บทที่ 661 เตรียมพร้อมรองานใหญ่

“จ้าวสหเซียวคุณคิดจะไปที่เขาหยาจริงๆ หรือ?”

เย่หนานเทียนตะลึง ด้วยสถานะของเขาไม่น่าปรากฏปฏิกิริยาดังกล่าว

แต่ช่วยไม่ได้พฤติกรรมของเซียวชุ่นรู้ทั้งรู้ว่าเขานั้นมีเสือแต่ยังจะไปเป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง

เขาหยา ในปัจจุบันอาจกล่าวได้ว่าเป็นเขตกองทัพที่แข็งแกร่ง ภายใต้การนำของเนี่ยจิ่วฉงมีการส่งคนมากกว่า 100 คน ในนั้นมีผู้อาวุโสที่วิชาไม่ธรรมดาของสมาคมบู๊มากกว่า 20 ส่วนที่เหลือก็ไม่ใช่คนทั่วไป

ด้วยความพร้อมดังกล่าวก็เพียงพอที่จะจัดการสมาคมบู๊ในเมืองได้อย่างอยู่หมัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีเจ้าสังเวียนเนี่ยจิ่วฉงอยู่ในกองทัพนั้น ยกเว้น "หอบู๊" ของตระกูลจางในเมืองหลวงก็ไม่มีใครต้านทานได้

ไอ้หนุ่มนั่นคือยอดนักบู๊แห่ง "แดนพรสวรรค์"!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่หนานเทียนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเซียวชุ่นซึ่งอยู่ตรงหน้าที่มีใจเร่าร้อนฮึกเหิม แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเซียวชุ่นก็อยู่ใน "แดนพรสวรรค์" เช่นกัน แต่เขาจะเอาชนะสงครามที่ไม่มีความสมดุลเช่นนี้เพียงลำพังได้อย่างไร!

ผู้ชายคนนี้เย่อหยิ่งเกินไป

เย่หนานเทียนคิดค้านในใจ

เดิมทีผมตั้งใจจะบอกสถานการณ์ตอนนี้ในเขาหยาให้กับเขา เพียงเพื่ออยากให้เขารู้สึกทราบซึ่งและออกไปก่อน แต่ไอ่เด็กหนุ่มคนนี้มันอุกอาจขนาดนี้?

เมื่อคิดเช่นนี้ ทันใดนั้นเย่หนานเทียนก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

เมื่อเห็นว่าเขาเงียบเป็นเวลานาน เซียวชุ่นคิดว่าอีกฝ่ายเขากำลังคิดว่าข่าวลือจะรั่วไหลออกไปหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงพูดเน้นย้ำขึ้นเองว่า

“เจ้าสำนักเย่ ไม่ว่าผลการไปครั้งนี้ของผมมันจะเป็นอย่งไร จะไม่มีใครรู้ว่าคืนคุณและผมกำลังเรื่องอะไรกัน”

“อึก!”

เขากลืนเข้าไปอย่างแรง เย่หนานเทียนมั่นใจจริงๆว่าคราวนี้เซียวชุ่นไม่ได้ล้อเขาเล่น แต่ต้องการไปที่ เขาหยา เพื่อเจอกับเจ้าสังเวียนเนี่ย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เขาก็ไม่ได้คิดเรื่องอื่นมากนักและกล่าวเรียบๆว่า “หนิงจื้อหยวนและศิษย์ได้เข้าร่วมกับจ้าวสหเซียวแล้ว และจ้าวสหเซียวก็มาปรากฏตัวที่ซงเจียงดังนั้นเขาคงรู้เรื่องในทุ่งยา!"

เซียวชุ่นพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำและรอคำพูดของอีกฝ่าย

“สมาคมบู๊กังวลอย่างมากเกี่ยวกับการจัดการทุ่งยามาก ได้ส่งคนจำนวนมากไปรวมตัวกันที่ เขาหยา ตั้งนานแล้ว แต่หลังจากทราบข่าวว่าจ้าวสหเซียวผู้แข็งแกร่งกำลังจะมาที่ ซงเจียงสมาคมบู๊ก็ส่งผู้อาวุโสมากกว่าสิบคนไปที่นั่นและตอนนี้ที่เขาหยามีกองกำลังคุ้มกันอย่างแน่นหนา!"

เมื่อพูดเช่นนี้ เย่หนานเทียนหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: “นอกจากเจ้าสังเวียนเนี่ยจิ่วฉงยังมีผู้อาวุโสกว่า 20 คนซึ่งนำโดยหัวหน้าเกาและมีนักบู๊มือดีของสมาคมบู๊มากกว่า 80 คน รวมๆแล้วมีคนคุ้มกันกว่า 100 คน!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย: “ฮ่าฮ่า ให้เกียรติข้าจริงๆ!”

เย่หนานเทียนเห็นด้วยกับคำพูดของเขาอย่างมาก สมาคมบู๊ไม่เคยให้เกียรติใครมากขนาดนี้ อย่างไรก็ตามการต่อสู้ครั้งนี้ก็จะสามารถล้มล้างฝ่ายต่างๆที่ซ่อนอยู่ได้เหลือเฟือ

“คุณบอกรายละเอียดตำแหน่งของพวกเขาให้ผม” เซียวชุ่นกล่าวต่อ

เมื่อมองลึกเข้าไปในตาของเขาเย่หนานเทียนก็รู้สึกสั่นเทา

"เขาหยา เป็นเขาโดด แต่เนื่องจากพื้นที่ส่วนมากถูกปกคลุมไปด้วยพืชพันธุ์จึงมีเพียงทางเล็กๆด้านทิศตะวันออกเท่านั้นที่จะไปถึงยอดเขาได้"

“หลังจากการค้นหาในช่วงนี้ เจ้าสังเวียนเนี่ยได้ตั้งทุ่งยาไว้บนยอดเขา หลังจากที่คุณมาถึง ซงเจียงเขาคุ้มกันมันเพียงลำพัง ส่วนกองกำลังที่เหลือทั้งหมดถูกกระจายไปยังไหล่เขาและตีนเขา..."

เมื่อได้ยินเช่นนี้เซียวชุ่นก็อดยิ้มไม่ได้และพูดว่า “ถ้าผมเดาไม่ผิด ผู้คุ้มกันที่อยู่ตีนเขาคือนักบู๊มือดี 80 คนของสมาคม

และส่วนไหล่เขาคงเป็นผู้อาวุโส 20กว่าคนใช่ไหม! "

พูดจบเขามองไปที่ เย่หนานเทียนซึ่งนั่งตรงข้ามเขาด้วยสีหน้าหยอกเย้า

เย่หนานเทียนพยักหน้า: “ถูกต้อง จุดประสงค์ของเจ้าสังเวียนเนี่ยนั้นชัดเจนมาก หากคุณต้องการพบเขาจริงๆ ต้องสู้ขึ้นไปตั้งแต่ตีนเขา”

"ฮ่าๆ……"

เซียวชุ่นหัวเราะเสียงดัง

เสียงหัวเราะนั้นช่างห้าวหาญอย่างยิ่งนัก สะท้อนไปมาในห้องนั่งเล่นของวิลล่า กระตุกหัวใจของ เย่หนานเทียนอย่างต่อเนื่อง

หลังจากนั้นไม่นานเสียงหัวเราะก็หยุดลงทันที เซียวชุ่นมองเย่หนานเทียนด้วยท่าทางแปลกๆ "ผมสงสัยว่าเมื่อถึงตอนนั้นเจ้าสำนักเย่จะอยู่ที่ไหน?"

มาถึงจุดนี้แล้ว เย่หนานเทียนก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรต่อไป