บทที่ 704 พี่เทียนฉายผู้อวดฉลาด

ตอนนี้เหลยหยางสำหรับเหยาเสินนั้นปลอดภัยเป็นอย่างมาก ต่อให้เธอจะเดินทางมาส่วนตัวแต่ก็ไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัย

ตอนนี้ตระกูลถานกล้าที่จะสร้างผลกระทบแก่เธอในด้านของธุรกิจเพียงเท่านั้น แต่ในด้านการลอบเล่นเล่ห์เหลี่ยมนั้นกลับไม่กล้า

เพราะตระกูลถานรู้ดีว่าในสนามการต่อสู้นั้นเซียวชุ่นจะไม่ยื่นมือเข้ามาแทรกแซงแน่ แต่หากว่าลอบเล่นกลอุบาย นั่นหมายความว่ากำลังรนหาที่ตาย

เป็นเพราะเหตุผลนี้

หงส์แดงและลูอิสทั้งสองคนนี้รับหน้าที่เป็นผู้สอนในโรงเรียนบู๊ ไม่จำเป็นจะต้องคอยคุ้มกันความปลอดภัยของเหยาเสินตลอดเวลา

เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จ คนกลุ่มหนึ่งก็เดินทางไปยัง “โรงเรียนบู๊จิ่งเทียน”

เมื่อเซียวชุ่นยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่กว้างใหญ่ภายในนั้น

ดวงตากลมโตของเสือน้อยเบิกกว้าง มองไปรอบด้านเป็นครั้งคราว มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฉับพลัน เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงของเด็กน้อย “ที่นี่คือโรงเรียนงั้นเหรอคะ?”

เซียวชุ่นลูบศีรษะของเสือน้อย ยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอจะต้องใช้เวลาอยู่ที่นี่ไปอีกนาน”

ครั้นได้ฟังเช่นนั้น ท่าทีของเสือน้อยดูลังเลเล็กน้อย

“งั้นหนูก็จะไม่ได้เจอคุณย่าไปอีกนานเลยงั้นเหรอคะ?”

โรงเรียนบู๊มีกฎเกณฑ์ นอกจากช่วงวันหยุดภาคฤดูหนาวและฤดูร้อน ไม่อนุญาตให้ออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก แม้ว่ากฎนี้จะค่อนข้างไร้มนุษยธรรม แต่กลับเป็นกุญแจสำคัญในการพัฒนาความเป็นอิสระและการตัดสินใจได้ด้วยตนเองของเด็ก

ในตอนนี้เซียวชุ่นเองก็แทบจะทนไม่ไหว แต่เพื่อตัวเสือน้อย เขาเองต้องใจแข็งเข้าไว้

“ใช่แล้ว เธอจะไม่ได้เจอคุณย่าอีกนานเลย”

วินาทีนั้น เสือน้อยก็น้ำตาไหลและร้องไห้ คนที่ได้พบเห็นต่างก็พลอยทุกข์ใจ

แต่ทว่าเสือน้อยนั้นกลับเข้มแข็งมาก ครั้นน้ำตาเอ่อล้นในดวงตา

เธอรีบยื่นมือออกมาปาดน้ำตานั้นทิ้ง เธอยืดอกพลางกล่าว “หนูสัญญากับพ่อไว้ว่าจะดูแลคุณย่าให้ดี หนูจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน!”

ได้ฟังเสือน้อยเอ่ยถึงพ่อของตน ภายในหัวใจของเซียวชุ่นนั้นรู้สึกเศร้า

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาคุกเข่าลงเอื้อมมือไปจับไหล่ของเสือน้อยพร้อมกับพยักหน้าอย่างรุนแรง

“ฉันเชื่อเธอ”

เมื่อเอ่ยเช่นนั้น เซียวชุ่นกุมมือของเสือน้อยไว้และเดินเข้าไปภายในโรงเรียน

หงส์แดงและลูอิสกลับไปยังที่ของตนเอง เพื่อเริ่มงานในวันนี้

เขาพาเสือน้อยไปยังห้องทำงานของฉินเจิ้นหวน เพื่อเด็กน้อยจะได้ลงทะเบียนตามขั้นตอนการรับสมัคร จากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งได้พาเสือน้อยไปจัดการวางแผนในเรื่องถัดไป

“กลับมาเมื่อไร?”

ฉินเจิ้นหวนยิ้มเล็กน้อยและยื่นแก้วชาให้กับเซียวชุ่น

ท่าทางของเขาในตอนนี้ดูเป็นปกติดี ไม่ได้มีท่าทางเจ็บป่วยจากการถูกทำร้ายจากเนี่ยจิ่วฉงเลยแม้แต่น้อย

หลังจากรับแก้วชา เซียวชุ่นเอ่ยตอบ “กลับมาเมื่อวานนี้”

จากนั้นฉินเจิ้นหวนก็เอ่ยด้วยความสนอกสนใจ “สถานการณ์ที่ซงเจียง นายตรวจสอบจนรู้แจ้งแล้วหรือยัง?”

ด้วยรอยยิ้มบางเบา เซียวชุ่นเอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉินเจิ้นหยวนถึงกับตกตะลึง

“สถานการณ์ในซงเจียง นักบู๊ทั้งหมดนั้นถูกยึดครองไว้หมดแล้วและยอมจำนนต่อสหพันธ์บู๊ของผม!”

ได้ฟังเช่นนั้น ฉินเจิ้นหวนยอดฝีมือในสนามรบถึงกับอ้าปากค้าง

ภายในเวลาไม่ถึงสิบวัน ดินแดนซงเจียงทั้งหมดยอมจำนนงั้นหรือ?

ข่าวนี้เมื่อได้ฟังอาจจะดูขลาดเขลาเกินไปใช่หรือไม่?

แต่ทว่า สิ่งทำให้เขารู้สึกหวาดผวานั้นคือประโยคถัดจากไป

ได้ยินเพียงเซียวชุ่นเอ่ยว่า “ไม่เพียงแต่ซงเจียง ที่เขาหยาเนี่ยจิ่วฉงได้ต่อสู้กับผมจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ทิ้งดาบไว้และหลบหนีไป หลังจากการต่อสู้นี้ ผู้อาวุโสทั้งเจ็ดของสมาคมบู๊ละทิ้งความชั่วร้าย หันเข้าสู่แสงสว่าง ภายใต้การนำของหัวหน้าระดับสูงได้กลายเป็นกองหน้าของสหพันธ์บู๊แห่งซงเจียง”

เนี่ยจิ่วฉงได้รับบาดเจ็บสาหัส!

เกาฉิวยอมจำนน!

สองข่าวนี้ราวกับเป็นระเบิดขนาดใหญ่ก็ไม่ปาน ภายในสมองของฉินเจิ้นหวนเกิดเสียงระเบิดดังขึ้น

เขามองเซียวชุ่นด้วยท่าทีไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อนานมาแล้วเขาเองก็คาดหวังกับเด็กหนุ่มผู้นี้ไว้สูง แต่ไม่ได้คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะรายงานเรื่องนี้กับตน อันที่จริงมันค่อนข้างน่ากลัวเกินไปหน่อย