บทที่ 680 หยิบออกมาอย่างใจกว้าง

ภายใต้สิ่งแวดล้อมที่ใหญ่เช่นนี้ หากว่าจัดการประชุมค้าขายโอสถที่ท้องที่ของเมืองเหลยหยางละก็ ยากที่จะหลบเลี่ยงที่จะทำให้พวกนักบู๊ที่ไม่ได้หลุดพ้นออกจากสมาคมบู๊ไม่สะดวกมาเข้าร่วม

แต่จัดที่ซงเจียงแถบนี้ งั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปคำนึงถึงปัญหาพวกนี้แล้ว

เดิมทีที่นี่เป็นภายนอกสุดของการปกครองอิทธิพลของสมาคมบู๊ การดูแลจะเปราะบางเป็นพิเศษในทุกด้าน

เป็นเพราะสาเหตุเช่นนี้เอง สมาคมบู๊เลยมีการค้าขายเป็นการส่วนตัวกับสมาคมดูแลของท้องที่ในระดับหนึ่ง แน่นอนว่าจุดประสงค์คือต้องการให้ท้องถิ่นจัดสรรการดูแลร่วมกับสมาคมบู๊

หลังจากฟังข้อเสนอของเซียวชุ่น หนิงจื้อหยวนอาจารย์และลูกศิษย์ก็ใจเต้นกันอยู่สองคน ต่างเริ่มแอบไตร่ตรองอยู่ในใจ

ครู่ใหญ่ต่อมา พวกเขาพยักหน้าว่าตนเองก็เห็นพ้อง สนับสนุนแผนการนี้ของเซียวชุ่นเป็นอย่างมาก

“การกระทำนี้ของจ้าวสหเซียวช่างเหนือชั้น หากว่าประตูการค้าครั้งนี้ไม่ขาดตกบกพร่อง ถึงเวลานั้นซงเจียงจะต้องกลายเป็นเมืองนำร่องสหพันธ์บู๊อันดับสองนอกเหนือจากเมืองเหลยหยางแน่ !”

เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย : “ฮ่า ๆ ก่อนหน้านี้ฉันเคยปรึกษาเรื่องการสร้าง “สถานศึกษาย่อยจิ่งเทียน” รวมทั้ง “หอโอสถขนาดย่อม” ที่นี่กับเย่หนานเทียนและคนอื่น ๆ เพียงแต่ตอนนั้นกลับไม่ได้คิดที่จะย้ายการประชุมการค้าขายโอสถมาเรียกประชุมแถบนี้”

ก่อนหน้านี้หนิงจื้อหยวนได้ยินมาว่าเย่หนานเทียนและเกาฉิวสวามิภักดิ์แล้ว ในตอนนี้ได้ยินก็ไม่ได้มีความประหลาดใจเลยสักนิด เพียงแต่กำลังพยักหน้าไปพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ก็เท่านั้น

จากนั้น เขากำหมัดไปที่เซียวชุ่น

“จ้าวสหเซียวได้มอบหมายภารกิจอันสำคัญให้ อาจารย์และลูกศิษย์ผมย่อมไม่สามารถทำให้ผิดหวังได้หรอกครับ”

พูดจบ เขาตบบ่าของฮู๋ปู้กุยผู้เป็นลูกศิษย์ที่อยู่ข้าง ๆ : “ปู้กุย พวกเราก็อยากกลับไปที่เขาหยาเที่ยวหนึ่ง เด็ดเอาสมุนไพรในสวนยานั่นมา จะได้เตรียมไว้เมื่องานประชุมการค้าขายโอสถในอนาคตต้องการ !”

“ได้เลย !” ฮู๋ปู้กุยพยักหน้า ไม่สนใจเรื่องไล่ตามดาราอะไรนั่นแล้ว วางตะเกียบลงจะติดตามอาจารย์ไปเขาหยาทันที

เห็นอาจารย์และลูกศิษย์ดำเนินการอย่างรวดเร็วและเฉียบขาดกันสองคน เซียวชุ่นจึงเอ่ยเตือน : “ท่านผู้อาวุโสเด็ดสหพันธ์บู๊สวนยานั่นแค่ครึ่งเดียว ที่เหลือยังคงคืนให้ “โรงเสวียนฮู๋”ทั้งหมดของคุณ ในขณะเดียวกันผมจะเอาตำรับโอสถขั้นสูงยี่สิบประเภทมาทำการแลกเปลี่ยน”

“เฮือก……ตำรับโอสถขั้นสูงยี่สิบประเภท!”

ฮู๋ปู้กุยสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่งด้วยความตกใจ รีบหยุดฝีเท้ามองเซียวชุ่น

ไม่ใช่เขาไม่เคยได้เปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอกหรอก

แม้กระทั่งสำนักอาจารย์ของตัวเองในตอนนี้ก็กุมสูตรลับโอสถขั้นสูงไว้สี่ห้าแผ่นนี่เอง อีกอย่างส่วนใหญ่ก็ไม่สมบูรณ์ครบถ้วน เหลือเพียงชุดเดียวที่สมบูรณ์ไม่ขาดหาย

แต่ว่าเซียวชุ่นถึงกับอ้าปากบอกยี่สิบแผ่น นี่ช่างน่าตกใจเหลือเกิน !

จากความเห็นของฮู๋ปู้กุย ต่อให้เป็นสมาคมบู๊ก็คาดว่าไม่น่าจะขี้โม้ขนาดนั้นหรอก

แม้ว่าสีหน้าของหนิงจื้อหยวนไม่ถือว่าสงบไปกว่าลูกศิษย์มากนั้น แต่ในใจกลับมีคลื่นโหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่งเช่นเดียวกัน

จากนั้น เขาโบกมือเอ่ยด้วยคำพูดที่ตรงไปตรงมา

“จ้าวสหเซียว คุณทำเพื่อคุณธรรมสูงส่งและทรงเกียรติภูมิของผู้ฝึกฌานใต้หล้า หากว่าผมรับของของคุณ จะไม่ถือว่าเป็นการตบหน้า “โรงเสวียนฮู๋” ของผมหรอกเหรอ ? แม้ว่าผมไม่เทียบเท่าอาจารย์กลั่นยา แต่กลับเป็นผู้บำเพ็ญตนด้วยเหมือนกัน เรื่องการแลกเปลี่ยนอย่าได้เอ่ยถึงอีกเลย !”

“ท่านผู้อาวุโสไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก ในฐานะที่คุณเป็นผู้อาวุโส “หอโอสถ” ของผมได้อุทิศตัวไว้มาก อีกอย่างเดิมทีสวนยานี้เป็นของของสำนักอาจารย์คุณ ผมเอามาใช้ ย่อมต้องชดเชยให้กับพวกคุณ อีกอย่างคุณกับผมต่างอยู่จำพวกผู้กลั่นยาเหมือนกัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็อยู่ในหลักทำนองคลองธรรมนะครับ”

พูดจบ เซียวชุ่นก็หยิบเอาแผ่นกระดาษจากในกระเป๋าที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้วปึกหนึ่ง มอบไว้ในมือของหนิงจื้อหยวน

นี่เป็นตำรับโอสถขั้นสูงยี่สิบแผ่น เป็นของที่เขาคัดลอกเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว เพียงแต่ไม่ได้มอบให้หนิงจื้อหยวนมาโดยตลอดเท่านั้นเอง

“แม่เจ้า นี่เป็น “โอสถไท่อิดเสวียนหมิง” ที่ไม่ได้สืบทอดต่อกันมานี่ เฮือก ถึงกับยังมี “โอสถชะล้างกระดูก” ……”

เห็นที่คัดด้วยมือพวกนั้นในมือของอาจารย์ ฮู๋ปู้กุยส่งเสียงอุทานเป็นพัก ๆ

อย่างไรก็ตาม โอสถพวกนี้ล้ำค่าเกินไปจริง ๆ !

โดยเฉพาะ “โอสถไท่อิดเสวียนหมิง” นั่น เป็นชิ้นโบแดงในโอสถขั้นสูงเลย แทบจะเรียกได้ว่าเป็นยาทองเม็ดเล็กเลย มีประสิทธิภาพทรงพลังสำหรับการบุกทะลวงของผู้ฝึกฌาน อีกทั้งไม่หลงเหลือข้อบอกพร่องเอาไว้ด้วย