บทที่ 702 ตัวเลือกของเหยาเสิน

วันถัดมา

สนามบินซงเจียง

เฉ่าหว่านฉิงนั้นกำลังโอบกอดตนเองไว้แน่น พร้อมด้วยเซียวชุ่นที่มาถึงด้านนอกทางเข้าสนามบิน ใบหน้าสวยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากและแว่นกันแดดนั้นมีท่าทีลังเล

“ฉันไปแล้วนะ!”

ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังอาลัยอาวรณ์

“อืม” เซียวชุ่นพยักหน้าเล็กน้อย ท่าทีไม่เข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา เฉ่าหว่านฉิงมีความรู้สึกอยากจะใช้ค้อนทุบอีกฝ่าย ภายในหัวใจก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น

แม้ภายในใจจะโกรธเคือง แต่ด้วยการกระทำของเธอเธอกลับไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

ท้ายที่สุด ความอ่อนโยนนับพันภายในหัวใจของเฉ่าหว่านฉิงกลับกลายเป็นอ้อมกอดที่แสนนุ่มนวล รวมถึงคำพูดสามคำที่แสนลึกซึ้ง

“ขอบคุณนะ!”

“ไม่เป็นไร”

เซียวชุ่นยืนตัวตรงนิ่งงันอยู่กับที่ สำหรับสิ่งที่อ่อนนุ่มและส่งกลิ่นหอมในอ้อมกอดนี้ เขาไม่ได้คิดอะไรแม้แต่น้อย

ที่แท้ก็เป็นคนนิสัยแย่ที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้ใด!

เฉ่าหว่านฉิงขยับเท้าของเธอ ผละตัวออกและวิ่งตรงไปยังโถงของสนามบิน แผ่นหลังของเธอนั้นดูอ้างว้าง

ในขณะที่เธอกำลังโกรธเคือง ด้านหลังของเธอกลับมีคำพูดที่เป็นห่วงเป็นใยจากคนนิสัยแย่ดังขึ้น

“ไปที่นั่นแล้วก็ระวังด้วย อย่าลืมคำพูดที่ฉันบอกกับเธอล่ะ!”

ภายในหัวใจนั้นอบอุ่น ฝีเท้าของเฉ่าหว่านฉิงหยุดลงและหันกลับไปมอง

แต่ทว่าเซียวชุ่นนั้นได้หายไปท่ามกลางฝูงชนแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

“ไอ้คนนิสัยแย่！”

เฉ่าหว่านฉิงลอบก่นด่าเขา ทว่าริมฝีปากกลับปรากฏรอยยิ้มขึ้น

...........

หลังจากออกจากสนามบิน เซียวชุ่นตรงไปยังเขาหยา

อาจารย์และศิษย์หนิงจื้อหยวนทั้งสองได้กลับมาใช้ชีวิตในสำนักอีกครั้ง ในขณะเดียวกันก็กระตือรือร้นเตรียมพร้อมสำหรับการประชุมการค้าโอสถครั้งแรกของสหพันธ์บู๊หลังจากฤดูใบไม้ผลิของปีที่กำลังจะมาถึง

หลังจากที่ได้พูดคุยกับอาจารย์และศิษย์ที่กระตือรือร้นแล้วเซียวชุ่นก็ตรงไปยังสวนสมุนไพร

ทางนั้นทุกอย่างยังคงเหมือนเก่า เพาะปลูกด้วยดินพิเศษ สมุนไพรเจริญงอกงาม

บ่ายวันนั้น เซียวชุ่นออกจากเขาหยา เดินทางมายังสำนักงานสหพันธ์บู๊โดยไม่หยุดพัก เขาและเย่หนานเทียนได้กำหนดนโยบายการพัฒนาของซงเจียงไว้เรียบร้อยแล้ว

โดยไม่ทันรู้ตัว ท้องฟ้าก็มืดสนิทเสียแล้ว

เย่หนานเทียนวางกองเอกสารในมือของเขาและสอบถามหยั่งเชิงเซียวชุ่น “จ้าวสหเซียว ค่ำคืนนี้จะกลับไปหรือไม่?”

พยักหน้า เซียวชุ่นตอบ “อืม เรื่องทางนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างมาถูกทางแล้ว ฉันเองก็ถึงเวลาต้องกลับไปแล้ว”

อันที่จริงวันนี้ตอนที่ไปสนามบินเพื่อไปส่งเฉ่าหว่านฉิง เขาได้ซื้อตั๋วกลับไปเหลยหยางในค่ำคืนนี้

เขาอยู่ที่ซงเจียงมาเกือบสิบวันแล้ว ภายในหัวใจนั้นคิดถึงภรรยาอยู่เล็กน้อย

ตอนนี้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนอย่างเป็นระเบียบ เซียวชุ่นอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงไร้ประโยชน์ สู้ให้กลับไปยังจะดีเสียกว่า

หลังจากออกสำนักงาน เขากลับไปยังโรงแรม ใช้เวลาที่เหลือจัดเก็บข้าวของเสื้อผ้าและคืนห้อง จากนั้นก็เรียกแท็กซี่และเดินทางไปยังสนามบิน

ตลอดระยะทางพบเจอกับสภาพอากาศแปรปรวน ค่ำคืนนี้ก็เป็นเวลา 22.40 น. แล้ว

เครื่องบินของเซียวชุ่นก็ค่อยๆจอดลงบนสนามบินเหลยหยาง

เมื่อเขากลับมาถึงวิลล่าก็เป็นเวลาใกล้รุ่งสางแล้ว

ยืนอยู่นอกวิลล่า เขามองเห็นว่าแสงไฟภายในห้องนอนยังคงสว่างอยู่ เซียวชุ่นส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ขื่นขม รู้ว่าโดยส่วนใหญ่แล้วเหยาเสินยังคงยุ่งอยู่กับเรื่องของบริษัท

ก่อนที่จะกลับมา เขาเองก็ไม่ได้โทรบอกภรรยาของเขา คิดอยากจะให้อีกฝ่ายประหลาดใจ

เขาย่องขึ้นไปยังชั้นสอง เปิดประตูห้องนอนอย่างเบามือ

ภายในห้องนอนไร้ร่างของเหยาเสิน ทว่าภายในโสตประสาทของเขาได้ยินเสียงน้ำไหล

ที่แท้ก็กำลังอาบน้ำอยู่!

เขาเลิกคิ้วขึ้น รอยยิ้มที่น่าพอใจปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขา ฉับพลันเขาก็เอนกายลงบนเตียงนอน

เตียงนอนที่บ้านยังคงดีกว่า แม้ว่าจะเป็นห้องสูทของโรงแรมห้าดาวก็ยังไม่สามารถเทียบได้

หลังจากนอนอย่างสบายใจอยู่สองนาที เสียงน้ำไหลภายในห้องน้ำก็ได้เงียบหายไป

เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย ฉับพลันเขาลืมตาขึ้นและหันไปมองยังทิศทางนั้น วางแผนที่จะชื่นชมการแสดงออกบนใบหน้าของภรรยาเมื่อเห็นตน

เธอจะตื่นเต้นหรือจะโกรธกันนะ?