บทที่ 732 รักแต่ไม่อาจแสดงออก

เรื่องการสลับสับเปลี่ยน เซียวชุ่นไม่ได้กังวลใจมากนัก

เพราะถึงอย่างไร ผู้จัดงานจะต้องผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวด มีการรวบรวมที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องสามารถสนับสนุนการรวมตัวที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ขึ้นได้ พวกเขาจะคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เขาค่อนข้างกังวล นั่นก็คือเรื่องราคาสินแร่เหล่านี้

สินแร่ก้อนหนึ่งมีราคาสูงถึง 2 แสน นี่มันมากเกินไปจริง ๆ ไม่รู้ว่าทำให้กี่คนต่อกี่คนหมดเงินกับเรื่องนี้บ้าง

เมื่อครู่จากกองสินแร่ที่วางไว้ เห็นได้ว่ามีสินแร่เกรดต่ำนับไม่ถ้วน!

โชคดีที่เรื่องราวการถูกหลอกเหล่านี้ไม่อาจหลอกเซียวชุ่นได้

หลังจากนำสินแร่ซึ่งจะใช้แข่งขันมอบไปแล้ว เซียวชุ่นกับซ่งหลิงเอ๋อร์ก็ได้เดินดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยในสนามแห่งนั้น

ส่วนเรื่องสองพี่น้องเผ่าม้งขาวนั่น ยังคงเดินตามพวกเขาไปอย่างรู้งาน ไม่กล้าพลาดไปแม้แต่ก้าวเดียว

เห็นได้ชัดว่าตำแหน่งของมู่หรงจิ่นในใจเผ่าม้งขาวนั้นสูงส่งเพียงใด

ตอนนี้ซ่งหลิงเอ๋อร์เองก็เริ่มเคยชินกับการมีคนคอยเดินตามติดแบบนี้แล้ว เธอจึงไม่รู้สึกอึดอัดใจเหมือนตอนแรก เธอเงยหน้าขึ้นถามเซียวชุ่นว่า

“อาจารย์คะ ถ้าวันพรุ่งนี้พวกเราเดินทางไปเทือกเขาฉือว่านพรุ่งนี้ คงจะได้เจอพวกเผ่าม้งขาวน่ะสิคะ?”

ได้ยินดังนั้น เซียวชุ่นก็หัวเราะออกมา

“เทือกเขาฉือว่านเป็นชื่อเรียกรวมของแดนม้ง ซึ่งมีอาณาเขตกว้างขวาง พวกเราอาจไม่ได้พบกับพวกเขาก็ได้”

นับแต่โบราณมา

เขตตะวันตกเฉียงใต้มีชื่อเสียงเรื่องของภูเขา ส่วนชาวม้งที่อาศัยในนั้นขึ้นชื่อเสียกว่า

เพราะพวกเขาเป็นลูกหลานของ “ชือโหยว”!

ชนเผ่าม้งอาศัยอยู่ในภูเขาแต่ไหนแต่ไรมา พวกเขาไม่แต่งงานกับคนภายนอก และใช้ชีวิตตามพื้นฐานชนเผ่าตน

เมื่อนานวันเข้า อาณาเขตของพวกเขาก็ครอบครองไปเป็นวงกว้าง

ดังนั้น ต่อมาในภายหลังผู้คนจึงได้ใช้ชื่อ “เทือกเขาฉือว่าน” หรือเขาแสนลี้ในการเรียกเขตพื้นที่ของเขตแดนม้ง และถูกเรียกใช้มาจนปัจจุบัน

อาณาเขตของภูเขาแห่งนี้กว้างขวางมาก เรียกได้ว่าครอบคลุมพื้นที่ในเขตตะวันตกเฉียงใต้เกือบทั้งสิ้น ส่วนสถานที่ซึ่งเซียวชุ่นจะเดินทางไปนั้นคือป่ารก คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้พบกับชาวเผ่าม้ง!

“จะว่าไปอาจารย์ยังไม่เคยบอกฉันเลยว่าครั้งนี้ที่เรามาที่นี่เพื่อจุดประสงค์อะไรกันแน่!” ซ่งหลิงเอ๋อร์ถามด้วยความรบเร้า

เมื่อเห็นว่าเธอดูกระตือรือร้นดังนั้น เซียวชุ่นก็ไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใด เขาตอบว่า “ครั้งนี้ที่เราเดินทางมาตะวันตกเฉียงใต้ ก็เพื่อหาของสองสามอย่างใช้สำหรับการบรรลุขั้นการฝึกตน”

“บรรลุขั้นการฝึกตน?” ซ่งหลิงเอ๋อร์ชะงักลง

เธอจำได้ว่าเซียวชุ่นเคยพูดไว้ การใช้ปัจจัยภายนอกเพื่อบรรลุการฝึกตนนั้นเป็นวิธีของคนไร้ความสามารถ

ทำไมอาจารย์ของเธอถึงได้เลือกใช้วิธีแบบนี้กัน!

สายตาเหลือบไปเห็นซ่งหลิงเอ๋อร์มองมาทางตนด้วยความประหลาดใจ เซียวชุ่นจึงเดาได้ทันทีถึงความคิดในใจของแม่หนูคนนี้

เขายิ้มแล้วพูดว่า “อย่าได้คิดไปเรื่อยเปื่อย การบรรลุขั้นในครั้งนี้ค่อนข้างพิเศษ จะต้องใช้สิ่งของภายนอกมากมายเข้าช่วย จึงจะสามารถบรรลุขั้นการฝึกตนได้!”

ซ่งหลิงเอ๋อร์เพิ่งได้รู้จักกับการฝึกตนมาไม่นาน ดังนั้นเธอจึงไม่เข้าใจเรื่องความแตกต่างของการฝึกตนแต่ละขั้น

เซียวชุ่นเองก็ไม่ค่อยได้สนทนากับเธอในเรื่องนี้เท่าไรนัก

เขาต้องการให้เธอฝึกตนไปถึงระดับหนึ่งแล้วค่อยสอนเธอฝึกฝนในขั้นต่อไป

หากมองจากมุมมองนี้ วิธีการถ่ายทอดฝึกฝนของเซียวชุ่นกับนักพรตมู่เหยียน เรียกได้ว่าคล้ายคลึงกันมาก

เซียวชุ่นยื่นมือออกมาตบบ่าซ่งหลิงเอ๋อร์ จากนั้นพูดขึ้นอย่างหนักใจว่า

“อย่าได้มัวสงสัยไปเลย ตอนนี้ต่อให้ผมอธิบายเรื่องพวกนี้กับเธอ ก็คงไม่สามารถเข้าใจได้หรอก ในทางกลับกัน อาจทำให้เกิดแรงกดดันมากขึ้น รอให้ระดับการฝึกตนของเธอสูงขึ้นเมื่อไหร่ แล้วผมจะอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฟังเอง!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็ถอนหายใจออกมา