บทที่ 663 รีบไปเขาหยา

"นายบ้ารึไง?"

ในความงุนงงเซียวชุ่นรู้สึกหงุดหงิดมากเมื่อถูกเตะลงจากเตียง

“นายมันสัตว์เดรัจฉาน!”

เฉ่าหว่านฉิงกัดฟันและมองเขา ดวงตาคู่ของเธอเต็มไปความโกรธ

ในขณะนั้นเซียวชุ่นก็ไม่ได้คาดคั้นเหตุผลกับเรื่องเมื่อกี้

เมื่อมองไปที่เฉ่าหว่านฉิงที่กำลังจะร้องไห้เขาถอนหายใจและพูดว่า "เมื่อวานผมถอดเสื้อคุณเพื่อช่วยขจัด 'ยาเสียสาว' ไม่อย่างนั้นผมจะไม่สามารถชี้ไปยังทุกจุดสำคัญได้อย่างแม่นยำ "

ปลายนิ้วนั้นใหญ่กว่าปลายเข็มหลายเท่า เป็นไปไม่ได้เลยที่จะจิ้มชี่ทิพย์เข้าไปในส่วนสำคัญอย่างแม่นยำขณะสวมใส่เสื้อผ้า

นี่เป็นสาเหตุที่เมื่อคืนทำให้สีหน้าของเซียวชุ่นยุ่งเหยิงมากเช่นนี้

เมื่อได้ยินเช่นนี้เฉ่าหว่านฉิงกล่าวด้วยความเศร้าสลด: "แม้จะเป็นเช่นนี้นายก็ยังเห็นร่างบริสุทธิ์ของฉันอยู่ดี!"

"ในเมื่อคุณป่วยมันไม่มีทางเลือก"

เมื่อเจอกับคำครหาดังกล่าวเซียวชุ่นก็จนปัญญา

ในสถานการณ์นั้น ยาในร่างกายของเฉ่าหว่านฉิงออกฤทธิ์แล้ว และเขาไม่มีเวลามากพอที่จะกลับไปโรงแรมลี่จิงกับเธอ จึงฝังเข็มเพื่อทำการรักษา

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้เซียวชุ่นก็อดไม่ได้ที่อยากจะฆ่าไอ้สารเลวเย่จี้เซิ่ง!

หากไม่ใช่เพราะไอ่เลวนั้นก่อเรื่องมันไม่เป็นแบบนี้?

ในห้องมีเสียงสะอื้น

เซียวชุ่นนั่งข้างอยู่เตียงขณะนั้นเขาไม่สามารถหาคำพูดมาปลอบโยนเฉ่าหว่านฉิงได้

เขาเห็นร่างบริสุทธิ์ของคนอื่น แม้ว่าขณะนั้นด้วยท่าทีของการรักษาซึ่งเป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ในขณะเขาจนปัญญาเฉ่าหว่าฉิงก็พูดอย่างหนักใจว่า: “ในเมื่อนายทำเพื่อขจัดพิษให้ฉัน แล้วทำไมหลังนั้นถึงไม่ใส่เสื้อผ้าให้ฉัน แล้วปิดบังเรื่องนี้ไว้?”

ผมก็คิดเหมือนกัน!

ด้วยความคิดในใจเซียวชุ่นมองเฉ่าหว่านฉิงอย่างสง่าผ่าเผย: "แม้ว่าผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยล้างพลังยาที่เหลืออยู่ในร่างกายของคุณ แต่ในเหตุการณ์ที่ไม่มีเข็มเงินผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าไม่มีสารตกค้างในร่างกายของคุณ "

พูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดครู่หนึ่งและพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ฉะนั้นการขจัดพิษที่หลงเหลืออยู่จึงทำได้โดยอาศัยรูขุมขนของคุณเท่านั้น มันเลย…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เฉ่าหว่านฉงงก็ตะโกนอย่างโกรธเคือง “พอแล้ว!”

เมื่อเห็นเช่นนี้เซียวชุ่นลุกขึ้นและเดินไปที่ประตู

สิ่งที่ควรพูดเขาพูดไปเกือบหมดแล้ว อย่างไรเสียเรื่องมันก็เป็นเช่นนี้ เขารู้ตัวดี

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเฉ่าหว่านฉิงเห็นว่าเขากำลังจะออกไปเธอก็โกรธเป็นไฟ

เธอเป็นหญิงบริสุทธิ์ เซียวชุ่นทำสิ่งนี้ด้วยความหวังดีแต่เธอก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้

เซียวชุ่นหยุดฝีเท้าและพูดโดยไม่หันหน้ามาว่า “เรื่องที่เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ผมบอกคุณไปหมดแล้ว จะเชื่อหรือไม่ขึ้นอยู่กับคุณ ตอนนี้ผมยังมีเรื่องต้องจัดการขอตัวก่อน” พูดจบ ยังไม่ทันที่เฉ่าหว่านฉิงจะพูดเขาก็เปิดประตูและเดินออกไป

เมื่อมองไปยังประตูที่ปิดสนิทเฉ่าหว่านฉิงก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

ทันใดนั้นเธอหยิบหมอนขึ้นมาแล้วโยนไปที่ประตูเพื่อระบายความโกรธ

เมื่อมองร่างของตัวเอง ท้ายที่สุดจะไปก็ไปแบบนี้เห็นฉันเป็นอะไร?

เฉ่าหว่านฉิงยิ่งคิดยิ่งโมโห เดิมทีเธอต้องการเพียงคำปลอบโยนสองสามคำของเซียวชุ่นเท่านั้น ซึ่งจะทำให้เธอจึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

แต่สุดท้ายไม่มีคำพูดเหล่านั้นสักคำ เขากลับทำเหมือนไม่อยากเห็นหน้าเธอ