บทที่ 659 ชื่ออะไร?

ชายฉกรรจ์เหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เย่จี้เซิ่งคัดมาชั่วคราวจากสมาคมบู๊และพวกเขาก็เป็นยอดฝีมือระดับสูง

แม้ว่าปกตินายน้อยเย่จะไม่ค่อยเข้าไปยุ่งในกิจการของสมาคม แต่ในฐานะลูกชายของเจ้าสำนัก แต่เขาก็มีอำนาจพอสมควร

ชายฉกรรจ์เหล่านี้เต็มใจทำงานหนักเพื่ออนาคตที่ดีกว่า

“นายน้อยเย่ ตามที่ข้าเห็นไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากแล้ว ฆ่ามันแล้วเอาไปทิ้งก็สิ้นเรื่อง!”

“แบบนี้มันจะดูถูกเขาเกินไปรึเปล่า? ในความคิดของข้าลงโทษมันให้หนักจะดีกว่าเพื่อระบายความโกรธใจของนายน้อยด้วย!”

“อืมๆ ฉันเห็นด้วยกับคำพูดของลูกพี่เหยียน พวกเราทั้งหมดในสมาคมบู๊ลงโทษมันคนละครั้ง ต่อให้กระดูกของไอ้หนุ่มนั่นมันเป็นเหล็กก็คงทนไม่ไหว!”

“แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไอ้หนุ่มคนนี้ดูคุ้น?”

ทันใดนั้นเหล่าชายฉกรรจ์ก็คิดแผนการและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเอาใจ เย่จี้เซิ่ง

สำหรับคนที่บอกว่าเซียวชุ่นดูคุ้นๆไม่มีใครสนใจเลย

“ฮิฮิ แน่นอนว่าจะปล่อยให้ไอ้สารเลวนี้ตายไปง่ายๆ ม่ได้หรอก สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้ฉันขายหน้ามาก วันนี้ฉันอยากให้เขาตายด้วยความอัปยศอดสู!”

เมื่อพูดเช่นนี้เย่จี้เซิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งในไม่ช้าเขาก็มีความแผนในใจ

“ออกเอาโซ่หมาออกมา และสวมคอไอ้เลวนี่แล้วถอดเสื้อผ้ามันออกให้หมดแล้วลากมันเดินรอบสนามรอบหนึ่ง!”

“ฮ่าฮ่า นายน้อยเย่ฉลาดจริงๆ แม้แต่เรื่องที่เหยียดหยามผู้อื่นก็มีวิธีที่แปลกใหม่เช่นนี้!”

สุนัขรับใช้ของเขาตกลงทันทีด้วยใบหน้าที่ประจบสอพลอ

พูดจบชายคนนั้นก็เดินไปที่ประตูบ้านพัก เขาจะถอดโซ่ออกจากคอของสุนัขเฝ้ายามและสวมที่คอของเซียวชุ่น

“โฮ่ง!”

ขณะที่เขาเดินไปได้เเพียงสองก้าว ทันใดนั้นก็มีลมแรงพัดมาจากด้านข้างของเขา

"บูม!"

ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ ทั้งตัวเขาก็ถูกคลื่นลมซัดจนกระเด็นออกไป ล้มลงกับพื้นอย่างแรงและหมดสติไปในทันที

เมื่อเห็นแบบนี้ทุกคนก็อึ้ง!

เยี่ยม นั่นคือนักบู๊ระยะฝึกชี่และเขาไม่สามารถรับพลังปราณที่เซียวชุ่นปล่อยออกมาได้ นี่มันน่ากลัวเกินไป?

ทันใดนั้นชายฉกรรจ์ยัก็ตระหนักว่าไอ่หนุ่มนี่จัดการยาก ดังนั้นพวกเขาจึงกระจายกันยืนหน้าเย่จี้เซิ่ง

“นายน้อยเย่รีบถอยมา ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเรา!”

เย่จี้เซิ่งตระหนักไม่ได้ถึงความรุนแรงของเรื่องนี้และไม่คิดเหมือนชายฉกรรจ์เหล่านั้น

เขายังคงพูดกับเซียวชุ่นอย่างห้าวหาญ: “เอาล่ะเจ้าบอดี้การ์ดน้อย ถึงขั้นนี้แล้วแกยังกล้าตอบโต้ วันนี้ฉันจะดูว่านายจะแน่สักแค่ไหน!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ชายฉกรรจ์เหล่านั้นหลายคนก็แอบบ่น

แต่เพื่ออนาคตที่สดใสตอนนี้พวกเขาทำได้กัดฟันสู้

เซียวชุ่นไม่ได้สนใจกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ดูระแวดระวัง แต่ยิ้มหยันและมองไปที่เย่จี้เซิ่งและหัวเราะคิกคัก

“นายน้อยเย่ ท่าทางมั่นใจของท่านตอนนี้เหมือนกับครั้งแรกที่เราพบกันที่หอโป๊ยเซียน!”

หลังจากฟังแล้ว เย่จี้เซิ่งจะต้านทานการยั่วยุเช่นนี้ได้อย่างไร?

พูดจบ เย่จี้เซิ่งจะทนการยัวยุ่แบบบนี้ได้อย่างไร ไอ้สารเลวนี่มันเหมือนกำลังเอาเกลือมาโรยแผลของเขา

เขาพูดอย่างโกรธเคือง: "เย็ดแม่ ไอ่สวะเซียวชุ่นมึงรนหาที่ตาย พวกมึงไปฆ่ามัน!"

หลังจากพูดด้วยความโมโห เขาเอามือกอดอกและรอดูภาพที่เซียวชุ่นจะถูกทำร้ายหัวร้างข้างแตก

แต่หลังจากดูอยู่นานเย่จี้เซิ่งก็พบว่าชายฉกรรจ์เหล่านั้นไม่มีการเคลื่อนไหว พวกเขาจ้องเซียวชุ่นด้วยสายตาเหลือเชื่อ เหมือนพวกเขาตกใจจนกลัว

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่จี้เซิ่งก็โกรธและด่าว่า: “พวกมึงรออะไรอยู่ ไม่อยากไม่อยู่ใต้มือของพ่อกูแล้วใช่ไหม?”

ทันใดนั้นชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่มีเหงื่อหยดเต็มหน้าผากก็หันไปมอง เย่จี้เซิ่งที่กำลังโกรธอยู่ข้างหลังเขา