บทที่ 737 กู่เนื้อร่าง

เห็นเหวินเฟิงปลดเกราะป้องกันชี่จื้อออก และเปลี่ยนจากเป็นฝ่ายป้องกันเป็นฝ่ายรุก

เซียวชุ่นก็รู้ได้ทันทีว่าการแข่งขันในครั้งนี้ม้งหงต้องแพ้อย่างไม่มีข้อสงสัย

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อมา เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์เอาไว้

แมลงพิษของม้งหงไม่มีหมอกพิษอีกแล้ว นอกจากท่าทางที่ดูน่ากลัว ซึ่งส่งผลคุกคามต่อเหวินเฟิงเพียงน้อยนิด

ในเวลานี้เหวินเฟิงเพียงต้องการป้องกันไม่ให้แมลงพิษกู่เข้าประชิดตัว

สำหรับผู้ฝึกบู๊แดนพรแสวงขั้นต้นแล้ว นี่ไม่ได้เป็นเรื่องยากอะไร

หลังจากกำจัดหมอกพิษได้แล้วเขาก็พุ่งตรงเข้าหาม้งหง

ม้งหงเห็นเหตการณ์ เขากัดฟันพูดว่า : “ไอ้สารเลว ฉันจะสู้กับนาย !”

ไม่มีแมลงพิษกู่คอยช่วยเหลือเขา ในเวลานี้เขาก็เหมือนเสือที่ไม่มีเขี้ยวเรียกเขาว่าแมวก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว!

ด้วยฝีมือของเขา ภายใต้น้ำมือของเหวินเฟิงเขายืนหยัดได้สองกระบวนท่า หลังจากนั้นก็โดนจัดการจนลอยออกไป และกระแทกลงบนเวทีประลองอย่างแรง

เนื่องจากผู้ชมส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา เมื่อเห็นว่าม้งหงที่เดิมทีเป็นผู้มีฝีมือต้องมาพ่ายแพ้ พวกเขาก็งงเป็นไก่ตาแตก

“ อึก อึก !”

พิธีกรกลืนน้ำลายอย่างแรง

เขามองไปที่ม้งหงที่ร่วงอยู่ไม่ไกลใบหน้าของเขาขาวซีด

ทันใดนั้น เขาก็หันไปมองคนของเผ่าม้งด้วยใบหน้านิ่งเฉย เห็นว่าพวกเขาไม่น้อยมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

พิธีกรจิตใจกระสับกระส่ายไม่สงบนิ่ง

แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เขาในฐานะพิธีกร จำเป็นต้องประกาศผู้ชนะในเวลานี้

แม้เขาไม่อยากจะประกาศเลย เพราะแบบนี้ไม่แน่อาจจะเป็นการทำให้คนของม้งขาวเกิดความไม่พอใจได้

พิธีกรใช้มือขวาที่สั่นเทาจับไมโครโฟน ประกาศด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทันทีว่า : “ผู้ชนะในยกนี้คือ เหวินเฟิง!”

ทันใดนั้น

มีเสียงโห่ร้องดังลั่นภายในงาน

พิธีกรเดินขึ้นไปบนเวทีและไปถามเหวินเฟิง ท่ามกลางสายตาเย็นชาและการพูดจากระทบกระแทกของพวกม้งขาว

“คุณเหวินครับ คุณต้องการจะไปพักผ่อนก่อนหรือจะท้าประลองต่อเลยครับ ในฐานะเป็นผู้ชนะ นี่คือสิทธิ์ของคุณ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหวินเฟิงไม่ได้ให้คำตอบในทันที แต่หันไปมองม้งหงที่ถูกหามออกไปนอกงาน และมีรอยยิ้มที่มีความสุขอยู่ที่มุมปากของเขา

เป้าหมายในการมาเมืองฉู่ในครั้งนี้ของเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าการมาคิดบัญชีกับม้งหง

ตอนนี้ตัวร้ายที่ซุ่มโจมตีพี่สาวของเขาได้รับการลงโทษแล้ว เขาไม่มีความคิดที่จะแข่งต่อ

เขาก็เลยส่ายหน้าและพูดว่า : “ผม............”

เขาไม่ทันพูดจบ ชายชุดคลุมสีขาวก็เดินออกมาจากกลุ่มของม้งขาว เขาส่งเสียงหึ่ยดัง ๆ ใส่เหวินเฟิงที่ยืนอยู่บนเวที

“หึ่ย ทำร้ายน้องชายของฉัน ตอนนี้มาสู้กับฉันซักสามร้อยยกสิ ฉันม้งลี่เจียง ไม่ปล่อยนายไปอย่างแน่นอน !”

เมื่อเห็นดังนั้น เหวินเฟิงก็ยิ้มเล็กน้อย

“เห่อ ๆ วิธียั่วยุไม่ได้ผลกับฉัน ฉันไม่สนใจการยั่วยุของนายหรอกนะ”

“อ้อ?” ม้งลี่เจียงหดตาลง แล้วพูดหยอกล้อว่า : “งั้นฉันทำได้แค่ต้องไปหาพี่สาวของนายแล้วสินะ ถึงตอนนั้นฉันจะคิดยัญชีแค้นของนายกับเธอ!”

เหวินเฟิงขมวดคิ้ว และใช้สายตาที่แหลมคมจ้องไปที่อีกฝ่าย

ม้งลี่เจียงไม่สนใจ เขายิ้มเย็นชาและพูดขึ้นทันทีว่า “สิทธิ์ในการเลือกอยู่ในมือของนาย จะสู้กับฉันตอนนี้ หรือจะรอให้ฉันไปคิดบัญชีกับพี่สาวของนาย!”

“ขึ้นมารับความตายซะ !”

เหวินเฟิงตอบเขาไม่กี่คำ

เขาและเหวินเหยาเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน

เนื่องจากสาเหตุในตระกูล พวกเขาสองพี่น้องถูกญาติคนอื่น ๆ รังแกตั้งแต่เด็ก

ตอนนั้นเหวินเฟิงยังเล็ก เหวินเหยาก็ไม่ได้โตมาก

ทุกครั้งที่เขาถูกรังแกมีเพียงพี่สาวที่ออกมาปกป้องเขา แม้ว่าสุดท้ายเธอจะถูกรังแกบาดเจ็บสาหัสมีแผลไปทั้งตัวแต่เธอก็ไม่เสียใจที่ทำเช่นนั้น!

เนื่องจากครั้งก่อนที่พี่สาวของเขาลุ่มหลงการฝึกกังฟู เหวินเฟิงได้เดินทางไปแทบทั่วภูเขาลึกและป่าเก่าแก่ในเทือกเขาต้าซิ่งอัน เพื่อค้นหาฤาษีผู้ยิ่งใหญ่มาช่วยรักษาเธอ

จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งได้รับข่าวว่าพี่สาวของเขากลับบ้านแล้ว อีกทั้งอาการป่วยก็ได้รับการรักษาจนหายขาดแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เหวินเฟิงจึงยุติการเข้าฌาน และเดินทางออกจากภูเขาลึกเพื่อกลับบ้าน

เพิ่งจะได้พบหน้าพี่สาว ยังไม่ทันได้หายดีใจ ก็ได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องการลอบทำร้ายของเหวินเซวียนและนักพิษกู่ระดับสูงม้งขาว