บทที่ 681 ว่าที่สามี

หกโมงเย็น แสงไฟสว่างไสวแล้วในเมืองซงเจียง

ใจกลางเมือง โรงแรมเชอราตัน

เซียวชุ่นและเฉ่าหว่านฉิงมาถึงตามนัด

มองดูห้องโถงที่สวยงามสง่ายิ่งใหญ่ตรงหน้า เซียวชุ่นยิ้มมุมปาก: “ฮึฮึ อลังการดีนะ!”

เฉ่าหว่านฉิงนิ่งเงียบ เดินไปข้างหน้าคนเดียว

เห็นแบบนั้น เซียวชุ่นยักไหล่ รู้สึกผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่ตอนเย็น ก็กลายเป็นอย่างกับว่าคนแปลกหน้าห้ามเข้าใกล้ ทำเอาเขาไม่รู้จะทำยังไง

ขมวดคิ้วสักแป๊ป เซียวชุ่นรีบเดินตามไป

ระหว่างทางไม่พูดไม่จา ลิฟท์ตรงขึ้นไปชั้นหกของโรงแรม

ชั้นนี้เป็นห้องปิดส่วนตัวแขกพิเศษ เป็นสถานที่สำหรับให้พวกคนระดับสูงจัดการเลี้ยงรับแขก คนธรรมดาทั่วไปทำได้แค่มองดูเท่านั้น

บรรณาธิการนิตยาสารวงการบันเทิงท่านหนึ่ง สามารถจองห้องส่วนตัวแบบนี้ได้?

เห็นได้ชัดว่าคำตอบนั้นถูกล็อคไว้อยู่แล้ว

เดินผ่านทางเดินที่ตกแต่งหรูหรา ทั้งสองปรากฏตัวอยู่หน้าห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง

เฉ่าหว่านฉิงหยุดเดิน และไม่ยื่นมือเปิดประตู สีหน้าดูลังเล

“เป็นอะไรไป?” เซียวชุ่นถามขึ้นอย่างนิ่งๆ

เงียบไปสักครู่ เฉ่าหว่านฉิง: “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกเหมือนมีรางไม่ค่อยดีก็เท่านั้นแหละ!”

เซียวชุ่นมองธออย่างประหลาดใจ ไม่รู้ว่าประโยคนี้ของอีกฝ่ายแฝงความหมายอะไรไว้อยู่

ในทันที เขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้อย่างกะทันหัน ก่อนหน้านี้เฉ่าหว่านฉิงเคยบอกว่าที่เธอปรากฎตัวในสนามบินอย่างน่าเวทนาแบบนั้นมันมีสาเหตุ!

ไม่รู้ว่าทำไม เซียวชุ่นรู้สึกว่าสาเหตุนี้เดี๋ยวอาจจะได้ไขข้อสงสัยแล้วก็ได้

และในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เฉ่าหว่านฉิงก็ยื่นมือผลักประตูห้องออก

ในทันที ก็เห็นห้องส่วนตัวที่หรูหรา

และที่ปรากฏขึ้นพร้อมกัน ยังมีชายผู้หนึ่ง

บนจมูกของเขาหนีบไว้ด้วยแว่นตาที่หนาอย่างกับขวดเหล้า อายุประมาณสักสี่สิบกว่าปี บนหัวเผยคำว่า “ชนบทล้อมรอบเมือง” แนวโน้มหัวล้าน ให้ความรู้สึกที่ขาดความมีชีวิตชีวา

เฮียวัยกลางคนคนนั้นตอนนี้ที่เห็นเฉ่าหว่านฉิง ยิ้มใหญ่ขึ้นมาพร้อมลุกขึ้นต้อนรับทันที

“ฮ่าฮ่า คุณเฉ่า เชิญเข้ามาเลยครับ!”

แต่ตอนที่เขาเห็นเซียวชุ่นที่ยืนอยู่ข้างๆเฉ่าหว่านฉิงนั้น แสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่ช้าก็เก็บกลับเข้าไป

ผู้คนนั่งลง ชายวัยกลางคนๆนั้นก็เริ่มแนะนำตัวขึ้นมา

“ผมคือบรรณาธิการของสำนักหนังสือพิมพ์ซงเจียง ชื่อหวงโหย่วฝู!”

พูดไป เขาก็หยิบนามบัตรใบหนึ่งจากกระเป๋ายื่นให้กับเฉ่าหว่านฉิง

เฉ่าหว่านฉิงไม่ได้ใส่ใจการทำดีด้วยนี้ ถอดแว่นตาดำลงแล้วเหลือบไปมองหวงโหย่วฝูนิ่งๆทีหนึ่ง: “อยากได้เท่าไหร่!”

“เอ่อ…..”

วิธีพูดจาที่ตรงแบบนี้ ทำเอาหวงโหย่วฝูตั้งตัวไม่ถูกในทีเดียว

ในทันที เขาเก็บมือที่จับนามบัตรไว้กลับมาอย่างไม่ค่อยดีใจนัก หัวเราะพูด

“ฮึฮึ อันที่จริงที่ผมเรียกคุณเฉ่ามาไม่ใช่เพราะอยากจะนั่งคุยเรื่องราคาหรอกนะ เพราะรูปพวกนั้นถูกคนๆหนึ่งซื้อไปแล้ว ผมก็แค่ช่วยเขาออกหน้านัดคุณมาที่นี่เท่านั้นเอง”

ได้ยินแบบนั้น เฉ่าหว่านฉิงพูดขึ้นอย่างหมดหนทาง: “เห้อจุ้นเสียนใช่ไหม?”

“ไม่ปิดบังคุณเฉ่า คุณชายเห้อยอมเสียทุกอย่างเพื่อคุณเลยนะ เพราะรูปพวกนั้นน่ะเป็นรูปที่ผมได้ราคาที่ดีที่สุดตั้งแต่ทำงานมาเลยนะ รูปละสิบล้าน จิๆๆ…..” หวงโหย่วฝูจิปากต่อเนื่อง

ในฐานะบรรณาธิการของวงการบันเทิง ในขณะเดียวกันก็เป็น “ปาปารัสซี่”มือโปร ที่เหล่าดารากลัวกัน

แต่ครั้งนี้สามารถได้เงินจากตัวเฉ่าหว่านฉิง กลับเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน!

ไอ้นี่ รูปสิบใบ ก็ทำให้เขาได้เงินมาหนึ่งร้อยล้านเลย ผลตอบรับนี้ช่างเป็นอะไรที่ทำให้คนตกใจจนพูดไม่ออกเลย