บทที่ 684 หน้าคุ้นๆ

หลังออกจากห้องส่วนตัว หวงโหย่วฝูเช็ดเหงื่อที่ไหลเต็มหัว ต่อด้วยตบๆไปที่หน้าอกตัวเอง ลมหายใจดูรวดเร็ว

เมื่อกี้เขาได้เห็นกับตา คนที่ชื่อเซียวชุ่นนั่นท่าละคน ล้มบอดี้การ์ดข้างๆคุณชายเห้อได้อย่างง่ายดาย

การโจมตีที่แข็งแกร่งแบบนั้นทำเอาอีกฝ่ายไม่มีแม้แต่โอกาศสู้กลับ!

นึกถึงตรงนี้ หวงโหย่วฝูใจเต้นแรงขึ้นมา

เพราะก่อนที่เห้อจุ้นเสียนจะมา เขาได้พูดเยาะเย้ยเซียวชุ่นไป ถ้าเกิดเดี๋ยวโดนคิดบัญชี ตัวเองก็โดนทำเอาร่างกายบาดเจ็บน่ะสิ?

ทางเดินฝั่งนั้น มีเสียงคนกลุ่มหนึ่งพูดคุยกันขึ้น

“แม่งเอ้ย กูถูกพ่อขังไปสองวัน กระดูกทั้งตัวไม่ค่อยสบายเลย วันนี้ในที่สุดพ่อกูก็ออกไปทำธุระ กูถึงได้แอบออกมาเที่ยวให้สะใจหน่อย ถ้าวันนี้พวกมึงไม่ให้เกียรติกู กูจะถลกหนังพวกมึงออกให้หมดเลย!”

“ฮ่าฮ่า ลูกพี่พูดขนาดนี้แล้ว พวกผมไม่กล้าไม่ทำตามหรอก!”

ได้ยินบทสนทนานี้แล้ว หวงโหย่วฝูสีหน้าขยับ พูดในใจ: “หรือว่านี่คือนายท่านคนนั้น?

ในทันที ในใจเขาก็เริ่มลังเลขึ้นมา คิดว่าตัวเองควรจะไปหานายท่านคนนั้นมาช่วยเห้อจุ้นเสียนไหม

แต่ลังเลไปเพียงไม่กี่วิ

“นายท่านคนนั้น” มีเบื้องหลังฐานะที่ยิ่งใหญ่ ให้ความมั่นใจเขาเพียงพอ

นึกถึงฐานะ “คุณชายเย่”นั่น เขากัดฟันแล้วตัดสินใจ

มีคนระดับหนึ่งแบบนี้ออกตัว ฝีมือที่น่าสงสารของเซียวชุ่นนั่นก็นับอะไรไม่ได้แล้ว

ยังไงพ่อของคนๆนั้นก็เป็นผู้นำคนฝีมือดีกลุ่มหนึ่งเลย

เข้าใจถึงความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งในนั้นแล้ว หวงโหย่วฝูยิ้มมุมปาก รู้สึกว่าหลังจากวันนี้ไปตำแหน่งตัวเองจะต้องได้พุ่งสูงขึ้นไปแน่นอน

เขาคิดในใจ ช่วยคุณชายเห้อครั้งนี้ จากวันนี้ไปกูก็ไม่ต้องไปทำงานนี้ที่ถูกคนเกลียด วันๆกินดีอยู่ดีก็ดีเลยสิ?

นึกถึงตรงนี้ เขาก็พุ่งตรงไปทางที่ได้ยินเสียงมา

ในขณะเดียวกัน ในห้องส่วนตัว

เซียวชุ่นยืนอยู่ตรงหน้าเห้อจุ้นเสียนแล้ว มองดูหน้าที่ซีดอย่างกับไก่ต้มของอีกฝ่ายอย่างน่าสนใจ

“ถ้าแกกล้าลงมือ ฉันรับประกันเลยว่าแกจะไม่มีทางได้ออกไปจากซงเจียงไป”

ในใจเห้อจุ้นเสียนตอนนี้กลัวจะตายอยู่แล้ว แต่ปากก็ยังแข็งไม่เลิก

ในด้านภาพลักษณ์นี้เรียกได้ว่าควบคุมได้ดีมาก ศักดิ์ศรีของ “รุ่นสอง” ยังไม่ได้ถูกเหยียดย่ำ

แต่เสียดาย ที่การข่มขู่แบบนี้สำหรับเซียวชุ่นแล้ว ไม่ได้มีผลอะไรเลย

เขาแค่พูดอย่างนิ่งๆว่า: “เอารูปภาพมา!”

“กูไม่ให้ แล้วมึงจะทำไรกูได้?”

เห้อจุ้นเสียนมองดูเซียวชุ่นอย่างไม่กลัวเพราะมีที่พึ่ง ในใจรู้สึกนิ่ง

“แกเคยสัมผัสความรู้สึกที่ถูกคนใช้แรงบีบกระดูกบนไหล่จนหักอย่างจังไหม?” เซี่ยวชุ่นยิ้มเจื่อนๆ

“เหอะเหอะ ความรู้สึกนั้นช่างงดงามจริงๆ!”

เพิ่งพูดจบ เขาก็ได้ยื่นมือไปกดลงที่ไหล่ของเห้อจุ้นเสียนแล้ว นิ้วยาวๆนั้นค่อยๆหดลง

สัมผัสถึงแรงกดที่มาจากไหล่ หยาดเหงื่อบนหน้าผากเห้อจุ้นเสียนก็อัดแน่นขึ้นเรื่อยๆแล้ว เขาเริ่มดิ้นรนอย่างแรงขึ้นมาทันที แต่ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถปลิตัวออกจากนิ้วห้านิ้วใหญ่ของเซียวชุ่นได้

แรงของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

แขนยาวๆของเซียวชุ่นเหมือนหลอมมาจากเหล็ก กดทับบนไหล่ของเห้อจุ้นเสียนอย่างไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

“อย่ามาท้าทายกับความอดทนของฉัน เอารูปภาพมา”

“ไปหาแม่มึงไป!”

ตะคอกโมโหไปที คุณชายเห้อใช้แรงถีบไปที่ท้องของเซียวชุ่น

“ก๊อก!”

เสียงกระดูกแตกหักที่ทำเอาคนขนหัวลุกดังขึ้น

ต่อด้วย เสียงร้องโหยหวนของเห้อจุ้นเสียน

“อ๊าก!”