บทที่ 685 สร้างความขัดแย้งไว้

แผ่นหลัง? คุ้นเคย?

เย่จี้เซิ่งดึงซิการ์ในปากลงอย่างสับสนเล็กน้อย แล้วมองไปที่แผ่นหลังที่อยู่ไม่ไกลออกไปอีกครั้ง

มองดูดีๆ เขารู้สึกว่าคุ้นเคยเล็กน้อยจริงด้วย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น ยังไงในซงเจียงคนรู้จักของเขาเยอะแยะไป

ในเมื่อเมื่อกี้ได้ทิ้งคำพูดรุนแรงไว้แล้วๆ ถ้าไม่ทำจริงก็จะเสียหน้าได้

ดังนั้น เขาจึงพูดอย่างไม่แคร์: “ช่างแม่งมันสิ ให้พวกมึงทำก็รีบทำ พูดมากอยู่ได้……เอ่อ…..”

พูดไปพูดมา เย่จี้เซิ่งสีหน้าแข็งทื่อ เหลือบสายตาไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในมุมห้อง

ในทันที เขาขยี้ตาตัวเอง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

จากนั้น เย่จี้เซิ่งมองไปที่แผ่นหลังนั้นอีกที แล้วใจสั่นคลอขึ้นมา

หวงโหย่วฝูมองเขาอย่างไม่เข้าใจ พูดอย่างรีบร้อนว่า: “คุณชายเย่ รีบไปช่วยคุณชายเห้อเถอะ ตอนนี้มีแต่ท่านเท่านั้นที่สามารถช่วยได้!”

“แม่งเอ้ย!”

เย่จี้เซิ่งตะโกนด้วยความโกรธ ตบไปที่หน้าหวงโหย่วฝู ทำเอาอีกฝ่ายล้มลงกับพื้น ยังรู้สึกไม่หายโกรธแล้วก็เหยียบไปที่อีกฝ่ายสองสามที

“ห๊ะ……คุณชายเย่ นี่ท่าน……นี่มันอะไรกัน?”

ร้องอย่างเวทนาไปด้วย แล้วหวงโหย่วฝูก็มองดูเย่จี้เซิ่งที่กำลังทุบตีตัวเองอย่างรุนแรง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ!

“ลูกพี่เซียว โอ้ไม่ นายท่านเซียว! ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วครับ!”

ความสงสัยของหวงโหย่วฝู เย่จี้เซิ่งไม่ได้สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ แค่ขอโทษไปทางแผ่นหลังอย่างตกใจกลัว จนสุดท้ายถึงกลับคุกเข่าลงไปกับพื้น!

ต่อด้วย ลูกน้องพวกนั้นที่เขาพามาก็คุกเข่าลงไปด้วย สีหน้าแต่ละคนดูสบายใจ!

เย่จี้เซิ่งตอนนี้รู้สึกผิดอย่างมาก เพราะเรื่องที่ล่วงเกินเซียวชุ่น สองสามวันนี้ถูกพ่อจัดการไปไม่น้อย

วันนี้ในที่สุดก็ได้ออกมาผ่อนคลายหน่อย ใครจะไปรู้ว่าจะมาเจอเทพสังหารองค์นี้อีก

เขาในตอนนี้ ไม่กล้าที่จะขัดแย้งกับเซียวชุ่นเลยแม้แต่น้อย ไม่งั้นไม่ต้องให้อีกฝ่ายจัดการ แค่พ่อตัวเองเย่หนานเทียนก็สามารถจบชีวิตตัวเองได้แล้ว!

การเปลี่ยนแปลงที่มาอย่างกะทันหันนี้ทำเอาหวงโหย่วฝูและเห้อจุ้นเสียนตาค้างจนพูดไม่ออก

เย่จี้เซิ่งคุณชายเย่ที่ชื่อเสียงโด่งดังในซงเจียง ก็สามารถถูกแผ่นหลังของคนๆหนึ่งทำให้ตกใจจนต้องคุกเข่าลง ขอโทษอย่างตกใจกลัว

นึกถึงตรงนี้

หวงโหย่วฝูรู้สึกมีลมเย็นๆขึ้นมาจากฝ่าเท้าแล้วไล่ขึ้นมาทั่วตัวอย่างรวดเร็ว ตกใจจนเหงื่อท่วมตัว!

ส่วนเห้อจุ้นเสียน มองไปที่สายตาของเซียวชุ่น ก็รู้สึกระมัดระวังตัวขึ้นมาเล็กน้อย

ตอนนี้ เซียวชุ่นปล่อยแขนเห้อจุ้นเสียนออก แล้วรีบยกมือให้เย่จี้เซิ่งคนนั้นที่กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น

“ลุกขึ้นมาเถอะ เรื่องก่อนหน้านี้ก็ผ่านไปแล้ว จากวันนี้ไปนายทำตัวเองดีๆแล้วกัน!”

ได้ยินถึงตรงนี้ เย่จี้เซิ่งโล่งอกใหญ่ๆไปที จิตใจที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง

“นายท่านเซียวใจกว้าง ผมเย่จี้เซิ่งนับถือจริงๆ!”

เอ่ยชื่นชม เย่จี้เซิ่งลุกขึ้นอย่างไม่ค่อยดีใจนัก

ต่อด้วย เขาก็เดินมาข้างๆเฉ่าหว่านฉิง ขอโทษขึ้นอย่างจริงใจ: “คุณเฉ่า วันนั้นล่วงเกินไปมาก ขออภัยด้วยครับ!”

ที่จริงเย่จี้เซิ่งไม่รู้ว่าเห้อจุ้นเสียนกับเฉ่าหว่านฉิงมีเรื่องหมั้นกัน

ยังไงเขากับคุณชายเห้อนั่นก็เป็นแค่เพื่อนกินกันก็เท่านั้นเอง จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง

เฉ่าหว่านฉิงเหลือไปมองเย่จี้เซิ่งที่ท่าทางเคารพมีมารยาทอย่างเย็นชา ไม่ได้ตอบกลับอะไร

จะให้เธอไปยกโทษให้คนที่หวังไม่ดีกับตัวเองเนี่ยนะ จะเป็นไปได้ไง?

หลังไม่ได้ผลแถมยังทำให้ตัวเองหน้าเสีย เย่จี้เซิ่งยิ้มอย่างหมดหนทาง เดินไปหน้าหวงโหย่วฝูพร้อมสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง เตะเข้าไปสองสามทีอย่างเต็มแรง

“แม่มึงสิ นายท่านเซียวใช่คนที่เศษขยะอย่างแกจะล่วงเกินได้เหรอ!”