บทที่ 733 นายน้อยม้งขาว

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มสี่สิบห้านาที งานพนันหินกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว และจะประกาศผลก่อนสิบห้านาที ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการประชุมวิชากู่ที่จะจัดขึ้นถัดไป

ไม่นาน บนหน้าจอใหญ่ก็ปรากฏรายชื่อห้าสิบคน

ซ่งหลิงเอ๋อร์กวาดสายตามอง หาชื่อของเซียวชุ่นและชื่อของตัวเองเจอในทันที

“ท่านอาจารย์ ทำไมคุณถึงอยู่ลำดับที่สี่สิบกว่าล่ะ ฉันเป็นศิษย์ยังอยู่ลำดับที่ยี่สิบกว่าเลยนะ !”

ความในใจของเธอมาเร็วและก็ไปเร็วเช่นเดียวกัน ผ่านการปรับเพียงครู่หนึ่ง ก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ไม่มีการถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

เมื่อเห็นว่าเธอมีกะจิตกะใจหัวเราะเยาะตนเซียวชุ่นก็ไม่รู้สึกเป็นกังวลอีกเขาพูดยิ้ม ๆ ว่า : “นั่นพิสูจน์ว่าสายตาของคุณดีไงล่ะ!”

การที่ลำดับรายชื่อของซ่งหลิงเอ๋อร์อยู่สูงกว่าลำดับของตัวเองสิบกว่าอันดับ มันเป็นผลที่เกิดจากความตั้งใจของเซียวชุ่น

“แน่นอนอยู่แล้ว สายตาของฉันจะไม่ดีได้อย่างไรกัน!”

ซ่งหลิงเอ๋อร์ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

ในระหว่างที่พูด จู่ ๆ เธอก็หันไปมองเซียวชุ่นอย่างมีความหมาย ความภาคภูมิใจบนใบหน้าของเธอแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อเห็นดังนั้นแล้ว เซียวชุ่นก็ไม่พูดอะไรต่อ เขาเพียงทำเป็นมองไม่เห็น สายตาจ้องไปที่จอขนาดใหญ่

ซ่งหลิงเอ๋อร์ยิ้มเล็กน้อย เธอรีบคว้าแขนของเขาไว้ แล้วเดินออกไปข้างนอกเต็นท์ เดินไปด้วยพูดเร่งรัดไปด้วย

“ไปเถอะ ถัดไปก็จะเป็นการแข่งขันวิชากู่แล้วพวกเราฉวยโอกาสช่วงที่คนน้อยรีบไปสมัครกันเถอะ!”

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินออกจากเต็นท์อยู่นั้น จู่ๆ ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็นึกอะไรขึ้นมาได้แล้วพูดว่า : “ฉันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ไปเอาหินหยกเลย!”

พูดจบ เธอหันไปมองเซียวชุ่น แล้วพูดจัดแจงขึ้นมาว่า

“ ฉันไปเอาของก่อน อาจารย์รีบไปลงชื่อสมัครนะ!”

สิ้นเสียงพูด ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็รีบวิ่งเข้าไปข้างในอย่างรีบร้อน

“เป็นคนใจร้อนจริงๆ เลย!”

เซียวชุ่นส่ายหน้าด้วยความเซ็ง เขาเดินไปยังสถานที่จัดการแข่งขันวิชากู่ด้วยตัวเขาเอง

มันไม่ได้เงียบเหงาเหมือนก่อนหน้านี้ การแข่งขันที่นี่มีคนมารวมตัวกันไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับงานพนันหินครั้งยิ่งใหญ่แล้ว ยังไม่เพียงพอ

ดูแล้ว ที่แท้การเดิมพันหินก็ได้รับความนิยมมากกว่าวิชากู่

เมื่อลองคิดดูแล้วในความเป็นจริงที่เป็นแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่ชัดเจนอยู่แล้ว

เพราะถ้าเป็นคนปกติ จะมีใครที่ชอบไปยุ่งเกี่ยวกับพวกที่เล่นกับแมลงมีพิษเหล่านั้น ไม่ใช่ต้องหลบไปให้ไกลหรอกเหรอ !

เนื่องจากพวกซ่งหลิงเอ๋อร์ทั้งสองคนแยกกัน ผู้ชายม้งขาวเองก็แยกออกเป็นสอง

คนหนึ่งตามเซียวชุ่นมายังสถานที่ประชุมวิชากู่อีกคนก็อยู่สถานที่พนันหินกับซ่งหลิงเอ๋อร์

หลังจากมาถึงสถานที่ลงชื่อสมัครแล้ว เซียวชุ่นก็พบว่าพี่เหรินที่ตามอยู่ด้านหลังไม่อยู่แล้ว

เห่อเห่อ การเฝ้าติดตามยุติลงแล้วเหรอ?

ในระหว่างที่หัวเราะกับตัวเองเซียวชุ่นก็มองเห็นบุคคลหนึ่งจากมุมตาของเขา

ถึงตอนนี้ เขารู้แล้วว่าทำไมพี่เหรินแห่งเผ่าม้งขาวถึงไปแล้ว

เจ้านายตัวจริงมาแล้ว อีกฝ่ายยังมีความจำเป็นต้องติดตามอีกเหรอ !

ในตอนนี้

มู่หรงจิ่นยืนห่างจากเซียวชุ่นไม่ถึงห้าเมตร จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา

“ไม่นานนายจะได้รู้ผลของการล่วงเกินฉัน !”

พูดจบ มู่หรงจิ่นก็ยกมุมปากด้วยรอยยิ้มที่โหดร้าย

เซียวชุ่นยักไหล่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่สนใจ

คำพูดที่ไม่เป็นภัยคุกคามเช่นนี้ ทำอะไรเขาไม่ได้

ในระหว่างที่เซียวชุ่นไม่อยากจะไปสนใจมู่หรงจิ่นอยู่นั้น

มีผู้ชายสวมชุดคลุมสีขาว ค่อย ๆ เดินมายืนข้าง ๆ มู่หรงจิ่น และมองมาที่เซียวชุ่นด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

เมื่อมู่หรงจิ่นเห็นเข้า เขาก็ยิ้มเย็นชา

เขาพูดกับผู้ชายชุดคลุมสีขาวว่า : “พี่รั่วหู่ คนนี้แหละที่ยั่วยุผมเมื่อกี้ !”

คนที่ชื่อรั่วหู่คนนั้นหดดวงตาลง และสังเกตเซียวชุ่นอย่างละเอียด

“ล่วงเกินแขกผู้มีเกียรติของเราเผ่าม้งขาวจะต้องลงโทษอย่างรุนแรง!”