บทที่ 710 ขอบคุณ

หลังจากออกจากวิลล่าตระกูลถาน จากนั้นเซียวชุ่นก็เดินไปยังบริเวณศาลา โบกมือหาต้วนเจียและคนอื่นทั้งสามคน แสดงให้เห็นว่าถึงเวลาออกไปจากที่นี่แล้ว

เมื่อทุกคนเห็นว่าเขากลับมาภายในไม่กี่นาทีหลังจากเข้าไป พวกเขาก็อดสงสัยไม่ได้

“หัวหน้า จัดการรวดเร็วไปแล้วหรือเปล่า?”

หลังจากที่ขึ้นรถ ไอ่อ้วนหวางก็เอ่ยถาม

โดยไม่รอให้เซียวชุ่นตอบ จวงจินก็เอ่ยแทรก “นี่เป็นเรื่องที่ปกติมาก หัวหน้าของพวกเราแข็งแกร่งขนาดไหน พ่อลูกตระกูลถานจะรับมือกับความทรงพลังของเขาได้อย่างไร!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ต้วนเจียที่ขับรถอยู่ด้านข้างก็กล่าวหยอกล้อเขา

“โอ้ เหล่าจวง จากราชาเลือดร้อนกลายเป็นราชาแห่งการประจบสอพลอตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

“ไปให้พ้นเลยลุง!” จวงจินจ้องมองอีกฝ่ายตาเขม็ง

“ในความแข็งแกร่งของหัวหน้า ยังต้องให้ฉันประจบสอพลออีกเหรอ นายไม่เห็นเหรอว่าตระกูลถานตกอยู่ในเงื้อมมือของหัวหน้ากี่ครั้งแล้ว ไม่ว่าจะเป็นถานซื่อกรุ๊ปก็ดีอีกทั้งสมาคมมังกรเก้าก็ดี ไหนบ้างที่ไม่แพ้อย่างยับเยิน?”

เขามีบุคลิกซื่อสัตย์และยุติธรรม แม้ว่าจะเคารพต่อเซียวชุ่นเป็นอย่างมาก แต่กลับไม่คุยโวโอ้อวด แต่ใช้หลักการพูดไปตามความเป็นจริง

“นี่ก็จริง!”

ต้วนเจียพยักหน้ากับตนเองจากนั้นกล่าว “ตระกูลถานเป็นตัวอย่างของความไร้ยางอาย ครั้งก่อนได้มอบบทเรียนให้เขาแล้วครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นยังกล้าคิดเพ้อฝันทวงถานซื่อกรุ๊ปคืน ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!”

ขณะนี้ จวงจินหันไปชำเลืองมองเซียวชุ่นเพียงเล็กน้อย ภายในใจยังคงครุ่นคิด

เมื่อกี้หัวหน้าออกจากบ้านตระกูลถานรวดเร็วขนาดนั้น คิดแล้วเขาไม่มีทางสร้างความลำบากให้คนพวกนั้นแน่ ตามหลักนิสัยของหัวหน้าเรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้!

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จวงจินก็พูดขึ้นทันที “หัวหน้า ครั้งนี้คุณวางแผนไว้อย่างไรกันแน่ ไอ้คนอกตัญญูพวกนี้เลี้ยงไม่เชื่อง ให้ผมพากลุ่มพี่น้องไปจัดการตระกูลถานนี้เถอะ เพื่อที่จะได้ไม่สร้างปัญหาในภายหลัง!”

ได้ฟังเช่นนั้น เซียวชุ่นส่ายศีรษะ

“ไม่จำเป็นแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปคนของตระกูลถานไม่มีหนทางที่จะข่มขู่พวกเราในเหลยหยางได้อีกแล้ว!”

“หัวหน้า คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?” ไอ่อ้วนหวางไม่เข้าใจ

“ฉันให้เวลาตระกูลถานสองวัน ให้พวกเขาโอนหุ้นทั้งหมดของถานซื่อกรุ๊ปมา ในขณะเดียวกันก็ให้พวกเขาย้ายออกไปจากเหลยหยางและไปอาศัยอยู่ที่เมืองอื่น” เซียวชุ่นเอ่ยอธิบาย

“เป็นการเอารัดเอาเปรียบพวกเขาจริงๆ”

จวงจินส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

ในความเห็นของเขา ไอพวกคนเลวตระกูลถานจะต้องถูกจัดการอย่างเหี้ยมโหดและมอบความทรงจำที่ยาวนานให้แก่พวกเขา

แต่ทว่าในเมื่อหัวหน้าได้วางแผนไว้แล้ว เขาเองก็ไร้หนทางไม่สามารถพูดสิ่งใดได้อีก

“เรื่องของตระกูลถาน หลังจากนี้อย่าได้เอ่ยถึงอีก เรื่องมันผ่านมาและเป็นอดีตไปแล้ว”

เมื่อมองดูถนนที่พลุกพล่านนอกหน้าต่าง เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกเล็กน้อย

ต้วนเจียพาพวกเขาไปยังร้านขายอาหารริมทาง จากนั้นก็โทรเรียกเสี่ยวเฟยและกาดำ ที่ให้สองคนนี้มาดื่มเหล้าด้วยในค่ำคืนนี้ก็เพราะพวกเขาเป็นคนสำคัญอันดับ2และอันดับ3ของสมาคมย่อยชิงจุนในเหลยหยาง

ทั้งสองย่อมไม่กล้าขัด อย่างไรคนผู้นี้ก็คือคิงบอดี้การ์ดที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแดน

หากมีนัดแล้วไม่ไป หลังจากวันนี้เป็นต้นไปย่อมเป็นทุกข์

เดิมทีเซียวชุ่นต้องการกลับบ้านกลับไปหาเหยาเสิน แต่สำหรับต้วนเจียนั้นยากที่จะปฏิเสธการเชื้อเชิญ ในที่สุดเขาเองก็มาที่นี่

ในตรอกซอยที่คับแคบในยามค่ำคืน ทุกคนชนแก้วกันเป็นระยะ ต่างโอบกอดและกอดคอกัน

งานเลี้ยงได้ดำเนินไปเป็นระยะเวลาหนึ่ง

เซียวชุ่นมองดูเวลา พบว่าเวลาเลยห้าทุ่มไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงเอ่ยปากขอออกจากสถานที่นั้นเป็นคนแรก

ทุกคนคิดว่าหัวหน้านั้นแต่งงานมีภรรยาแล้ว ไม่เหมือนกับตนและคนอื่นที่ยังโสดอยู่ คนอื่นจึงไม่รู้สึกลำบากใจใดและปล่อยให้เขากลับไป

เมื่อกลับมาถึงบ้าน

ทันทีที่เซียวชุ่นเดินเข้าไปในห้องนอน เขาได้ยินเสียงโกรธเคืองของเหยาเสิน

“ไปไหนมา กลิ่นเหล้าหึ่งเลย?”

“ทำไม คิดถึงฉันแล้วเหรอ?” เซียวชุ่นเลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ

เหยาเสินชำเลืองมองเขา “เฮอะ หลงตัวเอง!”

ถึงแม้ว่าเมื่ออยู่ด้านนอกเซียวชุ่นจะดูจริงจัง แต่เมื่ออยู่กับภรรยาของตนกลับไม่ใช่เช่นนั้น

เขาก้าวเท้าไปด้านข้างเตียงนอนอย่างรวดเร็ว ประทับจุมพิตลงบนใบหน้าที่สวยงาม

หลังจากผ่านศีลล้างบาปของสายลมฤดูใบไม้ผลิเมื่อคืนนี้ เขาก็ไม่แสร้งทำเป็นหนักแน่นดั่งเช่นเมื่อก่อนนี้อีกแล้ว