บทที่ 686 โลภมาก

เวลานี้ ทั้งสองฝ่ายเจียงเจี้ยนและระดับสูงของสมาคมซงเจียงที่กำลังเจรจากันอยู่ที่นี่ ส่วนที่นั่งอยู่ตรงข้ามพวกเขานั้นก็คือพวกบุคคลที่มีอิทธิพลของสำนักงานบริหารซงเจียง

ผู้ชายคนที่พูดเมื่อครู่นี้ชื่อว่าเห้อเทียนหลง เป็นสารวัตรใหญ่ของพื้นที่ซงเจียง และในขณะเดียวกันบุคคลนี้ก็เป็นบิดาของเห้อจุ้นเสียนด้วยเช่นกัน

หลังจากที่ได้ยินคำพูดที่ไม่ได้มีการปรึกษาทางหนีที่ไล่กันแม้แต่นิดเดียวของเห้อเทียนหลงแล้ว สีหน้าของเจียงเจี้ยนนั้นไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด หรี่ตาลงมองบุคคลที่มีอิทธิพลตรงหน้าเหล่านั้นอย่างพิจารณา จากนั้นก็มองไปยังสารวัตรเห้อ

“สารวัตรเห้อ ผมรอการมาครั้งนี้ก็เพื่อเป็นตัวแทน ‘สหพันธ์ซินบู’เพียงเท่านั้น คุณทำชุ่ยแบบนี้ และยังข่มขู่อีก ดูไม่มีเหตุผลอยู่บ้างนะ!”

ได้ยินแล้ว เห้อเทียนหลงก็หัวเราะเบาๆ : “เหอะๆ อาเจียง ถึงแม้ว่าผมจะรู้ตำแหน่งเดิมที่อยู่ที่ซงเจียงของอา แต่อาอย่าลืมนะครับ ว่าการเจรจาเป็นการให้ความสำคัญของผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย แม้แต่ผลประโยชน์พื้นฐานอาก็ไม่ให้ผม แล้วทำไมผมจะต้องสนับสนุนพวกอาด้วย?”

“ใช่ เมื่อก่อนทุกๆปีสมาคมจะช่วยเหลือให้ค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการกับสำนักงานเป็นพันล้าน แต่ตอนนี้สหพันธ์ไม่แม้แต่จะให้เงินเลย พวกเราจะปล่อยให้ผ่านไปได้ยังไง!”

“สารวัตร อย่างที่ผมบอกไว้พวกเราไม่ต้องเจรจาแล้ว เป็นตัวแทนของทางราชการซงเจียงไม่ยอมรับ‘สหพันธ์ซินบู’ไปเลย”

ในเวลานั้น ทางบุคคลที่มีอิทธิพลของสำนักงานบริหารก็พากันมีอารมณ์ตื่นเต้นไม่พอใจกันขึ้นมา

เจียงเจี้ยนเห็นสถานการณ์แล้ว ในใจก็เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มใจมากเช่นกัน

การติดต่อในวงการราชการของซงเจียงเป็นเขาที่จัดการให้เป็นระเบียบมาโดยตลอด สำหรับคนที่รับรู้แต่เรื่องเงินไม่รับรู้ถึงคนอื่นก็ย่อมเข้าใจอย่างลึกซึ้งอยู่แล้ว

ขณะนี้จ้าวสหเซียวทางนั้นก็ยืนยันว่าจะไม่ให้ประโยชน์ใดๆ ทำให้การทำงานของเขาก้าวไปอย่างยากลำบาก!

“ทุกท่านใจเย็นๆก่อนอย่าเพิ่งรีบร้อนไป การวางตัวของจ้าวสหเซียวผมเองก็เข้าใจอยู่เช่นกัน ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะไม่สามารถร่วมงานได้แบบนั้น ที่เขาไม่ได้ให้ค่าใช้จ่ายใดๆกับสำนักงานบริหารของพวกคุณเป็นการชั่วคราว คงจะต้องมีการพิจารณาไตร่ตรองของตัวเองอย่างแน่นอน!”

พูดมาถึงตรงนี้แล้ว เจียงเจี้ยนก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง พลางเอ่ยพูดต่อ : “แล้วอีกอย่าง ถ้าหากจ้าวสหเซียวจะวางแผนเอาซงเจียงเป็นป้อมหัวสะพาน ในอนาคตก็มีแนวโน้มที่จะสร้างเงินเป็นจำนวนมากที่นี่ได้ ถึงตอนนั้นมีการเก็บภาษีเข้าไปอีก พวกคุณยังจะกังวลปัญหาเรื่องเงินกันอยู่ไหม?”

เวลานี้เซียวเลี่ยที่นั่งอยู่ข้างๆเขาก็พยักหน้าคล้อยตามด้วยเช่นกัน

“เฮียเจียงพูดถูก ตอนนี้ทุกอย่างของสหพันธ์บู๊อยู่ในขั้นเริ่มต้น มูลค่าที่จะสามารถเกิดขึ้นได้ก็น้อยมาก ถึงแม้ว่าอยากจะให้ค่าบริหารดูแลกับพวกคุณ นี่ก็คงจะเป็นเรื่องหลังจากนี้เหมือนกัน!”

สำนักงานบริหารมีคนที่หัวเราะดูถูกออกมา จากนั้นก็เอ่ยพูดโต้แย้งขึ้น

“เหอะๆ พวกเรามองแค่ปัจจุบันเท่านั้น เห็นหนึ่งเดือนนี่ก็เป็นปีแล้ว ปกติแล้วเวลานี้ค่าบริหารดูแลของสหพันธ์บู๊จะต้องส่งมาให้พวกเราแล้ว แต่นี่พวกคุณก่อความวุ่นวายกัน รายได้ของพวกเราก็ลดลงไปส่วนหนึ่งด้วย!”

ได้ยินแล้ว ในใจของเจียงเจี้ยนและคนอื่นๆก็รู้สึกเกลียดชังเป็นอย่างมาก พวกมาครองตำแหน่งเป็นหมาหวงก้างพวกนี้ นอกจากในหัวที่เต็มไปด้วยเงินแล้วก็ไม่มีอย่างอื่นแล้ว เจรจายากมากเสียจริงๆ

ในช่วงที่กำลังโมโหอยู่นั้น ก็ได้ยินเห้อเทียนหลงเอ่ยพูดออกมานิ่งๆ

“ผมเองก็ไม่อยากทำให้พวกคุณลำบากใจ ค่าบริหารจัดการห้าร้อยล้านและกำไร20%ของซงเจียงสหพันธ์บู๊ทั้งหมด ถ้าหากสามารถบรรลุตามความต้องการของผมได้ พรุ่งนี้ผมสามารถอนุมัติที่ดินเขาหยาตรงนั้นให้พวกคุณได้!”

ไร้ยางอาย!

เจียงเจี้ยนด่าอีกฝ่ายอยู่ในใจ

ความต้องการนี้ไม่ใช่แค่ดูจะเกินไปธรรมดาเท่านั้น แต่เกินไปจนไร้ขอบเขตอีกเสียด้วยซ้ำ

กำไร20%ของซงเจียงสหพันธ์บู๊ จากการวางแผนของเซียวชุ่นที่ตัดสินขนาดออกมาในตอนนี้ เป็นจำนวนเงินที่มหาศาลอย่างแน่นอน

แต่คิดไม่ถึงว่าเห้อเทียนหลงนี่จะโลภมากแบบนี้ พอมาก็ต้องการหนึ่งในห้าของรายได้ทั้งปีแบบนี้!

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว เจียงเจี้ยนก็เอ่ยพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม : “เรื่องนี้ผมไม่สามารถตัดสินใจได้ จะต้องกลับไปถามความคิดเห็นของจ้าวสหเซียวก่อน”

“เหอะๆ เชิญเลย”

มองดูเจียงเจี้ยนที่มีสีหน้าซีดเผือดและคนอื่นๆ เห้อเทียนหลงก็หัวเราะออกมาอย่างไม่ได้สนใจนัก

จากนั้นเขาก็พูดเตือนขึ้นมาอย่างหยอกๆ : “ใช่สิ ครั้งต่อไปทางที่ดีที่สุดพวกคุณให้เซียวชุ่นนั่นมาเจรจากับผมเองนะ นี่ถึงจะเรียกว่ามีมารยาท!”

เจียงเจี้ยนขมวดคิ้วพลางเอ่ยขึ้น : “ผมจะเอาคำพูดของสารวัตรเห้อกลับไปอย่างไม่ตกหล่นเลย”

ว่าแล้วเขาก็พาคนที่เหลือออกไปจากห้องประชุม

ตอนไปนั้น สีหน้าทุกคนดูแย่มาก

“เฮียเจียง พวกข้าราชการพวกนี้น่ารังเกียจจริงๆ เย่อหยิ่งไม่เห็นสหพันธ์บู๊เราอยู่ในสายตา!”

“ใช่ เนี่ยจิ่วฉงเคยมีพลังอำนาจระดับไหน แต่ก็ต่อต้านจ้าวสหเซียวไม่ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าพวกไร้ประโยชน์ของสำนักงานบริหารนี้จะไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีแบบนี้!”

ได้ยินทุกคนต่างคนต่างแย่งกันพูดแล้ว เจียงเจี้ยนก็โบกมือ

“เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ได้รับคำสั่งให้ทำแบบนี้”