บทที่ 739 ยื่นมือช่วย

แม้ว่าตอนนี้เหวินเฟิงจะมองไม่เห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้านหลังของตนเอง

แต่ผู้ชมที่อยู่ด้านล่างของเวทีประลองกลับมองเห็นอย่างชัดเจน

ห่างจากหลังของเขาไปแค่เมตรเดียว มีหมอกสีดำก่อตัวเป็นฉากกำบังปิดกั้นทางถอย

“นายรู้จักส่วนที่ยอดเยี่ยมของวิชากู่ไหม?”

ระหว่างนั้น บนใบหน้าของม้งลี่เจียงมีรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว

เหวินเฟิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขามองดูคู่ต่อสู้ที่อยู่ห่างจากตนไม่ถึงเมตรด้วยความระมัดระวัง เกิดความหนาวเย็นขึ้นในร่างกายโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นว่าเขาเงียบไม่พูดอะไร รอยยิ้มบนใบหน้าของม้งลี่เจียงก็เริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆแล้วพูดต่อว่า

“เห่อ ๆ แท้จริงแล้ววิชากู่เป็นศิลปะแห่งการฆ่าเพราะตราบใดที่ “ปลูกกู่”สำเร็จฉันก็คือพญายมของชีวิตศัตรู ต้องการให้นายตายยามสาม นายก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ถึงยามห้าได้!”

เมื่อได้ยินแล้ว ดวงตาของเหวินเฟิงก็หดลง

เขารู้ว่า ม้งลี่เจียงผู้นี้ตัดสินใจจะฆ่าตน!

แม้ว่าในการแข่งขันวิชากู่ไม่อนุญาตให้ผู้แข่งขันฆ่ากัน แต่หลังจากการแข่งขันไปแล้วพวกเขาก็ไม่สามารถให้ความสนใจมากกว่านั้นได้

ยิ่งไปกว่านั้น เดิมทีวิชากู่ก็คือ”เทคนิคในการฆ่าคน”

อาศัยผลของวิชากู่ ผู้ใช้สามารถควบคุมชีวิตความเป็นความตายของคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดาย!

แน่นอนว่า นี่สำหรับพวกคนที่”ปลูกกู่”เหล่านั้น

“ทำร้ายน้องชายของฉัน นายก็เตรียมตัวทนความทุกข์ทรมานจากผนังลำไส้ทะลุท้องเน่าเปื่อยเสียเถอะ!”

พูดจบ ร่างกายของม้งลี่เจียงสั่นไหว

จากนั้นก็เห็นหมอกสีดำขนาดใหญ่ไหลออกมาจากร่างกายของเขา และห่อหุ้มเขาและเหวินเฟิงไว้ทันที

“เชี่ย นี่มันอะไรกัน?”

“น่าตื่นเต้นจริง ๆ เลยนะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้เห็นวิชากู่ที่เก่งกาจแบบนี้!”

..............

ผู้ชมบางส่วนที่มาจากนอกพื้นที่ อ้าปากค้างในตอนนี้ และมองไปบนเวทีประลองด้วยความไม่น่าเชื่อ

ซ่งหลิงเอ๋อร์มองกลุ่มหมอกดำที่อยู่บนเวที สีหน้าวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอหันหน้าไปมองเซียวชุ่น : “อาจารย์คะ.................”

เพิ่งจะอ้าปากพูด เธอพบว่าเซียวชุ่นที่เดิมทียืนอยู่ที่เดิมไม่อยู่แล้ว

ในตอนนี้พิธีกรกำลังยืนอยู่ด้านล่างเวที มองไปบนเวทีอย่างไม่ละสายตา

แม้ว่าชั้นของหมอกสีดำจะบดบังการมองเห็นของเขาแต่ดวงตาของเขาก็ยังจดจ่ออยู่

จู่ ๆ ก็มีเสียงของคนคนหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ เขา

“สามารถยุติการแข่งขันได้ไหม?”

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้นร่างกายของพิธีกรก็สั่นสะท้านเห็นได้ชัดว่าเขาตกใจกับเสียงที่ดังอย่างไม่มีที่มาที่ไปนั้น

ทันใดนั้นพิธีกรก็มองไปยังชายหนุ่มที่จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆเขา

เขาถามด้วยความสงสัยว่า : “คุณเป็นใคร?”

ชายหนุ่มส่ายหน้า

“ผมเป็นใครไม่สำคัญ สิ่งสำคัญก็คือถ้าคุณไม่ยุติการแข่งขันละก็ จะมีคนตาย!”

“ตาย?” พิธีกรตกตะลึง

“ก็ยังดี ๆ อยู่ ใครจะตาย?”

พูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เขาก็ได้สติคืนมา ทันใดนั้นเขาก็มองยังกลุ่มหมอกสีดำบนเวทีประลอง!

คงไม่ใช่.................

ตอนที่พิธีกรกำลังสังเกตเห็น ชายหนุ่มผู้นั้นก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า : “ผมจำได้ว่างานแข่งขันวิชากู่มีกฎข้อหนึ่ง ผู้แข่งขันไม่สามารถฆ่าคนได้ อีกทั้งเมื่อถึงจุดนั้นก็ควรต้องหยุดใช่ไหม?”

ชายหนุมไม่พูดอะไรอีก แต่กลับทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง

ได้ยินชายหนุ่มผู้นั้นพูดไปบนเวทีอย่างสงบนิ่งว่า : “เหวินเฟิง ยอมแพ้เถอะ!”

ในตอนนี้ ท่ามกลางหมอกดำ

เหวินเฟิงกำลังพยายามผลักดันชี่จื้อให้ออกมานอกร่างกาย เพื่อต้านทานการโจมตีของหมอกดำ

แต่การรุกของหมอกดำรุนแรงเกินไป

ภายในระยะเวลาอันสั้น ชี่จื้อของเขากือบจะหมดลงแล้ว

แต่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญ จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงที่บอกให้ตนยอมแพ้ดังขึ้น ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“คุณเป็นใคร?”