บทที่ 657 บุกรุกสมาคมบู๊ซงเจียง

รู้สึกถึงลมแรงที่พัดมาจากด้านหลัง เซียวชุ่นค่อยๆละการโจมตีจากคนนี้ และเอื้อมมือออกไปจับของอีกฝ่ายทันที ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็ล้มลงตรงหน้า

สีหน้าพนักงานเต็มไปด้วยความตกใจ

คนที่สามารถหลบการโจมตีของตัวเองได้อย่างง่ายดายและกลับมาพร้อมกับการตอบโต้ วิชาของเขาจะทรงพลังขนาดไหน?

เซียวชุ่นไม่สนใจความตื่นตระหนกบนใบหน้าของอีกฝ่ายเลย โยนเขาออกไปข้างนอก แล้วเดินไปที่สำนักงานอย่างสบายๆ

ส่วนพนักงานที่ถูกโยนไปข้างๆ ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนพื้นด้วยความอับอาย หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรออกเบอร์หนึ่ง

“รองเจ้าสำนัก แย่แล้ว มียอดฝีมือบุกรุกเข้ามาในสำนักงานของเรา!”

เสียงตะโกนด้วยความโกรธจากปลายสาย: "ใครมันบังอาจกล้าขนาดนั้น?รนหาที่ตาย！

ทันทีสิ้นเสียง ก็วางสายไป

เนื่องจากสมาคมกำลังจะจัดประชุมที่สำคัญในวันนี้ แม้ว่าตอนนี้จะมืดแล้ว แต่สมาคมก็ยังเต็มไปผู้อาวุโส

“รองเจ้าสำนักเซียว เหตุใดจึงโมโหนัก?”

เย่หนานเทียนซึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะประชุมยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยและมองไปยังรองเจ้าสำนักเซียวเลี่ยที่โกรธจัด

เมื่อเห็นเช่นนี้เซียวเลี่ยก็รีบอธิบาย: “เจ้าสำนัก เมื่อครู่มีลูกน้องรายงานมาว่ามีคนบุกรุกสมาคม ผมจะไปดูสักหน่อย”

เย่หนานเทียนหัวเราะอย่างเหยียดหยาม: "เหอะๆ ช่างกล้านัก หักขามันทั้งสองข้างเพื่อเป็นการลงโทษ!"

"ครับ!"

เซียวเลี่ยพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องประชุมอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เขาเปิดประตู เขาก็เห็นคนคนหนึ่งปรากฏที่ทางเดินทันที

คิดว่าคงเป็นผู้ชายที่บุกเข้าไปในสมาคมแน่นอน!

เมื่อคิดถึงเรื่องเซียวเลี่ยก็ยิ้มอย่างน่ากลัว แต่ในไม่ช้ารอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งทื่อ

ทำไมท่าทางคนนี้ดูคุ้นจัง

“นี่…นี่คือ…”

ขณะที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายค่อยๆใกล้เข้ามา เขาก็เห็นคนที่บุกรุกอย่างชัดเจน

เซียวเลี่ยรองเจ้าสำนักผู้สง่างามของสมาคมบู๊ซงเจียงรู้สึกกลัวจนพูดอะไรไม่ออก

ทุกคนในห้องก็พบความผิดปกติของเขา และมองไปที่ด้านหลังของรองเจ้าสำนักเซียวด้วยใบหน้าที่งงงวย

เนื่องจากมุมการมอง พวกเขาจึงเห็นสถานการณ์ตรงทางเดินได้ไม่ชัดเจน มีเเพียงเสียงฝีเท้าที่ชัดเจนเท่านั้นที่ได้ยินผ่านหูของพวกเขา

สิบเมตร ห้าเมตร หนึ่งเมตร!

ไม่นาน เจ้าของเสียงฝีเท้าก็ปรากฏตัวที่ประตูห้องประชุม

เนื่องจากความสูงของเขา ทุกคนจึงมองเห็นบุคคลบุกรุกได้อย่างชัดเจน

ทันใดนั้นผู้บริหารระดับสูงของสมาคมในห้องประชุมก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่าทำไมมเมื่อกี้ เซียวเลี่ยถึงมีพฤติกรรมแบบนั้นนี่คือเซียวชุ่น!

เมื่อมองไปยังคนที่ตกตะลึงในห้องเซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย: "เหอะๆ คนมาครบดี"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เอื้อมมือออกไปและผลักเซียวเลี่ยซึ่งยืนขวางประตูอยู่และเดินเข้าไปในห้องประชุม

ในฐานะเจ้าสำนัก เย่หนานเทียนสีหน้ายังคงนิ่งเฉย

เผชิญหน้ากับเซียวชุ่นที่ไม่ได้รับเชิญเขาถามทันทีว่า: "บุกเข้าไปในสมาคมบู๊ซงเจียงของข้า เจ้าต้องการอะไร?"

“คนนี้คงเป็นเจ้าสำนักใช่ไหม?”

เซียวชุ่นหยิยเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลง

ต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงหลายสิบคนของสมาคมบู๊ท้องถิ่นซงเจียงสีหน้าของเขาสบายๆและไม่สนใจคนในนั้นแม้แต่น้อย

เย่หนานเทียนเห็นว่าตัวเองและคนอื่นๆถูกเพิกเฉยทันใดนั้นเขาก็รู้สึกโกรธเป็นไฟ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่อดทนไม่โจมตี

ทำอะไรไม่ได้ ความแข็งแกร่งที่เซียวชุ่นแสดงให้เห็นใน "อิงเจี๋ยคัพ" แม้ว่าทุกคนที่นี่จะโจมตีพร้มกันแต่ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา