บทที่ 664 ทางที่เต็มไปด้วยศัตรู

หลังจากเดินไปไม่กี่ร้อยเมตร ดวงตาของเซียวชุ่นก็ลุกวาวขึ้นในทันที

เขาหยาที่เคยอยู่ไกลสุดขอบฟ้าตอนนี้อยู่ใกล้แค่เอื้อม

มองไกลๆด้านบนสุดของเขาหยามีหมอกปกคลุม

ยอดเขาที่สูงตระหง่าน พลังมหาศาล!

ไหล่เขาสีเขียวมรกตทั้งหมดถูกรายล้อมด้วยหุบเขา ส่งผลต่อการมองเห็นอย่างมาก

จากนั้นแนวสายตาก็เลื่อนลงมา ด้านล่างตีนเขาก็เต็มไปด้วยป่า

เซียวชุ่นเดินไปดูไปและมาถึงตีนเขาโดยไม่รู้ตัว

ตรงหน้าทางเล็กคดเคี้ยว ราวกับงูเหลือมพันภูเขาไว้ทั้งลูก ตั้งแต่ตีนเขาถึงยอดภูเขา ก่อนที่เขาปีนขึ้นไปบนยอดเขา หูของเขาก็มีเสียงเบาๆของใครบางคนกำลังคุยกัน

เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย น่าจะเป็นคนที่สมาคมบู๊ที่ดูแลที่นี่

นักบู๊ฝีมือดีกว่า 80 คน น่าสนใจ!

เขาระงับเสียงหัวเราะและหยุดฝีเท้าอยู่ตรงทางขึ้นเขา

ขณะเดียวกันอีกด้านของตีนเขาที่เขียวขจี มีคนสิบกว่าคนยืนอยู่ด้วยกัน

สายตาของพวกเขาจับจ้องมายังหลังของเซียวชุ่นซึ่งอยู่ไม่ไกล

ขณะนี้ชายชราผมขาวคนหนึ่งหันไปหาชายวัยกลางคนที่มีท่าทีที่ไม่ธรรมดาและกล่าวว่า “เจ้าสำนักเย่ ไอ้เด็กคนนี้มันห้าวหาญจริงๆ!”

เจ้าสำนักเย่ที่ชายชราเรียกแน่นอนว่าคือเจ้าสำนักสมาคมบู๊ซงเจียง เย่หนานเทียน

ส่วนชายชราที่ถามเมื่อกี้คือรองเจ้าสำนักอีกคนหนึ่ง เจียงเจี้ยน

ก่อนที่ เย่หนานเทียนจะพูด คนที่อยู่ข้างๆก็อดไม่ได้และพูดแทรกขึ้นว่า: “ถนนสายนี้มีคนอยู่ไม่ต่ำกว่าร้อยคน หากจะขึ้นไปเพียงลำพังเกรงว่าจะยากเท่าขึ้นสวรรค์!"

มีคนเห็นด้วยกับคำพูดนี้มากมายในทันที

เห็นได้ชัดว่าเหล่าผู้อาวุโสของสมาคมบู๊ซงเจียง ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการกระทำของเซียวชุ่น

แม้ว่าเขาจะโดดเด่นมาในงาน "อิงเจี๋ยคัพ" ทำให้สมาคมมบู๊พ่ายแพ้อย่างราบคาบ แต่คราวนี้เจ้าสังเวียนเนี่ยนำทีมด้วยตัวเอง!

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันในที่สุดเย่หนานเทียนก็ค่อยๆพูดว่า

“พวกท่านคิดว่าเขาไม่เจียมตัวใช่หรือไม่ แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้น!”

เจียงเจี้ยนตะลึงไปครู่หนึ่งและขอคำแนะนำว่า "ไม่ทราบว่าท่านเจ้าสำนักมีความเห็นอย่างไร？

“เมื่อเร็วๆนี้มีข่าวลือในสมาคมบู๊ว่าเซียวชุ่นเป็นคนเย่อหยิ่งและอวดดี แต่ฉันคิดว่าจงใจทำอย่างนั้น

อย่างเช่นการมาเขาหยาในครั้งนี้ แม้ว่าเจ้าสังเวียนเนี่ยจะนำทัพด้วยตนเอง เซียวชุ่นรู้ทั้งรู้มันเต็มไปด้วยอันตรายแต่เขาก็ยังพยายามบุกเข้ามา พวกท่านคิดว่านี่เป็นเพียงความห้าวหาญของคนทั่วไปหรือ? "

หลังจากนิ่งไปชั่วครู่ เย่หนานเทียนถามเองตอบเองว่า “ฉันคิดว่าคงไม่ใช่อย่างนั้น แล้วเซียวชุ่นจะฉวยโอกาสจากการมาเขาหยาเพื่อสร้างชื่อให้ตัวเอง!”

ทันทีที่พูดจบทุกคนก็ตะลึงและมองไปที่เย่หนานเทียนผู้ที่สรุปเรื่องนี้อย่างไม่ได้นัดหมาย และรอให้เขาอธิบายเหตุผลอย่างละเอียด!

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่หนานเทียนก็ยิ้มเล็กน้อย

“อันที่จริงฉันเมื่อคืนนี้ฉันได้คุยจ้าวสหเซียว!”

“หืม!?”

เจียงเจี้ยนและคนอื่นๆตกตะลึงไม่รู้ว่าคำพูดเหล่านี้หมายความว่าอะไร

เย่หนานเทียนพยักหน้าและพูดอย่างตรงไปมาว่า: "ตอนแรกฉันก็คิดแบบเดียวกับพวกท่าน โดยคิดว่าเซียวชุ่นไม่เจียมตัว

เซียวชุ่นแต่หลังจากการคุยกับเขาแล้ว ฉันพบว่าคนนี้ไม่ใช่คนบ้าระห่ำ แต่เป็นคนที่มีความสามารถโดดเด่นและมีพลังที่ไม่ธรรมดา! "

เขาไม่ได้บอกลูกน้องว่าทำไมเขาถึงติดต่อกับเซียวชุ่น

เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาและไม่จำเป็นต้องบอกคนอื่น

ทันใดนั้นเขาเริ่มพูดถึงนโยบายและวิธีการกำกับดูแลของซินบูให้กับทุกคน อย่างละเอียด เจียงเจี้ยนฟังแล้วก็ตกตะลึงในทันที

ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิด เย่หนานเทียนก็พูดต่อ

“พวกคุณคงทราบดีว่ารูปแบบการจัดการของสมาคมบู๊ตอนนี้เป็นแบบไหน ภายใต้รูปแบบนี้ซงเจียงจะอยู่ได้ไม่เกินสามปีและรายรับจะไม่พอรายจ่าย ดังนั้นถึงเวลาแล้วที่เราต้องคิดถึงทางข้างหน้า!”