บทที่ 683 ไม่สนใจเรื่องเงิน

คำพูดของเห้อจุ้นเสียนเพิ่งออกไป เฉ่าหว่านฉิงขมวดคิ้วทันที

“เห้อจุ้นเสียน นี่นายหมายความว่าไง……เห็นฉันเป็นอะไรเนี่ย เป็นสิ่งของที่นายใช้เงินก็ซื้อมาได้เหรอ?”

“หว่านฉิง อย่าเข้าใจผิดไป!”

เห้อจุ้นเสียนโบกมือ แสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น

ในทันที เขามองไปหาเซียวชุ่นด้วยหน้าตาหาเรื่อง พูดด้วยเสียงเย็นชาต่ำต่ำ: “คบกับคนแบบนี้ที่ใส่เสื้อราคาถูกทั้งตัว ไม่สนใจภาพลักษณ์ มีแต่จะทำให้คุณเสียชื่อเปล่าๆ!”

ตั้งแต่แวบแรกที่เห็นเซียวชุ่น เห้อจุ้นเสียนก็ดูถูกจากอีกฝ่ายจากใจ

สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดาๆ หน้าตาก็ธรรมดา ก็ไม่รู้ว่าทำไมเฉ่าหว่านฉิงถึงไปใกล้ชิดสนิทสนมกับกากเดนแบบนี้ได้

แต่ตอนนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปสนใจขนาดนั้น ใช้เงินไล่กลับไปก็จบแล้ว

เฉ่าหว่านฉิงเห็นเซียวชุ่นถูกคนอื่นเหยียดหยามแบบนี้ ในใจรู้สึกโมโหอย่างมา

ไม่ว่ายังไง คนๆนี้ก็เคยช่วยเหลือตัวเองไปหลายครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกที่เธอแอบมีอยู่ในใจ

ดังนั้น เธอจึงกล่าวตำหนิ: “ฉันจะคบกับคนแบบไหน นายก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง ฉันจะพูดอีกครั้ง ฉันไม่ใช่ว่าที่ภรรยาของนาย!”

เห้อจุ้นเสียนหัวเราะเบาๆ หยิบสมุดเช็คจากอก ปากกาสีทองในมือง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก เขียนเลขศูนย์อย่างยาวเหยียด ฉีกออกมาแล้วโยนลงข้างเท้าตัวเอง พูดพร้อมหัวเราะเบาๆ

“นี่แก เช็คเงินสดสิบล้าน เก็บขึ้นมาแล้วไสหัวไปไกลๆซะ ถ้าให้ฉันเห็นว่าแกเข้าใกล้หว่านฉิง ระวังฉันจะหักแขนหักขาแก!”

เห็นแบบนั้น เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆ: “ฮึฮึ ดูท่านายจะรวยมากนะ!”

“ธรรมดาน่ะ ไล่ให้แกไปก็เพียงพอ!” เห้อจุ้นเสียนสีหน้าเย่อหยิ่ง

แต่เขากลับไม่รู้ว่า สำหรับผู้ชายที่สามารถใช้เงินมากถึงห้าร้อยล้านเพื่อซื้อชุดชุดหนึ่งได้ในงานประมูลการกุศลแล้ว เงินสิบล้านก็นับอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

จนถึงตอนนี้ เงินสำหรับเซียวชุ่นนั้น ก็กลายเป็นเพียงแค่ตัวเลขไปนานแล้ว อย่าว่าแต่สิบล้านเลย ต่อให้เป็นหนึ่งพันล้านก็แค่นั้นแหละ

อันที่จริงแนวทางการพัฒนาของเขาไม่ได้อยู่ที่เมืองธุรกิจ แต่ที่มาที่นี่ก็เพียงเพราะเพื่อเหยาเสินเท่านั้นแหละ

เห็นเซียวชุ่นไม่พูดอะไรอยู่นาน เห้อจุ้นเสียนนึกอย่างเต็มอกว่าอีกฝ่ายกำลังลังเลอยู่ ก็เลยเปิดปากเตือน: “นี่แกเงินอยู่ข้างตีนฉัน อยากได้ก็มาเก็บ!”

“เหอะเหอะ!”

หัวเราะเบาๆ เซียวชุ่นลุกขึ้นยืนแล้วเหลือบอย่างสบายใจไปหาเห้อจุ้นเสียนที่เย่อหยิ่ง

เขาค่อยๆจุดติดบุหรี่ พูดพร้อมพ่นควันออกมา: “ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่สนใจเงินว่ะ!”

พูดจบ เขางอนิ้วดีดไปที บุหรี่ในมือวาดเส้นโค้งอันสวยงามออกมากลางอากาศ หล่นลงบนเช็คใบนั้นที่อยู่ข้างเท้าเห้อจุ้นเสียนอย่างแม่นยำ

กระดาษเจอเปลวไฟ ก็ถูกไหม้จนเป็นจุดสีดำขึ้นมาทันที ในทันทีก็ไหม้ขึ้นมาทั้งใบ ไม่ถึงเสี้ยววิก็กลายเป็นกองขี้เถ้า!

ในเวลาอันสั้น ในห้องส่วนตัวเงียบจนเข็มหล่นยังได้ยิน

“กึก!”

หวงโหย่วฝูตอนนี้กลืนน้ำลายแรงๆเข้าไปทีหนึ่ง มองไปที่กองขี้เถ้าข้างเท้าของคุณชายเห้ออย่างโลภแบบไม่มีที่เปรียบ ถ้าเมื่อกี้เป็นเขา ก็คงเอาเงินแล้วไสหัวไปให้พ้นๆตั้งนานแล้ว

พอมีเงินแล้ว ยังจะกลัวไม่มีสาวสวยรึไง

เฉ่าหว่านฉิงไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อยกับการกระทำของเซียวชุ่น

เพราะยังไงเธอเคยได้เห็นอำนาจทรัพย์ที่หนาแน่นของเซียวชุ่นที่งานประมูลในเป่ยหยางไปแล้ว ถึงแม้ครั้งนั้นทั้งคู่ถือว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีเท่าไหร่ แต่นั่นก็ถือว่าผ่านไปแล้ว!

นึกย้อนถึงเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นตอนนั้น มุมปากของเธอก็มีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

ตอนนี้ หน้าหล่อๆของเห้อจุ้นเสียนก็หมองขึ้นมา สายคู่หนึ่งอันเฉียบคมของเขากวาดไปมาที่ตัวเซียวชุ่น ความก้าวร้าวนั้นมากอย่างถึงที่สุด

ผ่านไปสักพัก เขาพูดขึ้นอย่างเย็นชา: “กินของที่อยู่บนพื้นไปซะ แล้วฉันจะถือว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!”

ยักไหล่ไปที เซียวชุ่นหน้าตาไม่ทำตาม

ตอนนี้บอดี้การ์ดหัวเกรียนคนหนึ่งทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ด่าขึ้นอย่างโมโห: “ไอ้เชี่ยนี่ ไม่ได้ยินที่เถ้าแก่พูดรึไง!”

แสงตาล็อคเข้า สายตาเซียวชุ่นเหมือนมีดคมสองเล่ม แทงตรงเข้าในใจอีกฝ่าย