บทที่ 687 วางแผนทำร้ายผู้อื่น

สั่งผู้ใต้บังคับบัญชาเสร็จแล้ว เนี่ยจิ่วฉงก็เดินไปที่ “แท่นบัญชาการ”ของสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้เพียงลำพัง!

ที่นี่ เคยเป็นสถานที่ที่เขาขึ้นครองบัลลังก์เป็นเจ้าสังเวียน ในขณะเดียวกันก็เป็นสถานที่ที่เขาออกคำสั่งในกองทัพ และควบคุมแสดงความสามารถได้อย่างเต็มที่แห่งตะวันออกเฉียงใต้!

แต่ตอนที่สายตาของเขากวาดมองไปถึงเมืองเหลยหยาง เป่ยหยางและซงเจียงทั้งสามเขตพื้นที่นี้ ในแววตานั้นกลับมีไฟแห่งความโมโหพุ่งออกมาด้านนอก!

ในฐานะที่เป็นเจ้าสังเวียนบัญชาการห้ามณฑลกับสามสิบสี่เมืองในเขตตะวันออกเฉียงใต้ เขาในเวลานี้ก็เหมือนกับจักรพรรดิที่สูญเสียกำแพงเมืองไป ในใจจะพูดว่าไม่โมโหนั้นก็คงไม่ใช่เรื่องจริง!

เวลาสั้นๆไม่ถึงหนึ่งเดือน เขาก็ทิ้งหลายๆที่ออกไปแล้ว

ถ้าหากยืดเวลาออกไปอีกเสียหน่อยให้เซียวชุ่นและ “สหพันธ์ซินบู” เช่นนั้นแล้วเขาก็จะไม่กลายเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบหรอกหรือ?

คิดเช่นนี้แล้ว หลังมือที่เนี่ยจิ่วฉงกดอยู่ที่รั้วป้องกันนั้นก็มีเส้นเลือดผุดขึ้นมา อาการที่แสดงออกมาบนใบหน้านั้นยิ่งดูมืดมน

เสียจนน่าตกใจ!

จากนั้นเขาก็เดินไปยังห้องโถงอภิปรายที่อยู่ไม่ไกล นั่งอยู่ตรงตำแหน่งที่จัดไว้สำหรับบุคคลสำคัญเพียงลำพัง มือหนึ่งดึงศีรษะ คิ้วเข้มทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน

“เจ้าสังเวียน!”

เขาหวงเป็นคนแรกที่ได้ยินข่าวแล้วก็รีบมา เห็นว่าอาการบาดเจ็บของเนี่ยจิ่วฉงหายแล้ว ในใจก็อดที่จะรู้สึกดีใจไม่ได้

เนี่ยจิ่วฉงเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ : “บอกเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากการต่อสู้ที่เขาหยามา!”

ได้ยินแล้ว เขาหวงลังเลที่จะพูด บนใบหน้ามีสีหน้าลำบากใจ

เนี่ยจิ่วฉงเห็นสถานการณ์แล้ว ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง : “ให้นายพูดนายก็พูดมา!”

เขาหวงกัดฟันตอบกลับไป : “การต่อสู้เขาหยามีผู้อาวุโสเจ็ดคนหักหลัง อีกทั้งพื้นที่ทั้งหมดของซงเจียงตอนนี้ก็ตกอยู่ในมือของสหพันธ์บู๊เป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว ผมรออยู่ตรงนั้นก็ไม่มีอำนาจจัดการอะไรเลย!”

“ผู้อาวุโสเจ็ดคน?”เนี่ยจิ่วฉงหรี่ตาลง อาการที่แสดงออกมาไม่ดีนัก

หลังจากที่ถูกเซียวชุ่นโจมตีจนบาดเจ็บ เขาก็หนีไปทางตะวันตกตลอดทาง ไม่ได้มารวมตัวกันกับเขาหวงและคนอื่นๆที่ตามหลังมา

อีกทั้งหลังจากที่กลับมาถึงสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้แล้ว เขาก็เก็บตัวรักษาอาการบาดเจ็บทันที ดังนั้นจึงไม่รู้เรื่องการหักหลังนี้

สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ที่ใหญ่โต และมีเพียงแค่ผู้อาวุโสเพียงสิบสามคนเช่นกัน และตอนนี้ไปแล้วเจ็ดคน สูญเสียพลังในการต่อสู้ระดับสูงไปหนึ่งในสามส่วนแล้ว และนี่ทำให้เนี่ยจิ่วฉงในฐานะที่เป็นเจ้าสังเวียนนี้รู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก!

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น ก็มีผู้อาวุโสอีกสองสามคนที่ทยอยกันเดินเข้ามาห้องโถงอภิปราย

เห็นเนี่ยจิ่วฉงที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งที่สูงศักดิ์ ผู้อาวุโสเหล่านี้แต่ละคนไม่กล้าส่งเสียงออกมา

มองดูโดยรอบทุกคน เนี่ยจิ่วฉงไม่เห็นร่างของเกาฉิว โอกาสที่สำคัญแบบนี้ ผู้ช่วยที่มีความสามารถของตัวเองทำไมถึงได้มาช้านัก

ดังนั้นเขาจึงเอ่ยพูดขึ้นกับเขาหวง : “เร่งเกาฉิวมาเดี๋ยวนี้ ฉันมีเรื่องที่จะต้องปรึกษากับเขา!”

ได้ยินตรงนี้แล้ว การแสดงออกของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างดูลำบากยากแค้นขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะรับต่อหัวข้อสนทนานี้ซักคน

เนี่ยจิ่วฉงเองก็พบว่าเรื่องราวดูจะผิดปกติอยู่บ้างแล้วเช่นกัน

ระงับอารมณ์ความโมโหที่ลุกโชนอยู่ในใจเอาไว้อย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยพูดขึ้นเน้นทีละคำ : “เกาฉิวอยู่ไหน?”

สถานการณ์ยังคงเป็นเช่นเดิม ผู้อาวุโสสิบกว่าคนนั้นเงียบกริบ!

“ปึง!”

เนี่ยจิ่วฉงยื่นมือออกมาตบลงบนโต๊ะอย่างแรง ดวงตาคู่นั้นเผยให้เห็นความอาฆาตที่ดูน่ากลัวออกมา

มีชื่อเสียงมาเป็นสามสิบปี เป็นครั้งแรกที่เขารับรู้ถึงความรู้สึก “การเสียเปล่าทั้งขึ้นทั้งล่อง”ที่แท้จริง รสชาตินั้นเป็นความทุกข์ทรมานมาก

ถึงแม้ว่าเกาฉิวจะเป็นผู้อาวุโสของสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ แต่กลับเป็นสมองความคิดแรกของเนี่ยจิ่วฉงเช่นกัน

อาศัยสติปัญญาของคนๆนี้ สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ที่ความสามารถโดยรวมอ่อนแอที่สุด สามารถกลายมาเป็นสถานการณ์ที่เป็นการสร้างดุลกำลังสามเส้าให้กับสมาคมอย่างตอนนี้ได้!

คิดไม่ถึงว่าระดับชั้นอย่างที่ปรึกษาทางด้านการทหารคนหนึ่งจะตกมาอยู่ใน “สหพันธ์ซินบู”เริ่มวางแผนคิดหาวิธีเพื่อคู่ต่อสู้

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว ชี่จื้อในร่างกายของเนี่ยจิ่วฉงก็อดที่จะสับสนวุ่นวายขึ้นมาไม่ได้ อาการบาดเจ็บที่ดูแลรักษาดีแล้วเมื่อครู่นี้ก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากนั้น เลือดก็พุ่งออกมาจากปากของเขา สีหน้าของเขาหวงและคนอื่นๆเปลี่ยนไปมาก