บทที่ 736 พรสวรรค์โดดเด่น

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยของม้งหง เหวินเฟิงดูสงบอย่างผิดปกติ

เขาเป็นหนึ่งในคนรุ่นตระกูลเหวินที่มีนิสัยสุขุมมั่นคงที่สุด

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่ดูเฉยเมยของเหวินเฟิง ม้งหงก็พูดจาเยาะเย้ยอีกครั้ง

“ผู้ฝึกบู๊อย่างพวกนายโดยปกติแล้วเป็นคนวิตกกังวลแบบนี้หมดเลยน่ะเหรอ ?”

คำพูดนี้ของเขา ทำให้ได้รับเสียงเชียร์ขึ้นมาทันที ซึ่งส่วนใหญ่ก็มาจากนักพิษกู่

ที่แท้ก็ร่วมแรงร่วมใจที่จะต่อต้านศัตรู !

เมื่อได้ยินเสียงเชียร์ที่ดังขึ้น หงม้งก็หัวเราะเสียงดัง สีหน้าบ้าระห่ำขึ้นมา

“ฮ่า ๆ นักพิษกู่อย่างพวกเราไม่ขี้ขลาดขี้กลัวเหมือนอย่างพวกนายหรอกนะ ในเมื่อไม่ลงมือ งั้นฉันเป็นคนลงมือเองแล้วกัน !”

พูดจบ เขาขว้างแมลงพิษกู่สองตัวไปยังเหวินเฟิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล และพุ่งตัวเข้าหาฝ่ายตรงข้ามในทันที

ในตอนนี้เอง

คู่ต่อสู้ของเหวินเฟิงกลายเป็นสี่

แยกเป็นแมลงพิษกู่สองตัวและม้งหง

วิกฤตที่เป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวงเขารีบทำความเข้าใจในสถานการณ์ทันที เขายกมือขึ้นเพื่อปลดปล่อยชี่จื้อในร่างกาย พุ่งเข้าหาแมลงพิษกู่ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด

“ฟิ้ว!”

ชี่จื้อเจาะผ่านความว่างเปล่ามีเสียงสั่นเบา ๆ และพุ่งเข้าหาแมลงพิษกู่ที่มีขนาดเท่าเล็บมือ

ม้งหงที่กำลังวิ่งอยู่เห็นเหตุการณ์เขารีบร่ายเคล็ดนิ้วทันทีต้องการที่จะควบคุมแมลงพิษกู่ให้ออกไปจากขอบเขตชี่จื้อ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกบดขยี้

ในทางกลับกันเหวินเฟิงก็ฉวยโอกาสในช่วงที่คู่ต่อสู้ร่ายเคล็ดนิ้วหลบหนีออกจากวงล้อม

ม้งหงที่ต้องเผชิญหน้ากับประตูว่างเปล่าที่เปิดออก เขารีบเอามือจับที่หน้าอกแล้วดึงกริชออกมา และแทงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“พรสวรรค์การต่อสู้ของน้องชายของเหวินเหยาคนนี้โดดเด่นมากเลยนะ !”

ซ่งหลิงเอ๋อร์พยักหน้า แล้วพูดคล้อยตามว่า : “ความสามารถให้การจับจังหวะยอดเยี่ยมมาก”

ตอนที่เหวินเฟิงหลบออกและท่าทางการเคลื่อนไหวของเขาเมื่อครู่เรียกได้ว่าไหลลื่นมาก การควบคุมจังหวะเวลาถือว่าทำได้เกือบถึงขั้นสุดยอดเลยทีเดียว

ม้งหงที่เดิมทีพูดไว้อย่างมั่นอกมั่นใจบนเวที ในเวลานี้การควบคุมสถานการณ์การต่อสู้กลับพลิกไปในทางที่แย่ลง

เขากลิ้งบนพื้นด้วยสีหน้าท่าทางจนตรอกพอที่จะหลบหลีกแสงเย็นในมือของเหวินเฟิงได้

ม้งหงไม่ได้มีต้นทุนแบบหร่วนจินสุ่ยแน่นอนว่าเขาไม่มีแมลงพิษกู่ที่ล้ำค่าอย่างกู่จับคงดังนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับอาวุธแหลมคม เขาเลือกที่จะหนี!

หลังจากร่างกายกลับมามั่นคงแล้ว ม้งหงมองเหวินเฟิงด้วยความโกรธ

เขาตะโกนว่า: “ไอ้สารเลวนายกล้าซุ่มโจมตีฉัน !”

“ซุ่มโจมตี ?” เหวินเฟิงยิ้มมุมปาก ยิ้มด้วยความเหยียดหยาม

“เห่อ ทั้ง ๆ ที่นายร่ายเคล็ดนิ้วช้าเอง เลยทำให้ฉันฉวยโอกาสไว้ได้ ยังจะมาโทษฉันอีก หรือนี่คือวิธีการฝึกตนของนาย ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ม้งหงก็โกรธจัด

“สมควรตาย ฉันจะใช้แมลงพิษกู่วางยาปากนายให้เน่า !”

พูดจบ เขารวบรวมกำลังขึ้นใหม่ และควบคุมแมลงพิษกู่ทั้งสามตัวอีกครั้งเพื่อให้พ่นหมอกพิษฆ่าเหวินเฟิง!

เมื่อซ่งหลิงเอ๋อร์เห็นเหตุการณ์ เธออดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังสองคำกับเหวินเฟิงที่อยู่บนเวที

“ระวัง!”

แต่น่าเสียดายที่ในห้องจัดงานเสียงดังมาก คำแนะนำของเธอจมหายไปอย่างรวดเร็วในเสียงที่อึกทึก แน่นอนว่าเหวินเฟิงไม่ได้ยิน

เธอถอนหายใจด้วยความเซ็ง เธอหันไปมองเซียวชุ่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ราวกับจะขอความช่วยเหลือ

“อาจารย์คะ หมอกพิษเหล่านี้เก่งกาจมาก เมื่อครู่ถ้าฉันไม่ได้คุณคอยเตือนละก็ ยังไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าต้องแก้ไขอย่างไร เหวินเฟิงเองก็คงเป็นครั้งแรกที่เผชิญหน้ากับนักพิษกู่ไม่รู้ว่าจะเข้าใจวิธีต้านทานหมอกพิษด้วยชี่จื้อหรือไม่ !”

ก่อนหน้านี้ซ่งหลิงเอ๋อร์มีความสัมพันธ์อันดีกับเหวินเหยา

ในเมื่อเหวินเฟิงเป็นน้องชายของอีกฝ่าย การที่เธอเป็นห่วงก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

เซียวชุ่นยิ้ม

“แมลงพิษกู่ของม้งหงคนละระดับชั้นกันกับแมลงพิษกู่ของหร่วนจินสุ่ย หมอกพิษเหล่านี้ไม่ได้เก่งกาจเหมือนที่คุณเจอในตอนนั้น ผมคิดว่าเหวินเฟิงยังสามารถอาศัยชี่จื้อของตัวเองยืนหยัดได้อีกชั่วขณะ จากความสามารถการต่อสู้ของเขาแล้ว น่าจะหาวิธีการตอบโต้ได้ไม่ยาก”

พูดจบ