บทที่ 722 งานประชุมหนานฮวง

มีเซียวชุ่นอยู่ข้าง ๆ ซ่งหลิงเอ๋อร์ดูสนุกสนานมาตลอดทาง

เธอเป็นเหมือนกับนกที่เป็นอิสระตัวหนึ่ง กำลังร้องเล่นเต้นรำ

เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์มีความสุขสนุกสนานเช่นนี้ เซียวชุ่นเองก็อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ทั้งสองคนก็ได้มาถึงโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่งในพื้นที่ จองห้องพักสองห้อง เตรียมพักเอาแรงอีกหนึ่งคืน แล้วค่อยออกเดินทางไปยังแดนม้งในพรุ่งนี้เช้า

หลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสองคนก็แยกย้ายกลับห้อง

เซียวชุ่นได้เอา “คัมภีร์ศึกยุทธ์” ออกมาอย่างขยันขันแข็งเช่นเคย นั่งขัดสมาธิลงไปบนพื้นและฝึกฝนตามขึ้นตอนที่บันทึกเอาไว้

“ก๊อก ๆ ......”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ประตูห้องของเขาก็ได้ถูกคนเคาะเบา ๆ

ลุกยืนขึ้น เซียวชุ่นเดินไปด้านหน้าดึงประตูเปิดออก

“อาจารย์ ฉันนอนไม่หลับเลย พวกเราออกไปเที่ยวข้างนอกกันดีไหม!”

ซ่งหลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่นอกประตู กล่าวด้วยแววตาเฝ้าหวัง

กว่าจะมีโอกาสออกมากับอาจารย์สองต่อสอง เธอไม่ยอมที่จะสิ้นเปลืองโอกาสดี ๆ แบบนี้ไปแน่นอน จะต้องถือโอกาสเที่ยวเล่นให้เต็มที่

เด็กสาวผู้น่าสงสาร ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ที่เหลยหยางต้องทนอึดอัดอย่างลำบากแค่ไหน

คิดมาถึงตรงนี้ เซียวชุ่นก็ปฏิเสธอีกฝ่ายไม่ลง ดังนั้นจึงพยักหน้ารับปาก

“เธอรอฉันแป๊บหนึ่ง ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อน”

ซ่งหลิงเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ดีอกดีใจเป็นอย่างมาก และพยักหน้าหงึก ๆ ขึ้นมาทันที

จากนั้น เซียวชุ่นที่เลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย ก็ได้ออกไปจากโรงแรมพร้อมกับซ่งหลิงเอ๋อร์

สำหรับเขาแล้วเมืองฉู่ เป็นเมืองแปลกใหม่เมืองหนึ่ง

ที่นี่มีสถานที่ท่องเที่ยวอะไรบ้าง เซียวชุ่นเองก็ไม่รู้เลยเหมือนกัน

“เธอรู้ไหมว่าใกล้ ๆ มีสถานที่ท่องเที่ยวอะไรบ้าง?”

“อิอิ!” ซ่งหลิงเอ๋อร์ยิ้มอย่างทะเล้น ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา และกล่าวอย่างได้ใจ: “เมื่อกี้ตอนอยู่ที่โรงแรมฉันได้ค้นหาคู่มือท่องเที่ยวของพื้นที่มาแล้วล่ะ”

กล่าวไป เธอก็ยื่นโทรศัพท์ให้กับเซียวชุ่นที่อยู่ด้านข้าง

เซียวชุ่นรับเอามาดูแวบหนึ่ง และกล่าวอย่างประหลาดใจ: “การพนันหินและการแข่งขันวิชากู่?”

เมืองฉู่ตั้งอยู่ชายแดนตะวันออกเฉียงใต้ของฮั๋วเซี่ย ติดกับสองสามประเทศเล็ก ๆ ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

การค้าหินหยกเป็นที่นิยมมากในที่นี้ วิชาพิษกู่เองก็เป็นที่นิยมเช่นเดียวกัน

เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะนึกขึ้นมา เมื่อนานมาแล้ว เขาเคยได้สัมผัสกับยอดฝีมือพิษคนหนึ่งมาก่อน

แต่กลับไม่รู้สถานะของอีกฝ่ายมาตลอด เพียงแค่พิจารณาได้จากฝีมือของอีกฝ่ายว่าน่าจะเป็นวิชาพิษของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ไม่ใช่ของฮั๋วเซี่ย

ในตอนที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั่นเอง ซ่งหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้กล่าวขึ้นมา: “วันนี้พวกเรามาถูกเวลาพอดี คืนนี้ที่มีงานประชุมอันยิ่งใหญ่ที่ชานเมืองของเมืองฉู่ ในงานมีการประลองพนันหินและวิชาพิษด้วย พวกเราจะพลาดไม่ได้อย่างแน่นอน”

ได้ฟังถึงตรงนี้ เซียวชุ่นก็ยิ้มขึ้นมาอย่างสนอกสนใจ

“เหอะ ๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นพวกเราก็ไปดูกันเถอะ!”

หลังจากที่ตกลงกันเสร็จ สองศิษย์อาจารย์ได้เรียกรถแท็กซี่อยู่ที่ข้างถนน มุ่งหน้าไปยังชานเมืองเมืองฉู่

“ฟังจากสำเนียงของทั้งสองท่านน่าจะมาจากที่อื่นสินะครับ?”

คนขับรถเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบนิด ๆ ท่าทางช่างพูดช่างจา

ซ่งหลิงเอ๋อร์เองก็เป็นคนที่อยู่เฉย ๆ ไม่เป็น

เบื่อที่จะอยู่เฉย เธอจึงได้รับคำของคนขับรถไปโดยอัตโนมัติ