาๆ“อืม”