บทที่ 709 ปล่อยแกไป

หลังจากนั้นไม่นาน เซียวชุ่นก็มายังห้องประชุมขนาดเล็ก

ภายในนั้นมีคนสามคนกำลังนั่งอยู่ ถานหาวฮั่น บุตรของเขารวมถึงเหว้ยหรง

เมื่อเห็นเหว้ยหรง นัยต์ตาของเซียวชุ่นหรี่ลง

สำหรับคนของตระกูลเหว้ย เขาไม่เคยมีความรู้สึกดีเลย!

ถานกวงฉีลุกขึ้นยืน เขาใช้ร่างกายที่ผอมบางนั้นปิดกั้นด้านหน้าของภรรยา จ้องมองเซียวชุ่นพลางถาม “แกต้องการอย่างไร?”

“เฮอะๆ”

เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อย ก้าวเท้าไปข้างโต๊ะและนั่งลง

“ฉันต้องการอย่างไร? ก่อนหน้านี้ก็ได้บอกกับพวกคุณไปนานแล้ว แต่พวกคุณกลับปฏิเสธคำตักเตือนของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับทำเป็นหูทวนลม!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ถานกวงฉีรู้สึกหงุดหงิดและพูดอย่างโกรธเคือง “แกไม่ต้องมาแสดงท่าทางเสแสร้งหรอก ก่อนหน้านี้อ้าปากบอกต้องการให้ตระกูลถานของฉันถือหุ้นครึ่งหนึ่งของกรุ๊ป ร่วมมือกับแกเหมือนกับก็เท่ากับการปรึกษากับคนชั่วเพื่อขอให้ฉันสละผลประโยชน์!”

“ดูเหมือนว่าคุณกำลังเข้าใจจุดมุ่งหมายในวันนี้ของฉันผิดไป คุณถาน！”

จุดบุหรี่ เซียวชุ่นพ่นควันกับตนเอง ทันใดนั้นชำเลืองมองเหว้ยหรงที่อยู่ด้านหลังถานกวงฉี

ระหว่างการดูดบุหรี่ แสงนั้นได้สะท้อน

เขาสะบัดขี้เถ้าออก จากนั้นเขากล่าว “ฉันมาที่นี่ในวันนี้ไม่ได้อยากจะมาพูดคุยอะไรกับพวกคุณ แต่คิดอยากจะมาจัดการพวกคุณให้สิ้นซาก อย่างไรเสียพวกคุณก็ให้ความร่วมมือกับตระกูลเหว้ย เงื่อนไขของฉันก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว!”

ในขณะนี้ เหว้ยหรงได้เคลื่อนไหวอย่างไม่คาดคิด

เห็นเพียงแค่อีกฝ่ายลุกขึ้นและคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวชุ่น

“เป็นฉันเองที่ให้ตระกูลถานตอบโต้คุณกลับ และเป็นฉันที่คอยบงการและวางแผนอยู่เบื้องหลัง หากจะคิดบัญชี คุณก็จัดการฉันเสียเถอะ อย่าทำร้ายสามีของฉัน ฉันสัญญาว่าในอนาคตเขาจะไม่ไปก้าวก่ายคุณอีก!”

เหว้ยหรงจ้องมองเซียวชุ่นอย่างนิ่งงัน นัยต์ตาของเธอไร้ซึ่งความเกลียดชังดั่งเช่นก่อนหน้านี้ มีเพียงแค่การขอร้องอ้อนวอน

“หรงหรงลุกขึ้น ฉันไม่ต้องการให้เธอขอร้องอ้อนวอนแทนฉัน!”

ถานกวงฉีรีบเข้าไปประคองภรรยาของเขา มองเซียวชุ่นด้วยดวงตาที่เคืองขุ่นอย่างไม่อาจเก็บซ่อนได้

“ถ้ามีอะไรแกก็มาลงทีฉัน หากฉันถานกวงฉีขยับคิ้วเพียงเล็กน้อยนั้นก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว!”

เซียวชุ่นชำเลืองมองเหว้ยหรงที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น

ฉับพลันเขาหันไปมองถานกวงฉีที่กำลังมองมาที่ตนด้วยสายตาโกรธเคือง

หลังจากนั้น เขาทอดถอนหายใจและเอ่ยอย่างเชื่องช้า “ฉันให้โอกาสพวกคุณมาหลายครั้ง แต่พวกคุณกลับไม่เห็นค่าเลยสักครั้ง ตอนนี้ฉันเบื่อหน่ายการต่อสู้แล้ว มอบถานซื่อกรุ๊ปมาแล้วฉันจะปล่อยพวกคุณไป!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถานกวงฉีเย้ยหยัน

“ตลก ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็ไม่มีวันมอบกิจการรากฐานที่พ่อของฉันสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงให้แกหรอก!”

“กวงฉี อย่างนี้ไหม คุณต่อสู้ไม่ชนะเขา ไม่มีกิจการคุณก็ยังสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ แต่หากไม่มีชีวิต คุณจะเอาอะไรไปต่อสู้?” เหว้ยหรงกล่าวอย่างขมขื่น

ในเวลานี้เธอยังคงคุกเข่าต่อหน้าเซียวชุ่น แม้ว่าสามีจะดึงรั้งอย่างไร เธอก็ไม่ลุกขึ้น

“ฉันไม่เชื่อ!”

ถานกวงฉีจ้องมองเซียวชุ่นด้วยความเกลียดชัง จากนั้นเอ่ยกับภรรยา “ด้วยการช่วยเหลือของเธอ ฉันไม่เชื่อว่าฉันจะไม่ชนะเขา!”

“ฉัน?” เหว้ยหรงยิ้มขื่นขม “ตั้งแต่วันนี้ไปเกรงว่าคุณจะไม่มีฉันอีกแล้ว!”

เมื่อเธอพูดเช่นนี้ แววตาของเธอมีความมุ่งมั่น

ด้วยความขัดแย้งที่รุนแรงระหว่างเซียวชุ่นและตระกูลเหว้ยในช่วงก่อนหน้านี้ อีกทั้งเรื่องที่ในครั้งนี้ตนเองได้ทำให้ตระกูลถานต่อต้านเซียวชุ่น ในวันนี้เหว้ยหรงรู้แล้วว่านี่เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

“ฉันตอบรับคำขอของแก สามารถนำของทั้งหมดของตระกูลถานไปได้ เพียงหวังว่าแกจะไม่ทำร้ายผู้ใดในตระกูลถาน รวมถึงสะใภ้ของฉันด้วย!”

ถานห้าวฮั่นที่นิ่งเงียบมาตลอด ในขณะนี้เขาก็ได้กล่าวออกมา

“พ่อ คุณเลอะเลือนไปแล้วหรือไง!”

ถานกวงฉีกัดฟันและพูด “ตอนนี้สังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย ฉันไม่เชื่อว่าไอเลวนี่จะกล้าฆ่าคนได้เป็นผักเป็นปลา!”

“เขากล้าไม่กล้าฉันไม่รู้ แต่สมาคมชิงจุนสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้แน่ มีผู้มีอิทธิพลจำนวนมาก!” ถานห้าวฮั่นส่ายศีรษะ

เมื่อได้ยินดังนั้น ถานกวงฉีก็เงียบไป