บทที่ 703 จ้าวสหเซียวผู้ขยันหมั่นเพียร

ท่ามกลางฉากและบรรยากาศเช่นนี้ หากเป็นชายธรรมดาคงไม่มีผู้ใดสามารถควบคุมได้

เรื่องนี้เลยเถิดถึงขั้นที่ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ จำต้องปล่อยไป

เหยียดมือออกไปสัมผัสเสื้อคลุมอาบน้ำของภรรยาอย่างเชื่องช้า เขาต้องการที่จะฉีกมันออก จากนั้นพร้อมระบายอารมณ์อย่างเต็มที่ แต่ทว่ากลับไม่ได้ลงมือ

พายุที่คาดว่าจะเกิดขึ้น ไม่ได้เกิดขึ้นตามที่คาดการณ์ไว้

เหยาเสินลืมตาขึ้น เห็นดวงตาของเซียวชุ่นที่ฟื้นคืนความชัดเจน

เธอรู้ว่าเขานั้นกำลังลังเลบางอย่าง

วินาทีนั้น เหยาเสินยิ้มพลางเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “ฉันเป็นผู้หญิงของนาย”

สำหรับเซียวชุ่นประโยคนี้เป็นคำที่น่าประทับใจที่สุดในโลกอย่างไม่ต้องสงสัย ดีเสียยิ่งกว่าพระอาทิตย์ท่ามกลางหิมะขาวเสียอีก

ในไม่ช้า ความรู้สึกของฤดูใบไม้ผลิก็พลุ่งพล่านไปทั่วทั้งห้องนอน ความรู้สึกถูกระบายออกมาอย่างท่วมท้นท่ามกลางค่ำคืนที่หนาวเหน็บ

ขณะนี้ ความเงียบงันชนะทุกสิ่ง!

หนึ่งชั่วโมงถัดมา ลมพายุที่โหมกระหน่ำได้หยุดลง

ท่าทางการแสดงออกของทั้งสองคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้นดูพอใจเป็นอย่างมาก

เหยาเสินไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแค่วางศีรษะลงบนแขนของเชลยศึกด้วยความเงียบ ภายในความคิดนั้นพลันหวนนึกถึงเรื่องระหว่างกันและกัน ริมฝีปากอดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มหวาน

เซียวชุ่นเองก็เป็นเช่นเดียวกัน ความคิดนั้นนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและภรรยาอย่างไม่หยุดหย่อน

โดยไม่รู้ตัว ทั้งสองโอบกอดกันไว้แน่นและผล็อยหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น

เซียวชุ่นลุกขึ้นเตรียมซักผ้าปูที่นอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่รุ่งสาง ตกตะลึงเมื่อเห็นนางมังกรสามกำลังเตรียมทำอาหารเช้า

หลังจากที่ฟื้นคืนสติ นางมังกรสามเอ่ยถาม “กลับมาเมื่อไร?”

เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อยและเอ่ย “กลับมาเมื่อคืนนี้ แต่กลับมาดึกแล้วเลยไม่ได้บอกกล่าวพวกคุณ”

“กลับมาก็ดีแล้ว”

นางมังกรสามพยักหน้าแล้วเหลือบไปที่เครื่องซักผ้าอีกครั้งและพูดด้วยรอยยิ้ม “ของพวกนั้นฉันช่วยคุณซักเอง คุณเพิ่งเดินทางมาพักผ่อนให้มากหน่อย!”

“ให้ฉันจัดการเองเถอะ” เซียวชุ่นโบกมือโบกไม้

ถ้าหากว่าเหยาเสินรู้ว่าผ้าปูที่นอนถูกซักโดยนางมังกรสาม คาดว่าตนเองคงจะจบเห่อย่างแน่นอน

ชำเลืองมองเซียวชุ่นอย่างสงสัย นางมังกรสามส่ายศีรษะและเดินไปยังห้องครัว

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น เป็นเพราะการออกกำลังกายตามปกติในตอนเช้าของหงส์แดง เช่นนั้นจึงตื่นเช้ามาก

เมื่อเห็นว่าเซียวชุ่นกำลังนั่งอยู่ภายในห้องรับแขก เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าก็กลับมาเป็นปกติ

พยักหน้าให้เซียวชุ่น จากนั้นเธอก็ตรงไปยังสวนเพื่อออกกำลังกายและฝึกฝน

จากนั้นคนถัดมาที่ตื่นขึ้นก็คือลูอิส

ตอนนี้คนต่างชาติผู้นี้สนิทสนมกับทุกคนภายในบ้านแล้ว ทุกคนเป็นมิตรกับชาวต่างชาติที่หล่อเหลาคนนี้มากและถือว่าเขาเป็นหนึ่งในพวกเขา

"กลับมาแล้วเหรอ?"

ลูอิสยิ้มบางเบา นั่งลงข้างกายเซียวชุ่น

เซียวชุ่นพยักหน้าเล็กน้อยและเอ่ยตอบ “ช่วงนี้เป็นไงบ้าง?”

“ก็ไม่เลว ผมค่อยๆคุ้นชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้แล้ว!”

เมื่อพูดจบ ลูอิสก็มองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งมีผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยนั่งและออกกำลังกายยืดเหยียดอยู่

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย “เฮอะๆ นั่นอาจจะเป็นกุหลาบที่มีหนาม!”

“นี่สิคือความท้าทาย!”

ลูอิสกล่าวอย่างหนักแน่น “ผมกับเธอคือคนประเภทเดียวกัน ผมและมีปัญหาให้ได้พูดคุยกันตลอด เชื่อว่าเมื่อมีเธอ ชีวิตในอนาคตของผมจะไม่มีเรื่องน่าเบื่อหน่าย!”

“หนทางยังอีกยาวไกล”

เมื่อเอ่ยเช่นนั้น เซียวชุ่นก็ตบไหล่ลูอิสอย่างมีความหมาย

ด้วยนิสัยของหงส์แดง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนธรรมดาที่จะสามารถรู้สึกประทับใจได้

แต่ตราบใดที่ลูอิสยังคงพากเพียรอย่างไม่ลดละ ไม่แน่ว่าอาจจะยังพอมีความหวัง

“พี่ลูอิส!”